Tag Archives: design

Te gek hoe een balletje kan rollen

20 Jul

KNIKKER.001

Eergisteren gaf ik een Design Thinking college op de universiteit van Stellenbosch. Ik had mezelf min of meer uitgenodigd via kennissen van mijn vader waarvan ik wist dat hun dochter daar professor is. Ik kreeg een plek in hun Visiting Artists Program en na het college kwam er een student naar me toe die vroeg of ik de Marble Machine kende. Het spel en design element uit mijn college deed haar denken aan de Marble Machine van Wintergatan, een Zweedse kunstenaar/muzikant. Ik vertelde haar dat ik hem niet kende en vroeg haar of ze me wilde mailen. Dat deed ze gisteren en WOW wat is dit gaaf.

Komt het omdat ik vroeger een fervent knikkeraar was of omdat ik gefascineerd ben door alles wat rolt? Of was ik geraakt door de schoonheid van de machine? Hoe alles met elkaar samenwerkte, de interactie van mens, machine en knikkers? En het klinkt ook nog eens geweldig. Ik vind het ook gewoon een heerlijk nummer. Dat al meer dan 50.000.000 keer is bekeken op youtube.

En wat blijkt, Martin Molin, de maker, had een paar jaar geleden Museum Speelklok in Utrecht bezocht en was zo geïnspireerd geraakt door de collectie dat hij vervolgens met het bouwen van de knikkermachine begon. Het heeft hem uiteindelijk 14 maanden, 3000 schroeven, heel veel platen mutliplex en 2000 knikkers gekost maar het resultaat is GE-WEL-DIG! En tot 20 augustus te zien in Museum Speelklok in Utrecht

Helaas ben ik tot 24 augustus in Zuid Afrika.

Gek hoe een balletje kan rollen.

Ik rol weer verder met mijn Volkswagen Machine.

IMG_1048

 

 

Gevouwen

25 Jun

moped.001

IMG_0618

Eergisteren kwam ik om 19.00 bij Strand Zuid bij de RAI aan. Een vriend vierde zijn 20 jarig huwelijk op het verrassend leuke strandje aan het water  tussen de RAI hallen. Ik was veel te vroeg en besloot een plekje te zoeken buiten aan het water om er iets te eten. Zoekend naar een plekje met mijn vouwfiets aan de hand werd ik geroepen. Daar zat mijn vriend met zijn vrouw, twee kinderen en twee vrienden. Hij vroeg me aan te schuiven waarop ik mijn vouwfiets in het zicht naast het terras zette. Mijn zoon had hem geleend maar had het cijferslot niet terug aan het zadel gehangen. Met een schuin oog genoot ik van de wijn en de noodles. Dat schuine oog moet mijn vriend zijn opgevallen en hij vertelde het verhaal van de fotograaf van het stadsarchief van Amsterdam. In de jaren 70/80 fotografeerde J.M. Arsath Ro’is duizenden foto’s van Amsterdam. Ik deel er een paar;

Schermafbeelding 2017-06-25 om 09.49.27Schermafbeelding 2017-06-25 om 09.51.47Schermafbeelding 2017-06-24 om 14.45.03Schermafbeelding 2017-06-24 om 14.47.50

Valt je iets op?

Alle foto’s hebben namelijk iets gemeen. Het is allemaal in  Amsterdam, ze zijn zwart wit en genomen door J.M. Arsath Ro’is. Maar is je dat brommertje opgevallen?

Het is de Moped van J.M. Arsath Ro’is. Ze noemde hem ook wel de zandfotograaf omdat hij veel foto’s maakte van het uitdijende Amsterdam. Om aan de randen van de stad te komen had hij een Moped gekocht waar hij erg zuinig op was en netjes op slot zette als hij met zijn 6×6 camera zijn werk voor het stadsarchief uitvoerde. Op een dag werd zijn Moped achter hem gestolen en besloot hij de Moped altijd in zicht te fotograferen.

Bovenstaand verhaal werd ontdekt door Hans Aarsman die er een geweldige TEDx talk van heeft gemaakt.

Bedankt voor dit geweldige verhaal Jeroen.

Ik heb gevouwen gelegen.

 

 

 

Little Earth

14 Jun

littleearth.001

Vanochtend werd ik wakker met het verhaal van mijn Little Earth riem. Ik kocht de riem samen met een rugzak in Atlanta toen we daar naar de jaarlijkse grootste pretparkbeurs ter wereld gingen. En of dat nog niet genoeg vermaak was hadden we een Ford Mustang gehuurd. Deze was nog zo nieuw dat de nummerplaten nog niet klaar waren en er Toyota City (de naam van de dealer waar we hem huurden) op de nummerplaat stond. Dat bleek legaal te zijn. Maar zou later toch flink wat verwarring opleveren.

En dat kwam omdat de Little Earth rugzak gemaakt was van een oude binnenband van een vrachtwagen met daarop een oud nummerbord uit California. Een cooler souvenir uit de U.S of A. kon ik me als autoliefhebber niet voorstellen.

Met de riem om mijn middel en de California nummerplaat op mijn rug liepen we door de hallen met pretpark en kermis attracties op zoek naar nieuwe dingen. Aan het eind van de dag zat de rugzak vol met folders en ging de riem een gaatje groter om ruimte te maken voor het fastfood.

Aangekomen bij onze Toyota City Mustang gooide ik de volle rugzak op de achterbank die daarbij bijna onzichtbaar verdween tussen de lege Starbucks bekers en ander fastfood verpakkingsmateriaal. Ik stapte achter het stuur en merkte dat mijn riem best nog een gaatje ruimer kon. Overigens had mijn zakenpartner de avond ervoor  het Toyota City nummerbord en het eraf getrokken met de woorden; “Dit is een Mustang geen Japanner.”

Tevreden onderuit gezakt in het leer van de wilde paardenkrachten reden we nergens heen. Dat zijn misschien wel de mooiste ritjes. Die zonder bestemming.

Na een minuut of 20 zag ik een politieauto in mijn binnenspiegel en ik probeerde zo onopvallend mogelijk te rijden omdat ik mijn rijbewijs niet bij me had en geen nummerplaat. Even verderop was een hele grote parkeerplaats waar ik rustig opdraaide….gevolgd door de politie. Ik reed de enorme, en bijna lege parkeerplaats, helemaal tot het eind waar een paar auto’s stonden geparkeerd………gevolgd door de politie. Eenmaal tot stilstand gekomen zag ik in mijn binnenspiegel de agent een poging wagen uit zijn auto te komen. De man was zo dik dat, toen hij eenmaal naast de politieauto stond ik niet kon geloven dat hij er ooit een keer in was gekomen.

Waggelend kwam hij naar de bestuurderskant lopen waarop ik mijn raam alvast liet zakken.

“Can I see your papers?” waarop ik hem de huurgegevens van de Toyota City Mustang gaf. Hij keek ons even kort recht in de ogen en wierp tevens een blik op de achterbank waar de California nummerplaat half zichtbaar tussen het food & beverage karton omhoog stak.

“Why is that plate not on the car?” vroeg hij, waarop ik de tas pakte en hem enthousiast vertelde over Little Earth. Dat die gemaakt was van een oude binnenband van een truck, de hengsels van een veiligheidsgordel en de oude nummerplaat uit California kwam. “I also got a belt!” deelde ik oprecht enthousiast en drukte op de vliegtuigsluiting van de riem en klikte hem open, vergezeld met een “Cool he”

littleearth_riem

De blik waarmee de agent ons aankeek had niet misstaan in een Coen Brothers film. Hij  schreef het nummer van de nummerplaat op om zich vervolgens om te draaien en het nummer te checken. Ik kneep hem want ik dacht straks vraagt ie alsnog om mijn rijbewijs. Dat deed ie niet. Hij vroeg wel waar de originele nummerplaat was. Toen ik hem vertelde dat waarschijnlijk een trotse, vaderlands lievende Amerikaan de avond ervoor de Toyota City nummerplaat van het achterste van deze volbloed Mustang had verwijderd, glimlachte hij en wenst ons een goede dag aangevuld met;

“Get that plate fixed”

“Yes Sir”, antwoordde ik alsof ik net als klein jochie een laatste waarschuwing had gekregen van de schoolmeester.

“Let’s get a Taco.”

Fijn Design

1 Jun

fijndesign.001

Wanneer werd jij echt blij van design. Zei ik blij? Laat ik het anders formuleren; positief geraakt. Door een van de, door Barbara Fredrickson beschreven, positieve emoties;

 

1. Vreugde

2. Dankbaarheid

3. Sereniteit

4. Belangstelling

5. Hoop

6. Trots

7. Plezier

8. Inspiratie

9. Ontzag

10. Liefde

Vanochtend vroeg was het een combinatie van Dankbaarheid, Plezier en een dosis inspiratie die mij nu aan het schrijven heeft gezet.

Het gebruik van het voorwerp maakte me Dankbaar om dat het zo goed en makkelijk werkte. Vergeleken met het met de hand doen, doet het voorwerp het zo’n 50 keer sneller.

Het gebruik van het voorwerp is Plezierig omdat het gewoon leuk is om te doen en het resultaat er prachtig uit ziet.

Het eindresultaat inspireerde me tot het maken van deze foto’s en deze post.

IMG_0058IMG_0059IMG_0057

De appel heeft het overigens niet overleefd. Hij is samen met een banaan, kiwi, het sap van twee sinaasappels, 4 bladen sla en twee handen spinazie beland in een bad met  zoutzuur.

En met bad bedoel ik mijn maag. Niet mijn badkuip. Ik heb van Walter White geleerd dat dat geen goed idee is.

Eet smakelijk.

Achteruitkijk

31 Mei

achteruitkijk.001

Gelukkig zijn is je goed en slecht kunnen voelen maar voelen dat het klopt in een context van groei. Het zijn zo ongeveer de woorden van Gretchen Rubin die 12 maanden aandacht schonk aan 12 zaken die zij belangrijk vond in haar leven en daar vervolgens een heel inspirerend boek over schreef; The Happiness Project.

Het boek is een van mijn inspiraties geweest om mijn eigen Happiness Project te beginnen. Op 26 januari 2013 besloot ik alles wat ik wist over Design Thinking, ik had gedaan met design Thinking, ik wilde met Design Thinking en vooral wat ik nog niet wist over Design Thinking, nog nooit gedaan had met Design Thinking en wat ik allemaal kon met Design Thinking en uit wilde proberen, te delen op dit blog.

Een jaar lang zette ik de wekker om 6.00 uur, drukte een keer op snooze, zette een bak koffie, stak een kaarsje aan, schreef en publiceerde voor 7.00

Sommige van mijn lezers waren dat zo gewend dat ik een keer een bericht kreeg van een trouwe lezer waar de post bleef…..om 7.18

Ik kon met recht zeggen dat mijn blog de gedisciplineerde, vasthoudende verbeelding van mijn nieuwsgierigheid naar Design Thinking was. Na dat jaar printte ik alle verhalen uit en verbrandde ze samen met een aantal trouwe lezers in een kerk in Dordrecht. Het afsluiten van een jaar lang experiment voelde als een nieuw begin. Het telefoonnummer van de kerk was overigens 078 6 140167. 078 voor Dordrecht. Vervolgens beginnen alle nummers in Dordrecht met een 6 en 140167 is mijn geboortedatum. Mooier dan dat wordt het natuurlijk niet.

Inmiddels ben ik bijna 1.300 verhalen verder, heb in de tussentijd mijn master kunsteducatie gehaald en geef dit jaar op 4 continenten workshops en lezingen over Design Thinking. Ik kan met gepaste trots zeggen dat mijn rebranding campagne van Cor Noltee van Creatief naar Design Thinker geslaagd is. Maar toch voel ik me de laatste tijd onrustig en probeerde ik verschillende nieuwe formats om mezelf aan het schrijven te houden. Zo schreef ik een aantal weken in het Engels en maakte ik weken lang verbindingen in de kunstwereld. Niets hield ik vol. De regels die ik mezelf oplegde, zoals ik dat in het eerste jaar had gedaan, werkte niet. Ik kon de motivatie niet opbrengen om elke dag te schrijven en het toppunt was dat ik schreef om maar te publiceren.

Afgelopen weekend had ik het er met mijn vader over. Mijn pa is als jong ventje geïnspireerd door een Verkade uitgave over vetplanten en cactussen en  heeft vervolgens zijn hele leven gewijd aan het kweken, schrijven, fotograferen en delen van zijn kennis over cactussen en vetplanten. Ik heb een enorm respect voor hem. Wat een passie en toewijding. Tot op de dag van vandaag is hij nieuwsgierig naar wat er allemaal nog te ontdekken of in kaart te brengen is in de wereld van vetplanten en cactussen. Zo was hij laatst nog 10 dagen met drie mannen op ontdekking in Namaqualand, niet al te ver van zijn woonplaats Montagu in Zuid Afrika.

Ik denk dat ik een beetje van zijn focus en toewijding heb mogen proeven tijdens mijn eerste jaar bloggen en tijdens mijn ontwerponderzoek voor mijn master kunsteducatie. Maar na een jaar bloggen en 2 jaar studeren volgde zoals gezegd meerdere pogingen en mislukkingen om die focus vast te houden. En om in Rubin’s woorden te vervolgen, er klopte iets niet. Ik voelde me vaker slecht dan goed en had niet het gevoel dat ik groeide. Dus trok ik 8 mei de stekker eruit. De afgelopen 3 en half jaar had ik nog niet zo lang niet geschreven. Soms is het goed om even terug te kijken en te reflecteren zei mijn pa.

Dat is soms lastig voor iemand die vooruit wil.

Maar vooruit.

Vanaf vandaag weer elke dag.

 

 

Door hand en hart.

7 Mei

handhart.001

Ik ben in mijn hele leven 22 keer verhuisd. Tegen mijn opa schijnen ze een keer gezegd te hebben “Zeg Cor waarom ga je niet in een verhuiswagen wonen.” Als je zo vaak verhuisd bent, zou je denken dat je steeds minder spullen hebt. Ik heb geen idee. Ik weet wel wat ik nu heb en dat is veel. Tel daarbij een 250 m2 open ruimte en je hebt de ingrediënten voor een huis vol. Een huis vol dingen waarvan je van een groot deel geen afscheid kunt nemen. Want het zijn herinneringen, mijn eerste speelgoedauto,  eerste horloge,  eerste racefiets, eerste kostuum, eerste handgemaakte overhemd,……….). Of wat dacht je van de  dingen die ik nu niet gebruik maar zeker nog een keer kan of ga gebruiken. Of de veel grotere groep ‘zonde om weg te gooien’. Tel daarbij de hoeveelheid materiaal die mijn  tweejarige master heeft gegenereerd en 298 LP’s, ruim 400 CD’s en ik zou echt niet weten hoeveel boeken. Is het al vol in je hoofd?

Toen ik afgelopen maart in China was, las ik over de Japanse Marie Kondo. Kondo heeft een adviesbudo ‘dat mensen leert hoe ze hun rommelige huizen kunnen transformeren in ruimtes vol rust en inspiratie.’ En Kondo heeft een boek geschreven waarvan er inmiddels meer dan 4.000.000 van verkocht zijn, las ik in een magazine op zaterdagochtend in Shanghai. Ik schreef de titel van haar boek op in mijn aantekenboekje en bestelde het bij De New Bengel in Dordrecht. Het lag inmiddels al een tweetal weken geduldig op de tafel tussen mijn andere rommel op me te wachten. Vorige week ben ik het gaan lezen en gisteren hebben Kondo en ik de eerste stap gezet naar een ‘opgeruimd en inspirerend huis’. Om mezelf nog meer te inspireren en motiveren keek ik afgelopen vrijdag ook nog naar The Minimalists:

En gisteren was het zover. Op advies van Kondo ben ik begonnen met mijn kleding. Ik heb al mijn kleding eerst bij elkaar gezocht en op een hoop gegooid. Vervolgens heb ik elk kledingstuk vast gepakt, het goed bekeken en gevoeld of ik er blij van werd. Als ik er blij van werd hing ik het netjes op een van mijn houten hangers (ik kocht een tijd geleden al 50 hangers). Werd ik niet direct blij van het kledingstuk en begon mijn Bewaar Kabouter redenen op te sommen waarom ik het TOCH zou moeten bewaren, ging het resoluut op de hoop ‘WEG’. Kondo legde me uit dat ik mijn mobiele kledingrek van zwaar naar licht moest inrichten. Dus zware dingen links en lichte dingen rechts.

Twee uur later was ik klaar en verlicht.

Vandaag zijn mijn boeken aan de beurt. Eerst allemaal op de grond en dan een voor een in mijn hand en door mijn hart.

Is it

26 Apr

isit.001

Gisteren vertrok ik met mijn dakloze Spider naar mijn vriend Maarten. Maarten woont in Westernieland en toen ik dat intikte op mijn TomTom verraste de afstand me. Tweehonderdzesenzeventig kilometer vanuit Dordrecht. Ik wist niet dat Nederland zo groot was.

3 uur lang in de auto.

Dat was ongeveer 60 keer dit nummer:

Is it possible baby?

It is.

Dank Daniel.

%d bloggers liken dit: