Tag Archives: cor noltee

Rollin Blues

13 Sep

rollingblues.001

Mijn vorige post sloot ik af met:

“Als kwaliteit de reactie van een organisme op zijn omgeving is, wordt deze kwaliteit bepaald door de koppeling van de Kennis van het organisme (wat ie weet X wat ie kan X wat ie wil X wat ie gedaan heeft) aan waar hij in gelooft.”

Maar het lijkt me beter om het als vraag te formuleren:

“Als kwaliteit de reactie van een organisme op zijn omgeving is. Wordt deze kwaliteit dan bepaald door de resultante van de Kennis van het organisme (wat ie weet X wat ie kan X wat ie wil X wat ie gedaan heeft) en zijn  Geloof?

Oftewel:

Kwaliteit = Kennis x Geloof

Als ik dit vertaal naar mijn ervaring met mijn T2 uit 1979 in Zuid Afrika dan zou dat betekenen dat de kwaliteit van de ervaring mijn reactie op de bus is. Hierbij zit ik in de  omgeving. Dat maakt rijden in een auto misschien ook wel zo bijzonder. De kwaliteit van een tafel wordt bepaald door mijn reactie op de tafel. De tafel en ik bevinden zich allebei in een kamer. Deze kamer is mede bepalend voor mijn reactie op de tafel. Bij de bus zit ik in de tafel….zeg maar. Min of meer afgesloten van de omgeving buiten.

Hoewel…….dat is natuurlijk niet waar. Want hoewel ik in de bus zit zie, hoor, ruik en voel ik de omgeving natuurlijk wel maar wel met de bus als ‘filter’. Dat filter is er niet bij de tafel in de kamer. Daar bevinden de tafel en ik ons allebei IN de kamer. Rijdend in de bus in Zuid Afrika bevind ik mij IN de bus IN Zuid Afrika.

Zo denkend en schrijvend begrijp ik ook beter het verschil tussen auto en motorrijden. Je verplaatsend in tijd en ruimte zittende op de motor IN de omgeving met helm, pak en handschoenen als ‘carrosserie’, als filter. In de bus zit ik in de helm.

Ik ben weer ingestapt en vervolg mijn weg naar Montagu waar Frans en Liesbeth wonen en waar ik de remmen van de bus, oliefilter en olie zal laten vervangen bij Chris. Het is donderdag. Ik bel mijn vader om zeker te weten of de afslag die ik genomen heb de juiste is. Ik zit goed en rijd dezelfde weg als een week geleden. Nu zonder mijn vader.

Als ik muziek op zou zetten zou het The Stones zijn. The Rolling Stones om precies te zijn.

Ik maak even in iMovie een filmpje en neem jullie mee. Als je mee wilt althans. Even met mij mee in de bus. Stap je in? Wacht even. Doe ik even de linkerportier open. Ja dat klopt. Het stuur ziet rechts. Ga maar zitten.

“Can’t you hear me knocking on your window?”

Het is Zuid Afrika zeker.

Ik roll verder richting Montagu. De stenen kloppen tegen de onderkant.

Gelukkig niet tegen het raam.

 

Kennis van Kwaliteit van toen, nu en straks.

8 Sep

kenniskwaliteit.001

Tijdens mijn verblijf in Zuid Afrika en na het daar uitlezen van: deautonauten

ben ik voor de derde keer in mijn leven begonnen in:

zenendekunstvanmotoronderhoudcover

De subregel luidt: Een onderzoek naar waarden. De roman is het verhaal van een zomermaandlang durende motorfietstocht van Minnesota naar Californië door de verteller zelf en zijn elf jarige zoon Chris. Het eerste deel van de trip met hun technologie vrezende vrienden John en Sylvia. Het boek is moderne versie van de Erlkönig Sage. De originele Erlkönig sage vertelt ‘het trieste verhaal van een vader die ’s nachts te paard naar huis rijdt met in zijn armen zijn zoon. De jongen (die vermoedelijk doodziek is) ziet in zijn koortsdromen de elfenkoning, een symbool van de dood, die hem probeert mee te lokken naar de ‘andere zijde’. Het angstige kind roept naar zijn vader om hulp. De elfenkoning probeert het opnieuw, uiteindelijk dreigt hij het kind met geweld mee te nemen. Als de vader en het kind op hun bestemming komen, blijkt de jongen gestorven te zijn. Hij is voor de elfenkoning bezweken.’ 

Tijdens de rit wordt de verteller achtervolgd door zijn vroegere zelf: Phaedrus, een briljant zoekende geest, die onder de last van zijn jacht op idealen krankzinnig werd en onder electroshockbehandeling stierf. In het verhaal komt de Phaedrus terug om de verteller opnieuw te halen.

Ik weet nog goed dat, de eerste keer ik het boek las, ik was toen een jaar of  30, ik het boek zelfs bij me droeg en bij het stoplicht in de auto nog een keer die ene zin las die ik wilde begrijpen….en nog een keer, en nog een keer, tot het getoeter van mijn achterliggers me uit het hoofd van de de verteller haalde.

Het is zo’n boek waar je je het liefst mee opsluit in een klein huisje aan zee of hoog in bergen. Van God en iedereen verlaten. Niet afgeleid door mens of machine. Of zo’n boek dat je wilt delen met een aantal inspirerende mensen en het er samen over hebben.

De versie die ik nu lees is de vierde druk uit augustus 1977 precies 40 jaar geleden. Het boek was trouwens een kado van mijn vader aan zijn tweede vrouw, Liesbeth, dat ik in hun huis toevallig lopend langs de boekenkast zag staan.

Kijkend naar de geweldige cover van Jelle van der Toorn Vrijthoff krijg ik zin om mijn VWT2 in Zuid Afrika variant te maken maar het internet in het hotel in Queretaro in Mexico waar ik deze vroege ochtend zit te typen, werkt niet mee. Ik vermoed dat het netwerk inmiddels druk wordt bezet door de andere sprekers van het 10de design en architectuur congres waar ik vanmiddag en morgen spreek.

Schermafbeelding 2017-09-08 om 06.47.35

Gisteren had ik het over de Flower Power van de bus en na een dag hier in Mexico te zijn, begrijp ik dat de VWT2 nog lange tijd hier gefabriceerd is. Rondlopend op de campus van de Universiteit vallen me niet de hoeveelheid mensen op maar de hoeveelheid glimlachen. Allemaal  VWT2 rijders. Ik snap het gigantische marktpotentieel dat VW hier zag.

In het boek ben ik inmiddels beland op pagina 222 en wil graag het volgende delen;

“Romantische kwaliteit hield altijd verband met onmiddellijke impressies………Romantisch kwaliteit was het heden, het hier en nu van alle dingen. Klassieke kwaliteit hield zich bezig met meer dan alleen het heden. De relatie van het heden tot het verleden en de toekomst werd altijd overwogen. Wanneer je ervan uitging dat verleden en toekomst allemaal in het heden lagen, was dat erg jofel, en dan leefde je natuurlijk voor het heden. En wanneer je motor het deed, waarom zou je je dan zorgen maken?”

Het is 6.46 ik kruip weer terug in bed en lees de laatste drie pagina’s nog een keer. Nu met mijn special edititon Bic Vierkleuren pen en mijn Garlic (dankjewel Wies) aantekenboekje. Lezen en denkend kom ik op het volgende;

Als kwaliteit de reactie van een organisme op zijn omgeving is, wordt deze kwaliteit bepaald door de koppeling van de Kennis van het organisme (wat ie weet X wat ie kan X wat ie wil X wat ie gedaan heeft) aan waar hij in gelooft.

 

 

 

Flower Power

6 Sep

flowerpower.001

Als design thinker neem je de mens uit uitgangspunt van je ontwerpuitdaging. Je brengt de huidige situatie in kaart door goed om je heen te kijken en te leren van wat mensen doen en misschien nog belangrijker niet doen…..of niet willen doen. Zo ontstaan er vragen waar je ideeën voor bedenkt en door deze ideeën in het echt uit te proberen en goed te kijken wat er werkt en wat er beter kan ontstaat er een gewenste situatie.

IMG_1101

Laten we even uitzoomen. Ik sta hier naast het nieuwe asfalt op de R43 in Zuid Afrika. Ik heb mijn iPhone 7 Plus in mijn hand en maak een foto van de Volkswagen T2 die gefabriceerd is in Duitsland in 1978, het jaar dat het Nederlands elftal weer een WK finale verloor. Nu van Argentinië. Máxima was toen 7 ik was 11 en ik vraag me af of zij op dat moment ook aan de beeldkluis gekluisterd zat en of zij de wedstrijd ook zonder haar vader keek. Ik vraag me af wat beter is, verliezen in een finale of helemaal niet meedoen. In het geval van deze reis zou de finale een mooie reis en verblijf naar en in Addo Elephant Park zijn met Tamara, Noëlle en NoaH in de Volkswagenbus T2 met kenteken CO2121 uit 1978. De bus is eigenlijk een soort tijdmachine die ons als familie terugbrengt naar 2004 het jaar dat we voor het eerst met de bus in Addo reden. De bus als tijdmachine die memorabele familieherinneringen maakt en 2004 verbindt aan 2017. Anders dan een huis waar je als familie dagelijks in verblijft. De bus als leuke suikeroom die je allerlei leuke dingen laat zien en die onderweg begroet wordt door vriendelijkste glimlachen van wild vreemden. Want de bus mag dan slechts 1:7,5 rijden hij is zeker gul in het genereren van opkrullende mondhoeken. Wat is dat toch dat deze opwaartse beweging van de mondhoeken veroorzaakt? Is het het babyblauw in combinatie met het witte dak? Zijn het zijn olijke ogen? De ronde vormen van de carrosserie? Of is het een ontmoeting met een andere tijd?

In de toekomst rijdt iedereen electrisch.

Ik rijd op Flower Power.

Vol asseblief

3 Sep

volasseblief.001

De afgelopen dagen schrijf ik over mijn  Zuid Afrikaanse ervaringen met mijn VW T2 uit 1979.

Het hele verhaal kun je hier downloaden: NOLTEEVWT2

Dit lijkt me het moment om gewoon mijn mond te houden. Geen vragen te stellen of suggesties te doen. Arno recht zo goed en zo kwaad als hij kan zijn rug en loopt met kleinere passen dan ik van hem gewend ben richting de voorkant van zijn bedrijf ‘Andreno. Engine Rebuilders’ zoals dat ook op de achterkant van mijn bus in rood gestickerd staat. Op gepaste afstand volg ik Arno en wacht op eventuele instructies of vragen. Arno vraagt me om de bus te starten en ik zie hem in mijn binnenspiegel de motorklep openen en haperend zijn hoofd richting de motor bewegen. Arno beweegt zoals de bus bergopwaarts rijdt als ie warm is. Ik wacht op verdere instructies die niet komen. Dan beweegt Arno de stang die beide carburateurs aanstuurt en laat de motor flink toeren maken om vervolgens op te staan en de werkplaats in te lopen. Even later komt hij terug met een 40 centimeter lange staaf, hamer, steeksleutel en in zijn andere hand een aantal veren. 4 harde klappen van staal op staal gevolgd door gerinkel van vallend gereedschap en weer laat Arno de motor toeren maken. Het dicht slaan van de motorklep doen mij vermoeden dat de diagnose en reparatie gedaan zijn en in mijn buitenspiegel zie ik Arno aan komen lopen. Hij vertelt me dat hij de V-snaar heeft gesteld en de veer die verbonden is met het gaspedaal heeft vervangen. Ik stap uit en opzij en mijn verwachting dat Arno een testrit gaat maken vult hij inderdaad in door achter het stuur te kruipen en de bus te starten. Hij rijdt links de hoek om om te keren en rijdt richting het kruispunt van de hoofdstraat. Dit met een snelheid gepaard gaand met een aantal knallen die me doen denken aan de laatste kreten van een bezetene die door een duivelsuittreder wordt verlost van zijn kwade geesten. Eenmaal terug meldt Arno dat er niets mankeert aan de motor en vertrouw ik op zijn oordeel. Het was dus blijkbaar niet de verdeelkap zoals ik eerder in mijn lekenanalyse had geopperd. Mijn oprechte dankjewel vul ik aan of hij remschoenen en remcylinders heeft voor de achterremmen. Arno knikt en ik volg hem het magazijn in waar hij mijn bestelling pakt en iets mompelt van “best quality”.

Chris, de monteur in Montagu zal verbaasd zijn dat het mij wel is gelukt om deze onderdelen krijgen. Hij had na de controle van de achterremmen namelijk gesteld dat e.e.a. zeer moeilijk te krijgen waren maar dat hij wel iemand kende die de remschoenen van een nieuwe remlaag zou kunnen voorzien. ‘Best quality’ van Arno leek me een veel betere optie. Ik bedankte Arno hartelijk voor de snelle reparatie en wenste hem sterkte met zijn gebroken rib.

Vol verwachting klopte mijn hart. Zou het euvel van de slecht lopende luchtgekoelde tweeliter boxermotor nu verholpen zijn? Ik stopte de sleutel in het contact, controleerde zijn vrij en startte de motor. Vlekkeloos. En wat een verschil. De andere veer maakte het indrukken van het gaspedaal veel makkelijker en gevoelsmatig was dit de beste aanpassing van de bus tot nu toe. Het contact met de motor voelde veel directer en ik voelde me direct meer verbonden met bus. Alsof we een klik maakte. Vergelijkbaar met het voor het eerst weer fietsen op net hard opgepompte banden. Of misschien met het ineens doorhebben van een moeilijke Tai Chi beweging. Maar nog het meest met het moment dat ik mijn oude Birckenstock sandalen door een precies dezelfde, nieuw paar vervang. Het voelt vertrouwd maar nieuw en beter!

Zoekend naar de juiste voetdosering geef ik tussen het schakelen door af en toe veel te veel druk op het gaspedaal resulterend in een hard gegrom van de motor. Maar al snel vind ik de juiste pedaaldruk en spoor als een cowboy mijn door VW fluisteraar Arno getemde paardenkrachten richting benzinepomp voor een “vol asseblief”.

Rib uit je lijf.

2 Sep

ribuitjelijf.001

De afgelopen dagen schrijf ik over mijn  Zuid Afrikaanse ervaringen met mijn VW T2 uit 1979.

Het hele verhaal vind je hier in pdf: NOLTEEVWT2

Ik ben op weg naar Villiersdorp zonder dat ik een afspraak heb met de man die de bus reviseerde, Arno van Wijck. Ik heb inmiddels geleerd om dat niet te doen, afspraken maken. Zeker niet als je iets gedaan wilt krijgen. Zoals in dit geval dat Arno eens goed kijkt en luistert naar de bus. De beste strategie voor het fiksen van kleine reparaties is onaangekondigd langsgaan en er bij te blijven. Zo liet ik eerder mijn remmen controleren bij Chris in Montagu en mijn richtingaanwijzers bij Chris’s buurman. Je moet er even bijblijven voor het beste resultaat. Waar ken ik dat regeltje ook alweer van.

De tocht naar Villiersdorp is weer prachtig. Als ik het asfalt wegdenk zou ik zomaar ingehaald kunnen worden door de zwarte ruiters of moeten uitwijken voor Gandalf op zijn witte paard. Is de bus dan ‘my precious’ waar ik onzichtbaar wordt voor alle gevaren en me verplaats in de parallelle wereld van de luchtgekoelde motortechniek? Met mijn raam open kijk ik in de buitenspiegel en zie het stofspoor dat de bus trekt in het landschap.

Schermafbeelding 2017-09-02 om 11.46.15

IMG_1111.jpg

De luchtinlaten happen gulzig naar lucht. Het houdt de motor koel, mengt zich met benzine en vuur en stuwt de achterwielen via de nieuwe aandrijfassen soepel over de gravelwegen. Met 80 km/u ontstaat er een prachtige symfonie van het rollende rubber op de halfharde ondergrond waarbij af en toe een steentje tegen de onderkant van de bus kaatst. De wind die langs en in de auto waait mengt zich met het roffelende geluid van de tweeliter Volkswagen motor aangevuld met de in en uit rekkende veren van mijn bruine nepleren stoel. De gordel zonder spanner hangt los op mijn schouder als de hand van Sint-Christoffel, de patroonheilige van de reizigers en alle verkeersdeelnemers. Helaas kan Sint-Christoffel niet voorkomen dat de bus hoestend en proestend bergopwaarts voort stottert. Het lijkt me een goed moment om het stofspoor en de bus voor het nageslacht vast te leggen en het luchtfilter te controleren.

IMG_1112.jpg

Het luchtfilter ziet er als nieuw uit en ik vervolg mijn weg die zich ondertussen weer getransformeerd heeft van gravel naar nieuw asfalt. Bij zo’n 90 km/u lijkt te bus te zweven en wordt het zoevende geluid slechts af en toe afgewisseld door het kraken van de carrosserie. We gaan licht bergafwaarts, onze favoriete route. Net als een fietser die net een berg heeft bedwongen is het bergafwaarts genieten.

Op 10 kilometer van Villiersdorp oefen ik in mijn hoofd met de informatie die ik met Arno zal delen omtrent het onregelmatig ‘lopen’ van de bus. Mijn hoop richt zich volledig op een verklaarbare Waarom van Arno. Ik hoop dat mijn Wat, Hoe en Wanneer hem zullen helpen bij het vaststellen van een correcte diagnose. Onaangekondigd loop ik de werkplaats binnen en zie in de verte Arno’s werkschoenen nog net onder een groene VW T1 bus vandaan komen. Mijn begroeting beantwoordt Arno met een verplaatsing van het plankje met wieltjes waarop hij ligt en zodra hij mij ziet probeert hij zijn van pijn vertrokken gezicht te plooien in een vriendelijke glimlach wat niet echt lukt. Geschrokken vraag ik wat er aan de hand is. Arno heeft een rib gebroken. Schrijvend denk ik dat ie die makkelijk kan vervangen door de rib uit mijn lijf; de revisie van mijn bus. Maar op dat moment voel ik slechts medelijden met een man die geen rust kan nemen omdat er niemand is die zijn werk kan overnemen. Ik voel me bezwaard maar de hand van Sint-Christoffel duwt me zacht naar voren en fluistert mijn geoefende intro in mijn hoofd. Het sluit perfect aan bij het “How can I help you, Cor” van Arno. Hij hoort mijn analyse met aandacht aan met zijn gezicht en lichaam zoekend naar een houding die het minst pijnlijk is om na een stilte van 5 seconden en 3 diepe uitademingen mede te delen dat hij nu echt geen tijd heeft om naar de bus te kijken. Ik had beter eerst kunnen bellen. Dit was het moment van de waarheid. Ging mijn strategie van ‘gewoon langsgaan en erbij blijven’ werken? Zelfs bij een overvolle agenda en een gebroken rib van Arno? Het zag er slecht uit voor mij en de bus. Arno stond inmiddels in een houding waar ik bij de aanblik ervan acuut pijn van in mijn rug kreeg. Ik voelde nu ook de tweede hand van Sint-Christoffel op mijn andere schouder. Mijn ‘volgende week wil ik met mijn zoon op pad’ deden zijn verkrampte houding loslaten waarbij zijn schouders tot voorbij zijn gebroken rib zakten om ze met naar boven geopende handpalmen en gespreide vingers automatisch weer omhoog te trekken. Een reflex van iemand die geen nee kan zeggen echter nu gepaard gaand met een hardgrondig “auwwwwww”.

Wordt vervolgd.

 

Reparatie repertoire

1 Sep

reperatierepertoire.001

De afgelopen dagen schrijf ik over mijn  Zuid Afrikaanse ervaringen met mijn VW T2 uit 1979.

Het hele verhaal vind je hier in pdf: NOLTEEVWT2

Na de nacht achter een rode T2 op de tolweg tussen Parijs en Marseille getold te hebben waarbij ik me bij slecht zicht liet leiden door het geluid van de luchtgekoelde twee liter boxermotor wat in werkelijkheid mijn eigen gesnurk was, leek een APK (Algemeen Persoonlijke Keuring) in de vorm van een ochtend meditatie en koud afdouchen een noodzakelijke start van de dag. Het watertekort in Zuid Afrika dwingt mij niet te lang te douchen wat ik met de temperatuur van het douchewater dat als ijspegels op mijn lijf beukt niet heel erg vind. Na mijn Wim Hof training een 4 jaar geleden douche ik elke dag koud af. Je kunt je koude douche maar beter zelf in de hand hebben.

Het heeft vannacht flink geregend. In de plassen zie ik de regenwolken en loop naar de bus. Mijn ochtendglimlach rekt zich nog iets verder uit en ik open het rechterportier om ook daar de wolken in een plasje tussen de pedalen te zien. Een lichte schok schiet door me heen. Water in de bus dat binnen was gekomen via de twee roestplekken aan de onderkant van het raam rubber. De twee enige slechte plekken van de 38 jarige veteraan. Een cosmetische ingreep in de vorm van lichtgrijs gaffertape aan de buitenkant van de bus moest het water buiten houden en de elektriciteit veilig. Of de bus als vanouds zou starten was nog maar de vraag. Ik stak de sleutel in het contact en sloeg een virtueel kruisje op mijn borst. Dit zijn de momenten waar mijn Katholieke opvoeding, doopsel en vormsel zich moeten bewijzen. Ik druk op de startknop links van het stuur maar de motor lijkt al te lopen voordat ik druk. De bus heeft er duidelijk zin in en blijkbaar heeft ook zijn koude douche hem goed gedaan.

Vandaag rijd ik naar Montagu. Via Villiersdorp. maar eerst trakteer ik me op een stevig ontbijt in Kleinmond, een mooie naam om te ontbijten. De plek waar ik ontbijt is ook typisch voor de plaatsen aan de kust. Je rijdt naar beneden richting kust waar zich aan het einde een aantal restaurantjes en winkeltjes bevinden. Zo ook hier. Ik parkeer de bus in het zicht en de afwisselende zonnestralen van de ochtend. De grote cappuccino, het vet van de bacon, de eiwitten en de koolhydraten eindigen zonder protest in een bad van biefstuk en rode wijn. Die laatste gegrilde biefstuk van vannacht heeft de kater snorrend in slaap gehouden. Was het nu zijn gesnor, het geluid van de bus in mijn droom of mijn eigen gesnurk geweest? Niet de behoefte voelend om antwoord te geven op deze driekeuze vraag, vraag ik de rekening en trek mijn Poolse ganzenveren jasje uit. Ik ben op temperatuur. Volgens de weerapp blijft het vandaag droog en ik maak een screendump van de route op mijn Powerbook. Twee alternatieven. Voorlopig kan ik vooruit.

IMG_1074

De benzinemeter van de bus gedraagt zich als een ouderwetse VU meter, heftig van links naar rechts bewegend. In een notitie boekje noteer ik daarom de kilometerstand bij elke tankbeurt. Ik heb uitgerekend dat de bus zo’n 1 op 7,5 rijdt dus houd ik een actieradius aan van 350 kilometer. In Zuid Afrika betekent dat dat je eigenlijk gewoon altijd moet tanken als je een tankstation tegen komt. De tank trekt een draaikolk in mijn Randen voorraad. Gelukkig staat de Euro gunstig.

Het geluid en gedrag van de motor bij terugschakelen, bergop rijden en bij stilstand blijven vraagtekens bij me oproepen. Je vraagt je misschien af wanneer de bus het dan niet doet, vragen oproepen. Misschien ben ik te kritisch maar het gevoel blijft me bekruipen dat er iets niet klopt. Er zijn daardoor teveel momenten dat ik niet echt gelukkig ben in en met de bus. Geluk definieert Gretchen Rubin als ‘je goed en slecht kunnen voelen maar voelen dat het klopt in een context van groei.’ De bus en ik groeien, voelen ons beiden soms goed en slecht maar toch klopt er iets niet. Ik luister nog kritischer en noteer de ingrediënten van de momenten waarop ik denk ‘dit klopt niet’. Zo start de bus vaak veel slechter als ie warm is, loopt ie stationair hoger als ie warm is en stottert en knalt ie bij lagere snelheden…..als ie warm is. Ik hoop dat mijn analyse straks een duidelijke aanwijzing is voor Arno van Wijck en aanleiding voor een doelgerichte en efficiënte greep uit zijn brede en rijke Volkswagen reparatie repertoire.

Nog 68 kilometer naar Villiersdorp.

Wordt vervolgd.

De P van mijn dromen

31 Aug

PDROMEN.001.jpeg

De afgelopen dagen schrijf ik over mijn  Zuid Afrikaanse ervaringen met mijn VW T2 uit 1979.

Het hele verhaal vind je hier in pdf: NOLTEEVWT2

In Betty’s Bay waait het. Hard. De wind giert om het huis en na het welkomstdrankje nestel ik me vroeg in het heerlijke hoge bed met 32.421 kussens. Met twee kussens in mijn rug en een op schoot ben ik klaar om een nieuwe parkeerplaats te bezoeken. Ik leg het boek dat ik nu een aantal dagen aan het lezen ben met aandacht en twee handen voor me op het kussen. Het boek kocht ik een jaar of 3 geleden, las er een pagina of 30 in en zette het daarna in de boekenkast om het tijdens mijn verhuizing vlak voor deze vakantie op een stapeltje te leggen van boeken waarvan ik me afvroeg of ik ze ooit nog zou gaan lezen. Als ik je nu de cover laat zien, zul je begrijpen dat ie in de koffer ging;

deautonauten

Het boek gaat over Julio Cortázar en zijn vrouw Carol Dunlop die in 1982 besluiten om in hun rode VW T2 in ruim een maand alle 62 parkeerplaatsen van de tolweg tussen Parijs en Marseille te bezoeken. 2 per dag waar ze per P minstens 2 uur moeten blijven en bij de tweede P overnachten. Niet met het doel om ergens te komen maar om ergens te zijn observeren en beschrijven ze flora, fauna, mensen en voertuigen op een manier die je doet stilstaan en meeneemt in details waar je normaal met 130 km/uur voorbij raast. Waar iedere bezoeker zo snel mogelijk weer door wilt, plegen zij in alle rust hun onderzoek van Parklandia, zoals ze alle P’s en hun bewoners noemen. Typend in of rondom hun rode VWT2 beschrijven ze hun omgeving als ontdekkingsreizigers die nieuw land ontdekken. Toen ik het boek op pagina 188 dichtsloeg met mijn duim nog tussen de pagina’s trok ik de gelukkige conclusie dat ik nog niet op de helft was. Vaak lees ik als de reizigers van de tolweg. Gefocust op het doel en niet op de reis.

Ik moet me inhouden samen met Julio en Carol niet nog een P te bezoeken.

autonautVW.001

De volgende ochtend besluit ik nog een nacht te blijven en wordt uitgenodigd om ‘s avonds met Helene en haar man te braaien. Ik beloof drie goede stukken vlees te halen en een goede fles wijn. In de dierenwinkel koop ik drie kleine kluifjes voor de enthousiaste teckels en leg bij thuiskomst in mijn kamer de drie stukken rund op een bord om ze aan mijn kamertemperatuur te laten wennen. De fles rood lijkt dat ook een goed idee, wat zuurstof. Na 2 jaar afgesloten door het groene glas te hebben getuurd naar voorbij glijdende ogen die je dan toch niet meenamen. Het vlees ligt bloot en mijn glas vult zich met rood. Ik laat de wijn nog even staan en kijk op de klok. Over een uurtje zullen vuur en vocht brandstof zijn voor elkaars verhalen. Een half uur later wordt er op de deur geklopt. Ik open de deur en zie een beveiligingsmeneer met revolver op de heup en een stem die het resultaat moet zijn van vele liters sterke drank vermengd met kubieke meters teer en nicotine. Zijn vriendelijke gezicht vormt een prachtig contrast met de autoriteit van zijn uniform. De boodschap was minder tweeslachtig. Helene en haar man hadden ernstige vertraging opgelopen en zouden niet op tijd zijn voor het diner dus vertrok ik met een glas rood in de hand met Carol en Julio richting een nieuwe P tussen Parijs en Marseille. Eenmaal aangekomen stapte ik uit en trakteerde mijn medereizigers op een stuk gegrild rund vervaardigd met de grilplaat uit mijn kamer. Het vetrandje protesteerde sissend en spugend tegen de hitte van de grillplaat. Ik hoorde en zag het met een opkomend watervalletje in mijn mond aan waarin na de eerste hap een engeltje stond te pissen. De twee uitgeruste achtergebleven, samen zo’n 400 gram zware familieleden leken zich te willen verstoppen achter de fles rood maar de linker was te laat en belandde ook op zijn laatste rustplaats. Julio, Carol en ik vertrokken naar een volgende parkeerplaats.

Twee uur later werd het zingen van de wind aangevuld met een luid en enthousiast “Cooooooooor”. Of ik al gegeten had en nog zin had in wat te snacken. Ik nam mijn halve fles rood mee en liet het derde stuk rood liggen dat ik een aantal uur later na een geweldig gezellige avond als stukje vlees voor het slapen gaan nog even grillde. Ik probeerde nog in te stappen in de rode T2 van Julio en Carol wat zeker gelukt was ik in een rechte lijn richting de schuifdeur was gelopen. Nu hoorde ik de luchtgekoelde boxermotor zijn decibellen verspreiden op de parkeerplaats van mijn dromen en de achterlichten vervagen in het schijnsel van mijn wekkerradio.

%d bloggers liken dit: