Tag Archives: design thinking

Een idee is geen idee.

18 Jun

pidee.001

Een goed idee is een verkocht idee.

Ik heb al een idee.

Komende week gaan we met alle 280 eerstejaars HKU Kunst en Economie studenten ideeën bedenken voor vluchtelingen in asielzoekerscentra.

Daar gebruiken we net als vorig jaar het materiaal van de What Design Can Do Refugee Challenge voor. Ik ben dus alweer een tijdje bezig met de voorbereidingen en kijk, luister, voel, proef en ruik zoveel mogelijk als een vluchteling. Timing is perfect omdat ik privé aan het verhuizen ben en mezelf bij de selectie van mijn spullen de vraag stel;

Ik moet NU vluchten. Neem ik het mee?

En dat helpt. Niet dat mijn spullen nu in mijn Ortlieb tasje passen maar de perspectief wissel is uiterst effectief.

Voor de zekerheid heb ik voor straks toch maar een garagebox gehuurd voor als ik straks voor bijna twee maanden naar Zuid Afrika vertrek en voor een groot deel van de tijd in mijn Volkswagen T2 zal doorbrengen.

Schermafbeelding 2017-06-18 om 13.08.23.png

Maar ik dwaal af.

Ik wilde het hebben over het hebben van een idee. Afgelopen donderdag faciliteerde ik  samen met Irene Koel van The Zooooo een creatieve sessie voor het Rode Kruis. Daarbij zei op een gegeven moment iemand dat ze al een idee had. Dat was voordat we de divergentiefase ingingen. In de divergentiefase gaat het juist om het bedenken van heel veel ideeën. Niet zozeer om de kwaliteit maar om de kwantiteit. Want een goed idee bij begint bij veel ideeën. Dus eerst in je eentje veel ideeën bedenken die je dan vervolgens deelt met je teamleden. Maar wat als je nu al een supervetcoolretegoed idee hebt?? Zoals die dame van het Rode Kruis.

“Dan parkeer je dat idee even”

En dat is best lastig. Want je wilt het helemaal niet parkeren je wilt vol gas vooruit.

Ik had afgelopen vrijdag luisterend naar mijn vrouw een heel goed idee voor vluchtelingen in asielzoekerscentra. Mijn vrouw liet me namelijk dit nummer zien en horen van Joss Stone. Hierin zingt zij samen met een aantal Armeense muziekanten fonetisch mee. Toen ik dat zag, dacht ik WOW! wat een geweldig idee. Stel je voor dat je samen met elkaar elkaars muziek speelt en meezingt . Hoe gaaf is het om een vreemde taal gewoon mee te zingen.

Parkeren dat idee Noltee.

Shit wat is dat lastig.

Brainstorm

16 Jun

brainstorm.001

Gisteren faciliteerde ik een gestructureerde groepsactiviteit waarbij de idee-ontwikkeling losgekoppeld werd van de idee-selectie voor een groep gecoördineerde menslievende professionals.

Anders gezegd; ik begeleidde een brainstorm voor het Rode Kruis. Dat deed ik voor en met Irene Koel van The Zooooo. Ik schreef al eerder of Irene. Hier en hier. Het was onze eerste opdracht samen en zeker niet de laatste.

Irene had met de mensen van het Rode Kruis al veel werk verricht. Dat had geleid tot een  een ingevuld waardepropositiecanvas. Hierin staan vragen als:

Wat is het probleem dat we willen oplossen?

Wie is onze primaire klant?

Wat zijn de pijnpunten (3 belangrijkste)

Wie is de klant van onze klant? (als die situatie er is)

Wat zijn hun pijnpunten (3 belangrijkste) 

Wat is onze waarde propositie?

Hoe lossen wij hiermee de pijnpunten op?

Welke voordelen verschaffen we?

Na een korte introductie van mezelf en een minicollege creativiteit gingen we aan de slag . Ik zal in deze post proberen om zo kort en duidelijk mogelijk uit te leggen hoe je een brainstorm kunt organiseren.

  1. Huur/regel een facilitator. Een goede facilitator inspireert en structureert. Focust op energie. Hij/zij hoeft geen verstand te hebben van het onderwerp maar weet op het juiste moment de juiste interventie te doen.
  2. Brainstorm met mensen die willen. Zie een brainstorm als een spel om tot oplossingen te komen. En een spel definieert Bernard Suits als ‘een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels’.
  3. Brainstorm bij voorkeur op een externe, inspirerende omgeving.
  4. Geef iedereen een een pakketje post-it’s en een pen en vraag ze LEESBAAR te schrijven.
  5. Vraag de deelnemers om in groepjes van minimaal 3 en maximaal 5 individueel en in stilte de vraag die zij willen oplossen op een post-it te schrijven. Laat iedereen beginnen met ‘Hoe kunnen we……..?’ (5 minuten)
  6. Laat de deelnemers een voor een hun vraag voorlezen (geen toelichting) en laat ze hun Hoe kunnen we …..? vraag opplakken op een flip-over. Doe dit bij voorkeur staand. (5 minuten)
  7. Laat de deelnemers de verschillen met elkaar bespreken en ze samen  een nieuwe ‘Hoe kunnen we …..?’ vraag formuleren. Ze moeten het echt allemaal met elkaar eens zijn en de energie voelen om deze vraag op te willen lossen. Komen ze er niet laat ze er dan een kiezen die er het dichtst bij komt.  (15 minuten).
  8. Vraag alle deelnemers hun vraag op een post-it te schrijven en ze individueel 20 ideeën te laten bedenken. Alles is goed. Stimuleer ze om ALLES wat in ze opkomt op  te schrijven. Elke idee, gedachte of zelfs woord leesbaar op een nieuwe post-it. Laat ze niet oordelen over hun ideeën. Het gaat in deze fase (divergentie) om de kwantiteit en niet om de kwaliteit. (10 minuten)
  9. Doe vervolgens plenair een aantal divergentie technieken zoals De Superheld. Laat ze hun favoriete superheld kiezen, opschrijven wat de bijzondere kwaliteiten/krachten zijn van hun superheld en bedenken hoe ze met een van die kwaliteiten/krachten hun vraag zouden kunnen oplossen. Je kunt ze ook een letter laten kiezen, ze vragen welk dier er met die letter begint en vragen hoe dat dier de vraag zou oplossen. Of een kleur laten kiezen. Aan welke plek ze denken bij die kleur en ze vragen hoe ze daar op die plek de vraag zouden oplossen. Kortom divergentie technieken die ze dwingen om op andere plekken in hun hoofd te zoeken naar oplossingen……en niet te oordelen. Laat ze alle ideeën weer (altijd!!!) oplossen. (15 minuten)
  10. Vraag deelnemers om hun beste idee te kiezen (convergeren) en speel om en om de Superdure Consultant. Hoe werkt de “Superdure consultant”? De Superdure Consultant vertelt zijn/haar idee. De andere luisteren aandachtig (tja want het is een superdure consultant. Die voor heeeeel veel geld dit idee heeft bedacht, dus zal het wel goed zijn). Vervolgens kunnen er kort nog wat vragen gesteld worden. Niet te lang het gaat hier niet om validatie. Vervolgens draait de Superdure Consultant vult zich met de rug naar de rest en noteert, zonder verder deel te nemen aan het gesprek alles wat de rest van het team aanvult. Zij beginnen met een “Ja! Wat een goed idee he!” Om het vervolgens aan te vullen met “En dan zou je ook nog……….” Het leuke van de oefening is is dat mensen gaan denken in mogelijkheden ipv beperkingen. De snelheid bevordert dit alleen maar. Houdt het tempo er dus in, je wilt niet dat men te lang nadenkt. Als je merkt dat de energie laag wordt stop je en laat je ze de volgende “superdure consultant” kiezen. (20 minuten)

Het is inmiddels 8.30

Ik moet wat supergoedkope consults gaan geven op HKU.

Wordt vervolgd.

 

 

Wel Kom

15 Jun

welkom.001

Vanochtend vroeg stond ik op de Baanhoekweg bij de uitgang van Jachthaven Westergoot te wachten om over te steken. Het was al druk met allerlei verkeer. Auto’s, fietsen en voetgangers. Er kwam geen eind aan. Als laatste kwam er een langharige, oudere motorrijder op een nog oudere klassieke Harley heel langzaam aanrijden. En stapvoets toucheerde hij een voetganger die zonder te kijken op de weg van richting veranderde. Het leek in slowmotion te gaan. Ik zag het gebeuren en zag ook dat het niet ernstig was. De twee vervolgden ook, zonder er aandacht aan te schenken, hun weg. De weg was nu vrij en ik duwde heel voorzichtig de gammele en zware boodschappenwagen de schuine stoep af. Midden op de weg werd ik gewekt door de wekker.

Toen ik net in Googlemaps precies de plek op wilde zoeken belandde ik hier op de Baanhoekweg:

Schermafbeelding 2017-06-15 om 07.30.20.png

Klikkend vervolgde ik tot de precieze plek uit mijn  droom:

Schermafbeelding 2017-06-15 om 07.40.04Schermafbeelding 2017-06-15 om 07.39.28

De motorrijder was gewaarschuwd door het ‘pas op voetgangers’ bord. Maar wat deed ik daar? Met een gammele, zwaar beladen boodschappenwagen?

Is het omdat ik vanaf 1 juli na drie en half jaar antikraak wonen dakloos ben en nu op zoek ben om al mijn spullen op te slaan omdat ik 7 juli bijna 2 maanden naar Zuid Afrika ga?

Is het omdat ik volgende week met alle eerstejaars Design Thinking gebruik om oplossingen voor vluchtingen in ons land te bedenken?

En waarom daar op de Baanhoekweg?

Peter, weet jij het?

Gisteren had ik mijn goede vriend Daniel aan de lijn. Hij had het over mijn blog.

“Het gaat weer alle kanten op. Je bent weer helemaal terug.”

This is not goodbye.

This is welcome back.

 

 

 

Little Earth

14 Jun

littleearth.001

Vanochtend werd ik wakker met het verhaal van mijn Little Earth riem. Ik kocht de riem samen met een rugzak in Atlanta toen we daar naar de jaarlijkse grootste pretparkbeurs ter wereld gingen. En of dat nog niet genoeg vermaak was hadden we een Ford Mustang gehuurd. Deze was nog zo nieuw dat de nummerplaten nog niet klaar waren en er Toyota City (de naam van de dealer waar we hem huurden) op de nummerplaat stond. Dat bleek legaal te zijn. Maar zou later toch flink wat verwarring opleveren.

En dat kwam omdat de Little Earth rugzak gemaakt was van een oude binnenband van een vrachtwagen met daarop een oud nummerbord uit California. Een cooler souvenir uit de U.S of A. kon ik me als autoliefhebber niet voorstellen.

Met de riem om mijn middel en de California nummerplaat op mijn rug liepen we door de hallen met pretpark en kermis attracties op zoek naar nieuwe dingen. Aan het eind van de dag zat de rugzak vol met folders en ging de riem een gaatje groter om ruimte te maken voor het fastfood.

Aangekomen bij onze Toyota City Mustang gooide ik de volle rugzak op de achterbank die daarbij bijna onzichtbaar verdween tussen de lege Starbucks bekers en ander fastfood verpakkingsmateriaal. Ik stapte achter het stuur en merkte dat mijn riem best nog een gaatje ruimer kon. Overigens had mijn zakenpartner de avond ervoor  het Toyota City nummerbord en het eraf getrokken met de woorden; “Dit is een Mustang geen Japanner.”

Tevreden onderuit gezakt in het leer van de wilde paardenkrachten reden we nergens heen. Dat zijn misschien wel de mooiste ritjes. Die zonder bestemming.

Na een minuut of 20 zag ik een politieauto in mijn binnenspiegel en ik probeerde zo onopvallend mogelijk te rijden omdat ik mijn rijbewijs niet bij me had en geen nummerplaat. Even verderop was een hele grote parkeerplaats waar ik rustig opdraaide….gevolgd door de politie. Ik reed de enorme, en bijna lege parkeerplaats, helemaal tot het eind waar een paar auto’s stonden geparkeerd………gevolgd door de politie. Eenmaal tot stilstand gekomen zag ik in mijn binnenspiegel de agent een poging wagen uit zijn auto te komen. De man was zo dik dat, toen hij eenmaal naast de politieauto stond ik niet kon geloven dat hij er ooit een keer in was gekomen.

Waggelend kwam hij naar de bestuurderskant lopen waarop ik mijn raam alvast liet zakken.

“Can I see your papers?” waarop ik hem de huurgegevens van de Toyota City Mustang gaf. Hij keek ons even kort recht in de ogen en wierp tevens een blik op de achterbank waar de California nummerplaat half zichtbaar tussen het food & beverage karton omhoog stak.

“Why is that plate not on the car?” vroeg hij, waarop ik de tas pakte en hem enthousiast vertelde over Little Earth. Dat die gemaakt was van een oude binnenband van een truck, de hengsels van een veiligheidsgordel en de oude nummerplaat uit California kwam. “I also got a belt!” deelde ik oprecht enthousiast en drukte op de vliegtuigsluiting van de riem en klikte hem open, vergezeld met een “Cool he”

littleearth_riem

De blik waarmee de agent ons aankeek had niet misstaan in een Coen Brothers film. Hij  schreef het nummer van de nummerplaat op om zich vervolgens om te draaien en het nummer te checken. Ik kneep hem want ik dacht straks vraagt ie alsnog om mijn rijbewijs. Dat deed ie niet. Hij vroeg wel waar de originele nummerplaat was. Toen ik hem vertelde dat waarschijnlijk een trotse, vaderlands lievende Amerikaan de avond ervoor de Toyota City nummerplaat van het achterste van deze volbloed Mustang had verwijderd, glimlachte hij en wenst ons een goede dag aangevuld met;

“Get that plate fixed”

“Yes Sir”, antwoordde ik alsof ik net als klein jochie een laatste waarschuwing had gekregen van de schoolmeester.

“Let’s get a Taco.”

BKE Rene 2

12 Jun

bkerene2.001

Dit is een vervolg op mijn post van vorige week over mijn Basis Kwalificatie Examinering (BKE) die docenten opleidt tot toetsexperts.

De 280 eerstejaars HKU Kunst en Economie studenten zijn in groepen ingedeeld, weten wat ze te doen staat en komen op dinsdag met hun plastic tas op school waarop ze bij binnenkomst een papieren vodje krijgen wat ze die week gebruiken als een paspoort.

UNDESIGN2016_paspoort.001Na het bijwonen van colleges en afronden van opdrachten ontvangen de studenten een stempel op hun paspoort en uit de groep studenten met de meeste stempels werden 10 ‘winnaars’ getrokken die naar het What Design Can Do Congres mochten. Een prachtige prijs die normaal zo’n € 100 kost. Ook de begeleiders kregen vrijkaarten voor het congres.

Regelmatig gebruik ik het ‘paspoort’ principe bij meerdaagse, verschillende onderdelen bevattende programma’s en ben elke keer weer verbaasd hoe goed zo’n simpel beloningssysteem werkt. Het plaatje van juf van de lagere school werkt blijkbaar ook (of nog steeds) voor eerstejaars HBO studenten.

Moeilijkheid vorig jaar was dat door ruimte gebrek de groep opgedeeld werd in even en oneven groepen waardoor niet iedereen tegelijk het begin en afsluitcollege volgde. Dit jaar is er de beschikking over een grote collegezaal waar wel iedereen in past wat veel meer rust bij de studenten en begeleiders zal geven.

Enfin. Tijdens dit seminar leren de studenten dat in deze onvoorspelbare wereld mensen het uitgangspunt zijn voor menselijke oplossingen door stapsgewijs en samenwerkend hun creatieve vertrouwen te vergroten. De leerlingen volgen hierin de stappen van het Tripple Diamond Design Thinking model.

Gebruikmakend van het Tripple Diamond Model, leren de studenten stapsgewijs en in teamverband tot een oplossing te komen om de opvang en integratie van vluchtelingen in stedelijke gebieden te verbeteren. Hun oplossing wordt verbeeld in de vorm van een stopmotion filmpje.

De filmpjes worden aan het eind van de week gepresenteerd. 40 (40 x7=280) groepen tonen een 1-1.30 minuut durend stopmotionfilmpje aan een jury bestaande uit een team van 2 docenten en 2 professionals uit het werkveld.  De docenten beoordelen geen groepen die ze zelf hebben begeleid. De professionals zien alleen het eindresultaat. De professionals hebben ruime ervaring in  het beoordelen van creatief werk als creative en/of strategy director bij design/communicatie bureaus. Vooraf ontvangen de professionals een uitgebreide briefing waarin het programma wordt toegelicht.

Vorig jaar maakte ik gebruik van dit beoordelingsformulier:

stopmotion_beoordeling_UNDESIGN2016.001

Aan het eind van de beoordeling kwam er een teleurgesteld team naar me toe. Ze waren teleurgesteld omdat hun filmpje beoordeeld was met een dun zesje. Ze vonden het cijfer geen afspiegeling van het werk wat ze hadden verricht gedurende de week. Dat kon ik als begeleidend docent alleen maar beamen. Ze waren heel gedisciplineerd te werk gegaan en hadden alle deelopdrachten serieus aangepakt. In de bovenstaand beoordelingformulier  was echter alleen aandacht voor het eindresultaat, het stopmotion filmpje.

Dit jaar is mijn uitdaging dan ook hoe ik het proces onderdeel kan maken van de beoordeling zodat de beoordeling een niet alleen een reflectie is van het eindresultaat en zo beter aansluit bij het doel van de hoofdfase waar UNDESIGN onderdeel van is:

“De student is in staat om met gebruikmaking van creatieve tools te komen tot een dienst, product, concept of bedrijf dat sociale, economische of culturele (meer)waarde genereert en zet daarbij zijn gedegen kennis en ervaring met branding en storytelling in.”

De Toetscyclus. Stap 1. Het Basisontwerp.

De opleiding Kunst en Economie heeft als doel bij
 te dragen aan de kennis en kunde van ondernemerschap en management in de creatieve industrie.

De KE-professional is zich bewust van de context waarin zijn werk moet functioneren en ziet het belang van zijn bijdrage aan het oplossen van maatschappelijke vraagstukken (‘creation of value’), zoals het vluchtelingenprobleem in UNDESIGN.

UNDESIGN, aan het eind van jaar 1, is onderdeel van de hoofdfase van Kunst en Economie. De KE-professional kan bijdragen aan de ontwikkeling van het werkveld en de veranderende context. De KE-professional ontwikkelt in de KE-opleiding vijf competentiegebieden. Deze competentiegebieden stellen de afgestudeerde KE-professional in staat om sociale, economische of culturele (meer)waarde te leveren zowel binnen als (bijvoorbeeld in crossover situaties) buiten de bestaande culturele waardeketen. De competentiegebieden zijn onderverdeeld in een hoofdfase (jaar 1, 2) en de specialisatiefase (jaar 3, 4).

UNDESIGN in jaar 1 is onderdeel van het competentiegebied Art and Creation:

Hetgeen terugkomt in het vorig jaar geformuleerde leerdoel van Undesign;

De student kan bepaalde creatieve werkvormen inzetten bij het oplossen van diverse vraagstukken.

Dit grote omvangrijke leerdoel zou ik dit jaar willen onderverdelen in een aantal concretere, op het Tripple Diamond Model, gebaseerde leerdoelen. En deze met de begeleiders en studenten aanscherpen.

Wordt vervolgd.

Loetje

9 Jun

loetje.001

Mijn excuses aan iedereen die gisterochtend heeft zitten wachten op een post. Ik moest vroeg in Amsterdam zijn en vanuit Papendrecht duurt dat 2 uur en 18 minuten met fiets, pont, fiets, trein, trein, benen. Ik koos ervoor om niet te bloggen maar wel te mediteren. Mijn ochtend zit namelijk vol met vaste patronen waar ik het liefst niet van afwijk.

Mijn iPhone 7 Plus gaat om 6.00 uur. Ik druk een keer op snooze en om 6.09 doe ik in bed mijn buikspieroefeningen. Niets heftigs hoor. Geleerd van mijn vrouw. Zij is body stress release practitioner en legde mij de oefening uit. Voordat je opstaat leg je je handen op je schaamstreek en duw je met je buikspieren je handen omhoog. 50 duwtjes. Vervolgens trek je ook 50 keer. Het maakt je lichaam op een subtiele manier ‘wakker’ na uren horizontaal gelegen te hebben. Ineens opstaan is een nogal heftige ‘ommezwaai’ voor je lijf en deze oefening maakt het een stuk draagzamer. Voor een andere tip blessure preventie tip kijk je hier. Die buikspieroefeningen doe ik overigens mijn een glimlach. Of ik het nu leuk vind of niet, als ik glimlach denkt mijn hoofd namelijk dat ik het leuk vind en stuurt mij, gratis, een cocktail gelukshormonen. Vervolgens sta ik op en ga mediteren. Ik ‘zit’ nu elke dag een minuut langer dan de dag ervoor. Vanochtend was dat 23 minuten. Vervolgens douch ik  sinds mijn training bij Iceman Wim Hof, vier jaar gelden, altijd koud af. Afhankelijk van of het een train dag is ga ik naar de sportschool.

Voor negenen ben ik dan klaar voor de dag.

Maar nu nog niet want ik wil het nog even hebben over deze biefstuk:

ossenhaas.001

Ik vroeg of deze duurder was:

ossenhaas.002

Met deze vraag stuur ik het antwoord naar geld. Misschien had ik moeten vragen wat ie waard was? Dat is een andere vraag dan ‘Wat kost ie?’ en dat is weer een andere vraag dan ‘Hoeveel euro kost iets?’

Hans reageerde;

“Dan wordt ie duurder. Ik vind 26,95 best wel veel geld voor zo’n stukje vlees in een jus-tje. Het lijkt me ook typisch een gerecht voor een lekker dorps eetcafe en daar zal hij vast voor minder geld te koop zijn. Dus : het ziet er niet verfijnd uit, op de site van Loetje staat hij voor 26,95. Er is vast een minder verfijnd restaurant waar hij minder kost en minder verfijnde restaurants hebben witte borden zonder logo.”

De ossenhaas kostte inderdaad € 26,95. Dat is inderdaad een hoop geld. Hans’ opmerking over het logo op het bord vind ik interessant; “minder verfijnde restaurants hebben witte borden zonder logo.” De laatste keer dat ik een biefstuk bij Loetje in Amsterdam at, 20 jaar geleden, zat er volgens mij geen logo op het bord. Toen zat ik tussen de stamgasten in Amsterdam Zuid aan een tafel waar eerst het biljart stond, te genieten van de entourage en het prima stukje vlees waarbij ik dacht dat deze door de baas zelf was gebakken. Zittend bij Loetje in Rotterdam op de Wilhelminapier zag ik de Ossenhazen als warme broodjes uit de keuken richting klanten gaan. Ik kon dat goed zien omdat we een tafeltje hadden naar de keuken in/uitgang.

De biefstuk is nog steeds goed. Heel goed. En ik snap dat ze Loetje op het bord hebben gezet. Want qua gevoel heeft het niets meer met de oude Loetje te maken. Daar is de bediening ook veel te vriendelijk voor.

 

 

New, now, here

6 Jun

newnowhere.001

NOMA is een heel goed restaurant in Kopenhagen. Ik heb er zelf nog nooit gegeten maar mensen die er verstand van hebben wel en zij verkozen het meerdere malen tot beste restaurant ter wereld.

De afgelopen week heb ik twee docu’s gezien over NOMA.

https://www.npoplus.nl/play/3doc/2017-05-25/KN_1690542/303176

https://www.npo.nl/3doc/18-05-2017/KN_1690535

Nieuwsgierig naar hoe zij zo goed zijn en blijven. Wat zijn de ingrediënten van hun succes?

Afgezien van dat het allemaal gemotiveerde, kundige professionals zijn die onder  leiding van Rene Rezepi op de toppen van hun creatieve tenen lopen, is de zaterdagavond de basis van hun constante vernieuwing.

Op zaterdagavond wordt het personeel uitgedaagd om met nieuwe recepten te komen. Volgens drie simpele regels:

  1. Nieuw
  2. Lokaal
  3. Nu

Een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels.

Is het nieuw?

Is het van hier?

Groeit het nu?

Vervolgens wordt het gerecht door iedereen geproefd en besloten of het op het menu komt of misschien nog een beetje moet worden aangepast. In presentatie bijvoorbeeld.

En dan kan het zomaar gebeuren dat je gefrituurd sperma op je bord krijgt. Of mieren op je garnaal.

Lekker.

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: