Tag Archives: design thinking

CAREL &COr

21 Okt

carelco.001

De terugweg naar Montagu vanuit Hermanus is er een zonder technische problemen. Ik heb een snelheid gevonden waarbij motor en carrosserie een soort tegengeluid produceren zodat het getik onhoorbaar wordt. Ik weet dat het er nog is maar ik heb het auditief weggemoffeld. Als een koffievlek op je nieuwe broek waar je op het moment even niets aan kunt doen en er dus je hand maar oplegt zodat ie niet meer zichtbaar is. Met de hoopvolle onrealistische gedachte dat als je straks je hand weghaalt de vlek weg is. Ik lijk Tommy Cooper wel. Weer een truc mislukt.

De laatste haakse bocht naar links, Swanepoelstreet in Montagu.

Tik, tik, tik, tik……de vlek zit er nog.

Tik, tik, tik, tik, tik, tik…..een vierwielige tijdbom die elke moment kan ontploffen.

Het is zaterdag en laat de bus even voor wat ie is. Ik gedraag me als een kat die zijn baasje negeert nadat ie een paar dagen weg geweest is. De metafoor geeft al aan wie hier de baas is. De rollen lijken omgedraaid. De bus is er niet voor mij, ik ben er voor de bus. Ik lijk wel getikt.

In de avond hoor ik mijn vader met zijn zus (tante Lien) in Nederland Skypen en vraag of ik straks haar man, oom Carel, kan spreken. Met oom Carel heb ik een bijzondere band, een klik. Hij houd net als ik van techniek met een groot verschil dat hij handig is. Echt handig. Hij heeft een achtergrond in de autotechniek en maakte op een gegeven moment een switch richting schade expert. Maar voor die tijd kocht hij in zijn vrije tijd Volkswagen motorblokken en repareerde die in het onderhuis in de Transvaalstraat in Dordrecht. Hij vertelde me dat hij daar een opstelling had gemaakt waar hij de gereviseerde blokken kon testen, lees laten lopen. Met een startmotor op een werkbank startte hij de motor en vulde het onderhuis zich met de uitlaatgassen van het luchtgekoelde motorblok. Niet helemaal Arbo proof vermoed ik zo en ook mijn tante een verdieping hoger zal er zo haar bedenkingen bij gehad hebben. Zeker toen die keer dat de andere zus van mijn vader (tante Nel) bij tante Lien in de woonkamer voor haar wekelijkse kapbeurt onder de droogkap zat en de uitlaatgassen haar neusgaten binnendrongen denkende dat haar haar in de fik stond. Oom Carel was zich van geen kwaad bewust en gaf nog een keer gas waarop tante Nel onder haar droogkap vandaan sprong om tot de conclusie te komen dat het niet haar haar was maar de uitlaatgassen van een gereviseerd 1200 cc Volkswagenblok die zichtbaar tussen de naden van de houten vloer de huiskamer binnendrongen.

Ik weet niet of tante Nel daarna ooit nog onder de droogkap in de Transvaalstraat heeft gezeten. Of dat oom Carel zijn lucratieve VW revisie handel nog heeft voortgezet. Er gebeuren soms vreemde dingen in een familie. Mijn tante Nel is inmiddels in de tachtig. Haar haar zit nog steeds keurig. En mijn oom Carel? Die woont in een mooi huis in Haamstede zonder onderhuis met een verbouwde garage waarin geen auto past maar wel een gereviseerde Wurlitzer. Die produceert hele andere geluiden dan VW blokken. Geluiden die tante Lien ook kan waarderen.

Mijn Skypeconsult met oom Carel bevestigt mijn vermoeden. De linker aandrijfas. Ik duik onder de bus en bekijk de door Andreno vernieuwde aandrijfassen. Ik beweeg ze om te kijken of ze speling hebben en knijp in de rubberen hoezen waarop bij het linker wiel lucht hoorbaar uit de hoes komt. Die is lek. Online zoek ik een instructiefilmpje voor het vervangen van de homokineet, het deel van de aandrijfas dat de as met versnellingsbak en wiel verbindt. Daar leer ik dat de rubber hoes gevuld wordt met vet. Veel vet. Met een lek rubber loopt dat eruit, denk ik zo. Ik besluit maandag vroeg naar Chris te rijden en hem mijn diagnose voor te leggen. Hij bevestigt mijn diagnose en ondanks dat daarmee het euvel nog niet verholpen is voelt dat als een technische doorbraak. In de toekomst kan ik een dit tikkende geluid verklaren. Maken is nog even een stap te ver. Ook voor Chris. Die heeft geen tijd maar geeft me het nummer van een specialist in Worchester. Ik bel hem op en vraag of hij het onderdeel en tijd heeft. Een dubbel Ja doen NoaH en ik in de bus springen om er om 12.10 weer uit te springen. Vier uur later parkeren we zonder getik de bus weer in Montagu.

Bedankt oom Carel, Chris, aandrijfasspecialist in Worchester, Google en Youtube.

De bus klinkt als een klok.

Zonder getik.

Far Far away.

19 Okt

farfaraway.001

We laten ons niet gek maken en besluiten het getik van de motor in de gaten te houden en verder te rijden. Als het erger wordt maken we nieuwe plannen. We vervolgen onze weg en starend langs de kustweg houd ik de bus op koers als een zeilschip op volle woeste zee. De harde wind duwt als de pestkop van de klas met onregelmatige intervals de bus naar rechts en dan weer naar links. Het harde werken leidt af van het getik. Langzaam verstijven mijn nekspieren en schouders. Is het van de stress? Van mijn vrouw leerde ik dat er drie soorten stress zijn; emotioneel, lichamelijke en chemische. Ik denk dat ik inmiddels tegen een overdosis stress aanzit met te hoge levels op alle drie de niveaus. Schelpen zoeken met de wind in de haren en de zoute zeelucht in de neus lijkt de beste en dichtstbijzijnde behandeling. Ik neem de afslag richting de oceaan en parkeer de bus op een prachtige plek met uitzicht op de schuimkoppende branding.

IMG_2198.JPG

Tamara en NoaH springen als twee veel te lang in de auto gezeten hebbende puppies de bus uit en spoeden zich richting Schelpenparadijs. De bus houdt mij nog als vastgenageld op de bruine nepleren stoel en ik sluit mijn ogen en focus op mijn ademhaling. Met mijn ogen dicht hoor ik de wind beter en langzaam vult de bus zich met zilte zeelucht die zich mengt met de geur van benzine en biltong. Mijn machinekamer komt langzaam bijna tot stilstand en als ik mijn ogen weer open doe kost het me moeite Tamara en NoaH te ontdekken op het strand tussen de rotsblokken. Ik ontdek Tamara als eerste. Gecamoufleerd tegen de met zeewier bedekte rots zit ze gehurkt haar vondst te inspecteren. NoaH is nergens te zien.

Ik besef me dat de bus het middel is om híer te komen en problemen pas problemen zijn als het problemen zijn.

Achter de wolken schijnt de zon.

IMG_2202

NoaH is als eerste boven en terug bij de bus. Tamara vult haar schatkist nog tot de rand.

“Is het nog ver naar Montagu?” vraagt NoaH.

Far far away. Zo’n 150 kilometer.

GetikT

18 Okt

getikt.001

Na twintig lange minuten komt NoaH met de kleine beveiliger in het grote pak in zijn schaduw richting de bus lopen. De uitdrukking op het vriendelijke gezicht van de beveiliger interpreteer ik als ‘alsjeblieft, hier heb je je puppie terug’. Ik vraag hem of hij wat water en wat fruit wil, wat hij dankbaar in ontvangst neemt. We nemen afscheid van hem en ik schaam me dat ik zo achterdochtig ben geweest. De overval heeft mijn vertrouwen in de medemens geen goed gedaan. Daarentegen is het vertrouwen in de bus groter dan ooit. Zonder problemen start ik de bus. Tamara naast me en NoaH in het midden op de voorste achterbank. In de binnenspiegel zie ik zijn nieuwe shirt pas goed. De drie Adidas strepen van zijn nieuwe shirt zitten er op genaaid. Mooi. Ik vertel NoaH het verhaal van de campagne van Adidas waarbij je als fan je naam op het shirt van de captain van de All blacks kon zetten. Online kon je je naam invoeren die vervolgens met nanotechnologie op een draad werden gelaserd waarmee het shirt van de captain werd gemaakt. Impossible is nothing. Wat een geweldige campagne was dat van Adidas.

We rijden met een 38 jarige watergekoelde Duitse Volkswagenbus het vliegveld van Kaapstad uit. Voor het eerst sinds jaren weer met zijn drieën. Volgende week met zijn vieren. Impossible is nothing.

Door het slechte weer besluiten we niet naar de A-frames in Tietiesbaai te gaan maar richting Hermanus om walvissen te spotten.

aframestieitiesbaai

De eerste keer dat we met de bus in Hermanus waren was dat met zijn vijven. In 2004. We hadden Tamara’s moeder opgehaald op het vliegveld en waren direct langs de kust doorgereden naar Hermanus. Ik parkeerde de bus, we stapten uit en liepen de hoek om waardoor we direct zicht op de oceaan hadden. En alsof het afgesproken was sprong er een walvis dichtbij de kust uit het water om met een geweldige plons weer op het water en in het water te verdwijnen. Het was de enige die dag. Nu waren we minder fortuinlijk. In het uit de rotsen gehouwen restaurant met uitzicht over de oceaan turen we om en om door de verrekijker. Ik kan uren turen. Dieren spotten is een vreemd fenomeen. De kans dat je een wild dier ziet bundelt ieder zintuig en brengt me in een meditatieve focus. De geur van mijn burger brengt me terug in het nu. Ik vraag NoaH de hoeveelste burger dit deze vakantie is. Ik vermoed dat het er meer zijn dan de dagen dat hij hier is. Hij ziet me denken en lacht zonder antwoord te geven. “Een Leeuw heeft vlees nodig.” zegt hij. Ik lach. Volgende week wordt hij 21. Kleine leeuwtjes worden groot.

We lopen terug naar de bus en rijden Hermanus uit. Ik twijfel of ik bij de benzinepomp ga tanken en schudt deze twijfel nee schuddend weg. Natuurlijk ga ik tanken. Wie weet wanneer de volgende pomp komt. Ik stap uit, geef de tankdopsleutel aan de pompbediende en check de bandenspanning. Ik peil de olie en controleer of de nieuwe bobine en de kabel goed vast zitten. Alles ziet er goed uit. Ik noteer het aantal liter en de kilometers; 1 ; 6,8

De stevige tegenwind hebben een negatieve invloed op het verbruik. Bedenk ik als reden. We zijn ook met meer mensen en spullen nu, vul ik in gedachten aan. Ik tel 350 (50 liter X (1 op 6)) bij de kilometerstand op en start de bus. Probleemloos. De kilometerapp op Tamara’s telefoon houd me aan de snelheid. Met de oude motor was het makkelijker; gewoon altijd vol gas. Met de nieuwe gereviseerde motor houd ik gas over en is de kilometerapp nauwkeuriger dan de zich als een heen en weer bewegende VU meter gedragende kilometerteller van de bus.

We naderen een kruispunt en sta als eerste stil. Ik trek op met de richtingaanwijzer naar rechts en geef gas. Ik hoor een nieuw geluid in de bus. Een getik. Ik vraag aan Tamara en NoaH of ze het ook horen. Ze horen het ook. Het lijkt harder als ik naar rechts stuur en gas geef. Ik vraag NoaH of hij op de achterste bank wil luisteren waar het geluid vandaan komt. Hij bevestigt wat ik dacht te horen. Linksachter.

We zijn inmiddels op een tweebaans weg beland tussen Hermanus en Gansbaai. Zo’n eindeloos lange rechte weg die kilometers door het glooiende landschap snijdt. Het is grauw en grijs. Het waait hard. Ik zet de bus langs de kant. Ik zie ze niet vliegen maar word wel getikt. Is het een lager? Kunnen we verder?

 

MOTHERFUCKKKKKKKKKKERSSSSSST

17 Okt

motherfuckerssssssst.001

Vandaag om 13.00 halen Tamara en ik NoaH op op het vliegveld van Kaapstad. Daar levert hij de huurauto in waarmee hij de afgelopen 9 dagen samen met zijn vriend Brent de Westkaap heeft verkend. Onderweg stop ik voor de derde keer deze maand bij het grote winderige Shell station net buiten Worchester net voor de Huguenottunnel en laat de bus voor de derde keer deze maand “vol asseblief” gooien. Ik noteer het aantal getankte liters en zet bovenaan de streep het aantal gereden kilometers: 1:7,2

Dit zijn van die momenten dat ik me afvraag of ik de bus nu wel of niet naar Nederland mee zal nemen. Toeren in Europa is dan een stuk veiliger maar een grotere aanslag op mijn portemonnee. Nederland is trouwens het duurst met € 1,62. Volgens de ANWB kan ik het best, qua benzineprijs naar Rusland; € 0,58. Ik weet niet of dat nu zo’n goed idee is. Met een Baby Blauwe Flower Power bus door Rusland toeren.

Misschien moet ik de bus toch maar hier laten. Hij heeft genoeg signalen afgegeven dat hij het Afrikaanse continent niet wil verlaten.

We naderen afslag 16 op de N2 en ik voel me een beetje zoals die ene keer dat ik Brainball speelde. Brainball is een spel dat je met zijn tweeën speelt, zittend tegenover elkaar met allebei een hoofdband om die meet hoe relaxed je bent. Het spel begint met het balletje precies in het midden dat van je af beweegt als je relaxter bent dan de ander. Degene die het meest relaxed is wint. Ben je minder relaxed dan de ander, komt het balletje op je af en moet je proberen meer te relaxen, wetende dat als je dat niet doet, je verliest.

Nu zat ik in de bus keihard te proberen relaxed te zijn terwijl ik afslag 16 dichterbij zag komen. Ik minder vaart en draai links de afslag op. In de bocht zeg ik “hier stond NoaH” en 60 meter verderop “en hier stond ik”. De neiging om mijn raam open te draaien, mijn middelvinger uit te steken en keihard MOTHERFUUUUUUUUUUUUUUCKERS te schreeuwen lach ik met een geforceerde glimlach weg en ik pak Tamara’s hand. “Ongelooflijk dat niemand gestopt is”, zegt ze.

Tien minuten later parkeert NoaH zijn huurdatsun naast de bus en omhelzen we elkaar langer dan normaal. Ik ben trots op mijn zoon. Hij is duidelijk blij ons weer te zien. In de familieomhelzing zie ik in mijn ooghoek een man in te groot pak aan komen lopen. Ik herken het GLS logo; een beveiliger. Staand naast NoaH is hij een kop kleiner en hij meldt ons dat we hier niet mogen parkeren. We leggen de situatie uit en hij biedt aan om met NoaH mee te rijden naar het huurauto inlever punt. Dat lijkt ons alle drie een prima idee. NoaH en de man lopen naar de huurauto en Tamara en ik terug richting bus. Onderweg bekruipt me een naar gevoel. Mijn zoon achter het stuur, die man in dat te grote pak, was het wel het echte GLS logo, wat als hij……..

Ik ren terug en open het linkerportier en vraag de man om zijn papieren. Met de vriendelijkste ogen beantwoordt hij mijn vraag met dat hij van de beveiliging is en hij wijst op het GLS logo. Ik kijk NoaH aan die naast de kleine beveiliger een reus lijkt in zijn nieuwe All Black Adidas T-shirt met zwarte strepen. NoaH knikt dat het OK is.

Het balletje is bijna bij me. Ik ga verliezen. Relax Cor.

Alles sal reg kom.

 

Diesel & Creme

16 Okt

dieselcreme.001

Tussen Ashton en Montagu vindt groot onderhoud aan de weg plaats. De totale werkzaamheden gaan jaren duren. Het gevolg is dat de tweebaansweg tussen Montagu en Ashton kilometers lang tijdelijk eenbaans is. Daar wil je niet stilstaan. Als leek wordt mijn beperkte technische kennis aangevuld met nieuwe, door Daniel ontdekte, informatie. Een slechte bobinekabel is cruciaal voor een soepel lopende motor. Dat snap ik. Ik besluit op Daniel’s advies de kabel én bobine te vervangen. Eerst maar in Montagu geraken. Hortend en stotend en met het geluid van een duizendklapper komen we in Montagu aan. Het heerlijke brood van Oumeul verzacht de Volkswagen ellende. Een dag later vertrek ik vroeg naar Robertson en koop een nieuwe bobine en kabel en terug in Montagu vervang ik beide. De reparatie is eenvoudig maar voelt voor een leek als ik alsof ik voor het eerst zelfstandig een harttransplantatie doe onder het oog van dokter Barnard zelf. Zijn patient leefde slechts 18 dagen. Het is nu maandag 7 augustus. Als de bus het nog 18 dagen volhoudt ben ik tevreden. 23 augustus vertrek ik weer naar Nederland. Met of zonder bus.

Alle keren dat de bus problemen kreeg, waren na een uur, anderhalf uur rijden. Dus besluit ik een testrit te doen in de buurt van Montagu en vertrek dinsdag met Tamara en mijn vader richting Barrydale. Mijn Pa zetten we af op een plek waar hij op vetplanten gebied nog iets te ontdekken heeft. Tamara en ik rijden nog even door en spreken af bij ons favoriete tentje in Barrydale; Diesel & Creme.

dieselcremediesel-creme

Als de bus er weer mee zou stoppen zou hij geweldig goed passen in de entourage van Diesel &Creme. Maar de vervanging van zijn pacemaker en aorta hebben de bus duidelijk goed gedaan en zowel Tamara als ik zijn ervan overtuigd dat de bus beter rijdt en de bobine en kabel de oorzaak van alle ellende geweest moet zijn. De rekening van Arno van Wijck voor een nieuw contactslot blijft daarmee ongeopend en onbetaald in het dashboard kastje liggen. Na koffie en gebak vertrekken we weer richting Montagu en tank ik voor de zekerheid. ‘Tank ik’ in Zuid Afrika betekent dat je gewoon in je auto blijft zitten, je sleutel afgeeft en zegt “voll asseblief’. Met volle buikjes en een volle tank rijden we met laagstaande zon terug over de R62. De felle zon op de vuile en gekraste ruit belemmert elk zicht en ik moet denken aan de vijf wielrenners die verderop op de R62 in hun voorbereiding op de Cape Argus waren doodgereden door een vrachtwagen waarvan de chauffeur verblind was door de laagstaande zon. Ik stop en maak samen met Tamara de vooruit goed schoon. Nieuwe ruitenwissers zijn ook geen overbodige luxe. Misschien zelfs een nieuwe voorruit? Thuis in Montagu bevestigt ook mijn vader het slagen van de test. Ik probeer alle slechte ervaringen in mijn geheugen te wissen. Iedereen verdient een tweede kans. Of was het de derde? En wie geef ik die kans? Mezelf? De bus? Arno?

Morgen halen we NoaH op van het vliegveld in Kaapstad. Op de N2 afslag 16.

Vandaag ga ik vroeg naar bed.

Into the great wide open

14 Okt

herewecome.001

Tamara en ik staan voor de ingang van wijngaard Viljoensdrift in Robertson. Ik heb net de verzekeringsmaatschappij mijn locatie, mijn polisnummer en het Zuid Afrikaanse mobiele nummer doorgegeven van de telefoon van Tamara waarvoor we eerder deze week een simkaart hebben gekocht. Aangezien ik vorige week net voor de overval niet bereikbaar was met mijn internationale telefoonnummer door het Systeem van de verzekeringsmaatschappij . Ik laat de dame van de verzekeringsmaatschappij Tamara Zuid Afrikaans mobiele nummer herhalen. Check dubbel check, check zodat we nu wel bereikbaar zijn en het sms bericht kunnen ontvangen met meer informatie over de hulpdienst.

We trekken de slaapmatjes uit de achterkant van de bus en maken het ons comfortabel in de heerlijke winterzon. In de verte zie ik een politie auto aankomen. Zou de verzekeringsmaatschappij dat gedaan hebben? Zouden ze bij mijn polis een aantekening gemaakt hebben van de overval van vorige week en geleerd van hun Unhuman Centered Design filosofie; Car First. People Later.

Tuurlijk niet, denk ik. Ik houd de politiewagen aan die duidelijk niet door Het Systeem van de verzekeringsmaatschappij gestuurd is. Ik vertel dat we vorige week gewapend zijn overvallen, dat we weer wachten op de takelwagen en willen dat hij bij ons blijft. De agent zegt dat hij onderweg is naar een melding op een boerderij maar hij dan direct terugkomt. Direct had ik beter door hem kunnen laten specificeren. Ik had hem moeten vragen hoe lang dat gaat duren. Met de dame naast hem in burgerkleding, frisdrank en zak chips vertrekt hij richting zijn melding. Ik pak de 50 centimeter grote dopsleutel voor het vervangen van de wielen en leg deze niet zichtbaar onder het matje waarop we naast de bus in het gras bij de ingang van Viljoensdrift liggen. Tegenover de ingang van de wijngaard staat een grote loods met een huis erbij. Liggend kan ik onder de Nissan Almera doorkijken en zie in de verte een man aankomen. Ik ga rechtop zitten en klem de dopsleutel onder het matje in mijn rechterhand. Tamara merkt mijn gespannen houding op ik vertel haar dat er iemand aan komt lopen. Hij blijkt dronken te zijn en doet er zeker twee keer zo lang over dan als hij in een rechte lijn op ons af was gelopen. Dronken of niet, als ie nog verder komt sla ik hem zijn hersens in. Op vijf meter gebied ik hem te stoppen waarop hij vraagt of “Boss boos is?”. Niet boos maar voorzichtig en vertel hem dat we vorige week zijn overvallen. Dus blijf. Als een gehoorzame hond gaat hij net op het asfalt op zijn hurken zitten en staart ons aan. De man slaat nog geen deuk in een pakje boter maar tocht voel ik me bedreigd. Twee rijke blanke gewapende toeristen op luxe slaapmatjes in de berm bij een wijngaard naast hun twee auto’s tegenover een dronken, ongewapende bruine jongeman. Een situatie in Zuid Afrika. In een week is er een hoop gebeurd in mijn hoofd. Na een paar eindeloze minuten staat de man op en loopt hij van ons weg. Aan de overkant loopt een jonge vrouw met kind op de arm en in de hand en waarschuwt ons voor hem. Hij loopt naar haar toe waarop zij direct op hem af loopt en hem met haar tas begint te slaan. Zijn poging om de tas te ontwijken komt ongeveer een minuut te laat. Het doet me denken aan Jules Deelder die ooit in een campagne voor Veilig Verkeer Nederland de effecten van drank op een circuit mocht aan tonen. Ladderzat was Deelder stapvoets over het circuit gereden daarbij de levensgrote poppen overrijdend in plaats van ontwijkend. Na het rondje werd hem gevraagd hoe het was gegaan. Prima had hij gezegd. Niets aan de hand.

In de verte loopt de jongedame met kinderen en tas stevig door op halve snelheid waggelend gevolgd door de dronkaard.

Na drie kwartier nog steeds geen takelwagen. De agent is ook in geen velden of wegen te zien. Ik bel de verzekeringsmaatschappij en vraag waar de takelwagen blijft. Of ik het sms-je niet heb ontvangen. Dat heb ik niet en vraag de dame om het nummer te controleren. Ze blijkt, ondanks dat ik het haar heb laten herhalen en heb gecontroleerd, het verkeerde nummer gedrukt te hebben. Of heeft Het Systeem dat gedaan? Ben ik in het laatste deel van die slechte serie beland? Ik zou nu extra willen betalen voor een happy end. Weer een half uur verstrijkt. Mijn vader weet inmiddels ook dat we weer pech hebben. Aan de overkant verschijnt een lange blanke man met een jongetje van een jaar of 5 op zijn arm. Hij heeft een vriendelijk gezicht en vraagt wat er aan de hand is. Ik laat de 50 centimeter grote dopsleutel los en schuif hem onzichtbaar onder het matje en loop op de man af. Het blijkt Daniel te zijn, farmmanager van Viljoensdrift. Met een glimlach kijkt hij naar de bus en ik leg hem de situatie uit waarop hij vraagt of hij mag kijken. Hij is een beachbuggy aan het bouwen. Met een luchtgekoelde Volkswagen motor. De slechte serie krijgt een compleet nieuwe wending en na een onderlinge Q&A vraagt Daniel mij de bus weer te starten. Hij blijft, nog altijd met zijn zoontje op de arm, achter de motor zitten. Bij de derde poging slaat de motor aan. Ik laat de motor lopen en vraag Daniel wat hij heeft gedaan. De bobinekabel maakte volgens hem slecht contact. Daniel geeft me zijn mobiele nummer voor als ik onderweg naar Montagu stil kom te staan. Ik bedank hem en hoor Tamara vragen of de takelwagen nog moet komen. Ze heeft de verzekeringmaatschappij aan de lijn. Cancel maar we gaan rijden.

In de verte zie ik Daniel en zijn zoon kleiner worden. Mijn vertrouwen dat we zo in Montagu zijn groeit. Mijn vertrouwen in Arno van Wijck krimpt. Het was dus niet het contactslot. Was het de bobinekabel? Daniel kon niet begrijpen dat bij een complete revisie dat oude kabeltje niet vernieuwd was. Ik ook niet. Ik begrijp veel dingen niet. Heel veel niet van auto’s en steeds meer van politie en verzekeringsmaatschappijen.

Montagu here we come.

Als we het halen.

Do you wanna

13 Okt

doyouwanna.001

Vandaag rijden we weer naar Montagu. Ruim 100 kilometer naar het noord oosten. Het is prachtig weer en de route is geweldig. Ik zit alleen in de bus met Tamara en haar vriendin in de Nissan Almera voor me en haar man achter me in een bakkie. Onze vrienden gidsen ons door de bergen.

Schermafbeelding 2017-10-13 om 06.29.24

Voor het eerst dat ik alleen in de bus rijd, pak ik mijn laptop en zet mijn favoriete cd van het moment op. De muziek heb ik heel ouderwets met de aangeschafte cd en mijn externe CD-drive in hoge kwaliteit op mijn 13 Inch MacBook Pro gezet.

Schermafbeelding 2017-10-13 om 08.20.57

Het eerste instrumentale nummer golft prachtig mee met het landschap en ik kan me geen betere soundtrack voor deze rit voorstellen. En als het nummer naadloos overgaat in het volgende nummer lijkt de tekst geschreven voor deze rit, deze trip, dit avontuur van de bus en mij.

Sometimes I feel like walking away
Everything is everywhere and we think it’s okay
I thought the journey was the point of the race
but it seems the destination is taking its place

Try catching every moment you see
Time is nothing to run out of it’s just memories
instant access to all things ever made
while we’re waiting for these numbers to blow us away

This machine is taking all your cash
All the fun is happening somewhere else
The creator has a master plan
Now you have the world in your hand

Everybody has a right to forget
Taking pleasure in the fact that you’ve nothing to share
tell me how much does it cost when it’s free
Who can tell the story that only you would believe

This machine is taking all your cash
All the fun is happening somewhere else
The creator has a master plan
Now you have the world in your hand

Everything, everywhere, everyone is in on it (x4)

Zo zie ik het voor me. Rijdend vormen de woorden zich voor me, ontstaat het verhaal. Ik had me veel voorgesteld van deze reis.

Deze droom om met zijn vieren in de bus naar Addo Elephahant Park te rijden.

This machine is taking all your cash
All the fun is happening somewhere else
The creator has a master plan
Now you have the world in your hand

Het feit dat ik muziek afspeel in de bus is het bewijs dat ik het gevoel heb dat het masterplan gaat werken. Ik heb de wereld in mijn handen in de vorm van een groot VW stuur waar ik met gebogen polsen op 5 over 11 en mijn ellebogen op 10 over half 5 relaxed voorover hang en door de bergen deins waarbij mijn ziel wordt gebalsemd door de twee Belgische broers van Soulwax.

Try catching every moment you see
Time is nothing to run out of it’s just memories

Via een uitstekende bak koffie en een laat ontbijt bij de Oumeul aan de N2 in Riviersonderend slaan we brood in voor later wetende dat er de weide omgeving niet zulk lekker brood te krijgen is.

Schermafbeelding 2017-10-13 om 06.32.34

We nemen afscheid van onze vrienden en vervolgen onze weg naar Montagu. Ik rijd voorop Tamara achter me in de binnenspiegel in de gaten houdend. Bij Stormsvlei verlaten we de N2 en trekken door de bergen. Soulwax plaveit nog steeds de weg voor me. Soepel sturend speelt de luchtgekoelde motor mee met de bombastische drums van het zesde nummer;

Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?
Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?
Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?
Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?

Het contrast met de problemen van precies een week geleden kunnen niet groter zijn. Dit is keihard genieten. De weg gaat aardig steil omlaag en ik geef wat minder gas om Tamara niet uit het oog te verliezen. Zodra het weer bergopwaarts gaat geef ik gas bij en voel ik de bus inhouden gepaard gaand met harde knallen uit de uitlaat. Hetzelfde gevoel en geluid als een week geleden. Toen met NoaH op de achterbank nu met Tamara in een Almera in de achteruitkijkspiegel.

This machine is taking all your cash

Met de factuur van Arno van Wijck op de passagiersstoel probeer ik de bus rijdend te houden door met het gas te spelen. Bernard Suits definieert spel als een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels. Laat ik het woord spelen dus maar niet gebruiken in deze context. Eerder het tegenovergestelde van spel; depressie. Een diepe teleurstelling maakt zich van me meester.

The creator has a master plan
Now you have the world in your hand

De wereld glipt als los zand tussen mijn vingers en de moed zakt tot diep in mijn Campers. Ik parkeer de bus in de berm naast de ingang van Winery Viljoensdrift, 20 kilometer van Montagu.

Schermafbeelding 2017-10-13 om 08.13.47

Het is precies een week geleden dat de bus ermee op hield. Precies een week geleden.

Op de minuut.

Bizar.

Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?
Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?
Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?
Do you wanna
Do you wanna
Do you wanna to get into trouble?

We are.

Again.

ps

Wil je alle verhalen van de bus in Zuid Afrika lezen? Download ze dan hier als pdf:

NOLTEEVWT2

%d bloggers liken dit: