Tag Archives: andreno

Help mekaar

25 Sep

helpmekaar.001

Na de tegenligger in Worchester die geen tegenligger bleek te zijn, rijden NoaH en ik aan de goede kant van de weg Robertson binnen. In Robertson was de bus gedatadot. Nadat de bus van een andere, nu voor loodvrij geschikte, motor was voorzien, diende de bus gedatadot worden. Ik had nog nooit van de term gehoord. Datadots zijn miniscule stickertjes met een unieke code die op een aantal plekken op de auto worden gespoten. Deze blijven zelfs na een brand zichtbaar. Dus mocht de bus ooit gestolen worden en in delen worden verspreid, zullen deze traceerbaar blijven. E.e.a. was mij uitgelegd door de daarvoor speciaal opgeleide politieagent in Ashton, het dorpje tussen Robertson en Montagu in. De agent had, na enig zoeken op zijn overvolle van stapels papier voorziene bureau, zijn datadotmicroscoop gevonden en het me laten zien.

IMG_0894

Zoek de agent

Met het blote oog zie je een halftransparant laagje verf en kijkend door het eenogige precisie instrument worden de vele strookjes met de unieke code zichtbaar. Vele malen makkelijker zichtbaar dan het nummer van de nieuwe motor. Liggend op zijn rug met zijn wapen aan zijn heup en een zaklamp in zijn hand duurde het zo lang voordat de agent het motornummer had gevonden dat ik besloot Arno te bellen (de man die de motor had vervangen).

IMG_0893

De agent wist me vervolgens, weer bijna onzichtbaar als een datadot, zittend achter een computer te vertellen waar de nieuwe motor origineel vandaan kwam. Het was de info die hij nodig had om mij weer op pad te sturen naar Robertson om daar bij ‘Help Mekaar Motors’ de bus te laten datadotten om vervolgens weer naar Ashton te rijden om daar mijn ‘clearance’ te krijgen zodat ik daarmee een nieuwe licentie kon aanvragen.

IMG_0906

In Zuid Afrika betaal je geen wegenbelasting maar elk jaar een nieuwe licentie die je op je voorruit plakt. Het hele datadot, clearance, licentie verhaal had 3 dagen in beslag genomen. Ook in Zuid Afrika staan vele kastjes en muren.

In Robertson trakteren we ons op een stevige verlate lunch waarbij we worden geholpen door de meest uitdrukkingsloze ober die ik ooit gezien hebt. Uitdrukkingsloos is eigenlijk niet het goede woord. Hem langer dan een seconde aankijkend deed mijn energieniveau met minstens 75% dalen en mijn positiviteitsratio halveren. Ik ben een redelijk positief ingesteld persoon en kan, volgens de theorie van Barbara Fredrickson tegenover elke negatieve ervaring minstens drie positieve zetten, maar bij deze ober moest ik alle zeilen bijstellen. Ik voelde zelfs mijn lichaam zwaarder worden terwijl ik juist licht in mijn hoofd was van de honger. Ik zag ook NoaH licht wegtrekken en samen kwamen we tot de conclusie dat deze jongeman beter een andere plek kon vinden voor dit ongelooflijke talent. Begrafenisondernemer leek ons nog de beste optie. Later bedacht ik me dat het ook een heel bewuste bedrijfsstrategie kon zijn. Het contrast met het eten en de koffie die hij even later zwijgend uitserveerde was zo groot dat NoaH zijn burger de beste tot nu toe vond. Mijn panini kip en avocado was dat zo wie zo omdat het de eerste was die ik ooit at.

De volle maag, de lange reis en de ober deden NoaH beslissen om de sleutel van de Ford Ranger weer aan mij tegen om vervolgens zelf wel in te willen stappen aan de bestuurderskant. Elkaar aan de voorkant van de Ford kruisend stappen we glimlachend in de Ford op weg naar Montagu waar we de bus op gaan halen bij Chris die de achterremmen, olie en oliefilter heeft vervangen.

IMG_1007 (1).jpg

Drie weken testrijden zijn hiermee succesvol afgerond.

De bus is officieel klaar voor de reis naar Addo Elephant Park.

Reg Links

24 Sep

reglinks.001

De bus en ik waren op tijd om Bernardo van het vliegveld te halen. Dat was in 2004. Ik denk dat die ervaring grote impact heeft gehad om mijn vertrouwen in de bus en die van de bus in mij. En als ik de bus en ik, volgens Kevin Kelly, zie als een organisme passen de mottos ‘jij moe nie wurrie nie’ en ‘alles sal reg kom’ goed bij ons.

Don’t worry be happy. Powered by Flower Power.

Ik ben inmiddels in een flinke file beland in de Ford Ranger op zo’n 30 kilometer van het vliegveld van Kaapstad. Gelukkig was ik ook nu op tijd vertrokken vanuit Vanrhynsdorp. Nog geen 10 minuten wachtend in de hal van International Arrivals zie ik mijn zoon NoaH boven achter het glas zwaaiend voorbij lopen. Een intens gevoel van geluk vult mijn hele lijf. NoaH is de het tweede gezinslid die Afrikaanse bodem raakt. Over een paar dagen gevolgd door mijn vrouw en twee weken later door mijn dochter. Met NoaH’s ruim 10.000 vliegkilometers in de benen tegenover mijn 330 Ford Ranger kilometers vertrekken we richting Montagu, bijna 200 kilometer ten Noord-Oosten van Kaapstad.
De reden dat NoaH eerder is is dat wij nog even kunnen oefenen met het aan de andere kant van de weg rijden voordat hij volgende week samen met zijn vriend Brent in een huurauto een week lang de Westkaap gaat verkennen. Bij de eerste grote benzinepomp geef ik hem onaangekondigd de sleutel van de Ford en we wisselen van stoel. NoaH rijdt goed en ik heb alle vertrouwen in hem en deel met hem mijn blunders, mijn trucjes en de regels en gewoontes. Maar rijden leer je niet door te praten dus gaan we voorzien van een verse lading padkos op pad en confronteer ik hem met nieuwe Kennis op momenten dat het nodig is. Ik moet natuurlijk ook niet vergeten dat NoaH duizenden kilometers achterin de bus gezeten heeft. Deze ervaring draagt ongetwijfeld onbewust bij aan zijn Linksrijden Kennis. Hij heeft het alleen nog nooit Gedaan.

Als eerste leg ik hem uit dat veel kruispunten geen stoplichten hebben maar stopborden en de regel simpel is; de eerste die stilstaat mag rijden. Check.

Ten tweede vertel ik hem dat als je op de snelweg rijdt het gebruikelijk is dat je ruimte maakt voor sneller achteropkomend verkeer door op de vluchtstrook te rijden. Als de situatie dat toelaat want er kunnen mensen lopen of fietsen of nog langzamere (vracht)auto’s rijden of stilstaan. Ik vul aan met dat je dat alleen doet als daar de ruimte en het zicht voor is. Dus niet uitwijken als je omhoog rijdt en niet kan zien wat de situatie boven is. Check.

Ten derde geef ik hem de tip om zijn spiegels te gebruiken om constant zijn positie op de weg te checken. Strafpunten voor als ie over de strepen gaat. Check.

Als vierde tip vertel ik hem dat hij Rechter bochten Ruim moet nemen met nadruk op de RRRRRRRRR. Check.

De vijfde tip heeft te maken met het wegdek. Anders dan bij golf moet je de (pot)holes ontwijken. Check.

De laatste tip vertel ik hem niet. De schrik dat je aan je de verkeerde kant van de weg rijdt moet jij onaangekondigd ervaren. In Worchester ben ik te laat met het aangeven dat we naar links moeten en belanden in een woonwijk waar NoaH moet keren. Er is geen verkeer en NoaH vervolgt zijn weg vrolijk aan de rechterkant van de weg. Op 200 meter komt een auto recht op ons af rijden. Ik zit klaar om een ruk aan het stuur te geven en het lijkt of NoaH mijn veranderende fysiek aanvoelt en me aankijkt. Ik probeer zo neutraal mogelijk terug te kijken maar kan waarschijnlijk niet verbergen dat ik in mijn ooghoeken de naderende auto in de gaten houd. Net voordat ik wil ingrijpen sperren NoaH’s ogen zich en ontsnapt er een luid ‘Jezus!’ uit zijn mond. Ik probeer mijn lachen in te houden wat jammerlijk mislukt en vertel hem dat links rijden best makkelijk is zolang er andere weggebruikers zijn die je kunt volgen. Als die er niet zijn of bij het instappen en vervolgen van je route moet je extra alert zijn. Check.

NoaH is er klaar voor. Dat ie bij het instappen nog vaak aan de verkeerde kant zal staan, zal hem blijven herinneren dat ie aan de verkeerde kant moet rijden.

Alles sal reg kom. Ook links rijden.

 

ps

Wil je het hele verhaal van de bus en mij lezen? Download het hier:NOLTEEVWT2

Big Five High Five

23 Sep

BIGFIVEHIGHFIVE.001

Samen met een vriendelijke vrachtwagenchauffeur zitten we te genieten van mijn vader’s zelfgemaakte boterkoek. We rijden op een industrieterrein in Worchester en stoppen bij een plaatwerkerij waar we worden begroet door de eigenaar, een stevig gebouwde dertiger die zich zo los gerukt lijkt te hebben van een braai met vrienden. De vriendelijke vrachtwagenchauffeur legt hem uit waar de bus staat en neemt afscheid. Ik loop met hem mee, bedank hem hartelijk en geef hem 100 rand, in 2004 toen zo’n € 10, wat hij weigert door zijn rechterhand met gespreide vingers voor zijn gezicht te houden waarbij hij zijn ogen sluit en zijn hoofd licht buigt. In een reflex geef ik hem een soort high five met mijn rechterhand waarin zich de 100 rand bevindt gevolgd door mijn linkerhand die met mijn rechterhand zijn hand met de 100 rand als een soort kluis omsluit.

saf100

In het Engels zou het mooier klinken; safe. Hij geeft zich over en voegt ook zijn tweede hand toe. Onze vier handen omsluiten het honderd rand biljet met een van de Big Five erop; de buffel. Een High Five met een Big Five. Onze vier ogen kijken elkaar in een moment van dankbaarheid aan. Mijn glimlach en knikje doen zijn handen verslappen en op mijn “baie baie dankie” reageert hij met “Good luck and enjoy your trip.”

Achter mij hoor ik met een hoop gepiep en gekraak een autoportier openen. Voor de derde keer vandaag stap ik in een andere auto. Bernardo vliegt nog steeds met zo’n 900 kilometer per uur richting Kaapstad. Wij rijden inmiddels met zo’n 100 kilometer per uur van Kaapstad af. Ondanks dat ik dichterbij een oplossing ben maak ik me zorgen. De bus staat straks bij een plaatwerker met een takelwagen in Worchester en Bernardo met een koffer in Kaapstad. Ik probeer het rustig te krijgen in mijn hoofd en vraag de plaatwerker of hij denkt de bus te kunnen maken. De toon waarop hij “We will make a plan.” met me deelt stelt me tijdelijk gerust. Een gevoel dat ik graag had voorzien van een laagje hoop in de vorm van een stuk boterkoek, maar die was op.

We komen aan bij de bus en de plaatwerker koppelt de bus aan de takelwagen waarbij hij grote spanbanden om de pas gespoten voorbumper spant. Ik slik mijn “Voorzichtig!” in en zie de blijkbaar nog niet uitgeharde verf opkrullen op de plek waar de spanband de bumper stevig omarmt. Het voelt als de eerste kras op je nieuwe auto maar ik hoor Bernardo in gedachte dichterbij komen. Schoonheid van de bus is weer voor latere zorg. Functionaliteit heeft nu prioriteit. De bus moet weer gewoon rijden. Als we bij de werkplaats in Worchester aankomen en de werkplaats binnen rijden valt mijn mond open van verbazing. Het lijkt wel of ik in de werkplaats van een Formule 1 team ben beland. Er bestaat geen groter contrast met de garages waar ik eerder in Zuid Afrika ben geweest. De plaatwerker die ook de eigenaar blijkt te zijn ziet mijn half openstaande mond van verbazing en nodigt me uit wat rond te kijken, hij moet even wat telefoontjes plegen. Het is inmiddels bijna 18.00 uur en iedereen was al naar huis. Even later komt er een voor een aantal mensen binnen die aan de bus beginnen te werken. Ik sta erbij en kijk erna. De bus en ik hebben een pitstop gemaakt in Worchester en de diagnose is inmiddels ook gesteld; een kapotte brandstofpomp. Na drie telefonische “nee’s” volgt een “Ja!” en een van de monteurs vertrekt en komt een uur later terug met een nieuwe brandstofpomp.

‘It’s not what you know but who you know’ Maar deze mannen wisten niet alleen wat ze deden, voor wat ze niet hadden kenden ze wel iemand.

Om 20.30 zit ik weer in de bus. Bij een groot Shell station net buiten Worchester bestel ik de grootste Steers burger die er is. Bernardo is de daling aan het inzetten in de lucht. Ik plof neer met een diepe zucht.

Met een volle maag en tank vertrekken de bus en ik richting het vliegveld. Ik parkeer de bus en loop richting International Arrivals en zie boven de ontvangsthal de eerste passagiers uit Amsterdam lopen. Nog geen 5 minuten later zie ik Bernardo met zijn trolley in de ene hand en de andere hand een grote zwaai richting mij maken. Ik zwaai terug met mijn rechterhand automatisch gevolgd door mijn linker alsof ik net de Formule 1 gewonnen heb.

I love it when a plan comes together.

ps

Wil je het hele verhaal van de bus en mij lezen? Download het hier: NOLTEEVWT2

Boterkoek

22 Sep

BOTERKOEK.001

Dit is weer een moment om mijn technische Kennis toe te lichten. Technische Kennis definieer ik als volgt; De resultante van

  • Wat ik Weet van Autotechniek, keer
  • Wat ik Kan met Autotechniek, keer
  • Wat ik Wil met Autotechniek, keer
  • Wat ik ooit Gedaan heb met Autotechniek

Ik weet dat een auto benzine nodig heeft. Dit had de bus voldoende. Ondanks dat de benzinemeter stuk was hield ik in mijn Busboekje nauwkeurig de kilometerstand bij en het aantal liter dat ik tankte bij elke tankbeurt. Om te weten wanneer ik bij een gemiddelde van 1:7 weer moest tanken. Een blik in mijn Busboekje vertelde me dat ik nog zo’n 140 kilometer te gaan had voor een noodzakelijke tankbeurt. Met zekerheid kon ik concluderen dat het niet een gebrek aan benzine was.

Ik weet dat een auto stroom nodig heeft. Ook dit was het probleem niet. Als ik de bus probeerde te starten draaide de startmotor maar sloeg hij niet aan. Het was niet de accu.

En toen was het boek ‘Cor en de kunst van Autotechniek’ al uit. Conclusie. De bus doet het niet meer en ik wist niet wat er aan de hand was. De bus en ik waren ons letterlijk kapot geschrokken van de rakelings voorbij razende BMW. Ik begon te geloven dat de bus en ik inmiddels zo verbonden zijn dat we één zijn.  Zoals Kevin Kelly verwoordt in zijn boek ‘De wil van technologie’  en hier in gesprek met journalist Frank Mulder:

“Het is een product van ons brein, en daarmee een verlengstuk van de evolutie en van het leven zelf. Ik beschouw technologie in zijn samenhang, als systeem. Voor de productie van je computer of zelfs een broodrooster zijn honderden andere technologieën nodig. Niets staat los, het is een ecosysteem dat maar groeit en groeit. Ik noem dat het technium. Het omvat 170 biljard computerchips en drie miljard telefoons en webcams die één gigantisch computerplatform vormen. Het omvat ook schilderijen, rechtssystemen, broodroosters en snelwegen. Het is in feite een organisme geworden, dat meer meer is dan de som der delen.”

Mijn Kennis is verbonden met alle onderdelen van de bus. Het is een geheel en dat Technium staat nu stil langs de kant van de weg. De bus en ik willen wel maar kunnen niet en daar kan mijn Kennis geen verandering in brengen.

Ik zie een beeld voor me van Bernardo die later vanavond aankomt op het vliegveld van Kaapstad en mij daar niet treft. Ik realiseer me dat hij ook het telefoonnummer van mijn vader niet heeft. Wat zou hij doen? Zou hij wachten of misschien wel een hotel boeken en hoe zou ik daar dan achter komen? Ik probeer mezelf wijs te maken dat ‘alles reg sal kom’ wat me doet denken aan het antwoord wat ik altijd geef aan mensen die me vragen of “alles goed is?”;

Veel wel maar niet alles. Nu dacht ik hetzelfde.

Ik besloot mijn afleiding te zoeken in de padkos die ik van mijn vader had meegekregen; boterkoek. Het is onmogelijk negatieve gedachten te hebben met een stuk boterkoek in je mond en je blik op een babyblauwe T2 uit 1979. Mijn neiging om nog een stuk van de twee overgebleven stukken boterkoek te nemen wordt onderbroken door de gedachte dat ik die wil delen met Bernardo. Mijn hoop straal ik in op de twee stukken boterkoek sluit de deksel en leg het Tupperware trommeltje terug in het handschoenenkastje. Ik sta aan de linkerkant van de bus en zie in mijn rechterooghoek langzaam een vrachtwagen naderen. De vrachtwagen stopt en de chauffeur stapt uit en vraagt me vriendelijk wat er aan de hand is. De opstaande motorklep en de knipperende lichten van de bus hadden hem doen stoppen om ons te helpen. Ik denk dat we nog geen 10 minuten stil gestaan hadden.

Hij kende een sleepbedrijf in Worchester, zo’n 20 kilometer verderop, waar hij me wel naar toe wilde brengen. Ik klom in de vrachtwagen, bedankte hem hartelijk en opende de deksel van het Tupperware trommeltje dat ik snel had meegenomen.

“Stukkie boterkoek?”

Zijn vriendelijke bruine ogen keken me over de rand van zijn bril aan en zijn optrekkende wenkbrauwen namen zijn oogleden mee waardoor zijn ogen nog groter leken. Maar nog niet zo groot als zijn maag daar was zeker nog ruimte voor mijn vader’s boterkoek.

In de buitenspiegel zag ik de bus kleiner en mijn hoop dat ik op tijd Bernardo op het vliegveld zou ophalen, groter worden. Ik steek het laatste stuk boterkoek in mijn mond. Sorry Bernardo.

 

ps

Wil je het hele verhaal van de bus en mij lezen? Download het hier: NOLTEEVWT2

 

 

BMW vs VW

21 Sep

bmwvw.001

Na vier dagen met een zestig plusser, twee zeventig plussers, een bijjjjjjjjjna tachtig plusser en een gids rondrijdend in een Toyota Hi-Ace en zelfs zelf een paar keer op mijn knieën foto’s makend van een paar onzichtbare levende steentjes, vertrek ik alleen in de Ford Ranger van Vanrhynsdorp naar het vliegveld in Kaapstad om daar mijn twintig jarige zoon NoaH op te halen. Ja met een H aan het eind want dat vind ik gewoon mooier en het geeft een krachtig onderscheid met het vrouwelijke Noa. Toen NoaH geboren werd, werd kort daarop ook de dochter van Linda de Mol geboren. Resultaat? 87 % van de daarop in Nederland geboren meisjes heetten Noa. Ik geloof dat NoaH nog drie Noa’s in de klas had. Achteraf kijk je een koe in de kont maar die van Linda de Mol had ik niet zien aankomen.

De terugreis in de Ford neem ik de N7. Ik ben vroeg vertrokken om me niet te hoeven haasten. Het doet me denken aan die ene keer in 2004 dat ik me niet haastend met de Volkswagenbus vanuit Calitzdorp mijn vriend Bernardo, die uit Nederland kwam, op ging halen.

Hij zou rond 23.00 aankomen en ik was al aan het eind van de ochtend vertrokken. Ik had twaalf uur de tijd voor een rit van ruim vier uur. Laatst hoorde ik iemand zeggen “it’s about the process not the outcome.” Ik denk dat rijden in de bus precies dat is. Het gaat om het rijden niet om het aankomen. Voordat ik Bernardo op ging halen had ik al aardig wat kilometers gemaakt in de bus en ook aardig wat verbeterd. Nieuwe schokbrekers, banden, accu, hij was verhoogd aan de achterkant en de motor had een revisie ondergaan door de Beetle Doctor in George. Vele duizenden probleemloze kilometers in de Kleine Karoo hadden we (mijn vrouw en onze twee kinderen van 8 en 12) roofvogelspottend en schildpad ontwijkend afgelegd.

Toen mijn vader aanbood om zijn mobiele telefoon mee te nemen kon ik niet bedenken waarom ik die nodig zou hebben. Voor mij was de bus de meest betrouwbare vierwieler die ik ooit gehad had en ik geloof dat dat vertrouwen zeer werd gewaardeerd door de bus die daarvoor nog bejaarden rondreed in Oudtshoorn. De dag dat ik de bus van het bejaardentehuis kocht luidde een nieuw tijdperk in voor de toen vijfentwintig jarige luchtgekoelde 8 zitter. De aandacht en verbeteringen moeten aangevoeld hebben als een tijdelijk verblijf in een wellness oord waar bij het verlaten het verleden werd afgeschud en ruimte werd gemaakt voor zijn nieuw verworven vrijheid.

Het zal duidelijk zijn dat de bus en ik er zin in hadden. Zin om met drieën een week op pad te gaan. Ik was inmiddels een uur onderweg en vloog gekoeld door de lucht over de R60 met Bernardo in een Boeing 747 achter me aan.

Het ontbreken van een radio en vloerbedekking maken het rijden met een achterin door   een tweepersoonsmatras vriendelijk gedempte tweeliter luchtgekoelde boxermotor in het landschap van de Kleine Karoo een meditatieve audiovisuele licht verslavende ervaring. Voeg daar de geur van verbrand stof en zand aan toe en je bent rijp voor een langere periode in een Jellinek kliniek. Ik begin beter te begrijpen waarom de bus het boegbeeld van het Flower Power tijdperk was. Ik schrok me dan ook kapot toen een BMW me met hoge snelheid in een bocht van een afdaling rakelings inhaalde. Was het de luchtverplaatsing die de bus deed bewegen of schrok ook de bus van deze maniakale idioot. Pardon my French. Automatisch had ik mijn voet van het gaspedaal gelicht en mijn hart in mijn keel voorkwam een hartgrondige vloek richting de bestuurder van de  Bayerische Motoren Werke. Toeteren had in dit geval geen effect gehad. Ten eerste vanwege het grote snelheidsverschil maar vooral omdat de claxon het niet deed. Nooit gedaan had. De bus was ermee geslaagd voor zijn Certificate Of Roadworthyness (COR) en het paste ook eigenlijk wel bij hem. Het reageren op asociale weggebruikers heeft waarschijnlijk meer effect op je eigen stressniveau dan op dat van hen. Misschien was ie te laat vertrokken om iemand van het vliegtuig te halen. Ik had nog tien uur voor drie uur en liet mijn voet weer op het gaspedaal zakken. Niets. Geen reactie. De bus was zich letterlijk dood geschrokken. In de afdaling liet ik de bus uitrollen en parkeerde hem aan de kant voor een hek dat de weg scheidde van een eindeloos grote vallei die rondom omsloten werd door bergen. Ik was bijna in Worchester. Zonder telefoon. Achter mij naderde Bernardo me met een snelheid van zo’n 900 kilometer per uur.

Ik stond stil.

ps

Wil je het hele verhaal van de bus en mij lezen? Download het hier: NOLTEEVWT2

 

Good Year

20 Sep

goodyear.001

Het is zaterdag 22 juli en mijn vader en ik zijn klaar voor de reis naar Vanrhynsdorp, 357 kilometer van Montagu vandaan. De Ford Ranger wacht geduldig tot we onze spullen hebben geladen. 150 paardenkrachten staan te trappelen op mijn instructies.

Schermafbeelding 2017-09-20 om 06.43.44

De eerste stop maken we bij een voor ons allebei onbekende plek waar we hopen een goede bak koffie te kunnen scoren.

IMG_1149

Ons gesprek over de bijzondere kwaliteiten van de vetplanten in het gebied rondom Vanrhynsdorp hebben ons beide hongerig en dorstig gemaakt. Voor ons rechtoplopende zoogdieren met een betaalkaart en geld op de rekening is het vervullen van die behoefte een simpele taak. Zelfs in Zuid Afrika. Voor een vetplant is voeding en water geen vanzelfsprekendheid en hebben deze kleine overlevers door de jaren heen geweldige methodes ontwikkeld om, als er water is, dit op ingenieuze wijze te bewaren voor later. Zeker gezien het ernstige watertekort in de West Kaap maakt de uitleg van mijn vader me nieuwsgierig naar wat we van vetplanten kunnen leren als het gaat om waterhuishouding.

We laten ons de goede koffie en de fantastische worteltjestaart goed smaken en  vervolgen onze weg. De weg loopt paralel aan de N7. We vermijden de snelweg en rijden een van de mooiste wegen die ik tot dan in Zuid Afrika heb gereden.

IMG_1155

De Ford Ranger Hi-Trail is geen onbekende voor me. De twee-en-halve liter turbodiesel met dubbele cabine is een betrouwbaar werkpaard met meer dan voldoende paardenkrachten om ons comfortabel door de bergen te brengen. De nieuwe schokbrekers en banden dragen duidelijk bij aan het verhoogde comfort en anders dan in de Volkswagenbus is een gesprek gewoon mogelijk op normaal volume. Alles aan de Ford voelt stevig aan. Wat mij elke keer weer het meest opvalt, of moet ik zeggen, bevalt is de diameter en de dikte van het stuur. De diameter zou in mijn ogen passen in de categorie sportauto terwijl de de diameter meer past in de categorie vrachtauto. In combinatie met de hoge zit voel ik me Mad Max zonder opgejaagd te worden door een stelletje op mijn diesel muntende wegpiraten.

Dit zijn de momenten waarop ik me afvraag waarom ik zo graag in de bus rijdt.  De Ford is de betrouwbare goede vriend en de bus het onbereikbare mooiste meisje van de klas waar je je best voor doet maar nooit weet hoe die aandacht uitpakt.

IMG_1153

Ik breng de Ford tot stilstand in de zijkant van de berm van het stofpad. Mijn vader heeft iets gezien.

IMG_1162Ik probeer me in zijn hoofd te verplaatsen en vraag me af wat hem het ‘stop hier eens even’ heeft doen uitspreken. Is het omdat hij hier eerder had willen stoppen, of omdat de vegetatie hem hoopvol stemt op het ontdekken van een nieuwe soort. Als een gecamoufleerde jager gaat mijn vader op jacht en verdwijnt in de natuur.

IMG_1150Ik blijf bij mijn vriend Ford en geef hem een vriendschappelijk schopje tegen zijn nieuwe Good Year. Het is juli 2017. Het is inderdaad een goed jaar.

 

COR KOMT ZO

19 Sep

CORKOMTZO.001.jpeg

Meezingend met de muziek uit mijn hoofd begeleid door het piepen en kraken van mijn 38 jarige rij-instrument maak ik meters op het stofpad door de bergen. De andere veren die mijn rechtervoet verbinden met de dubbele carburateurs van de tweeliter luchtgekoelde boxermotor zorgen ervoor dat de bus en ik elkaar nog beter aanvoelen. Voor het eerst in de weken dat ik nu met de bus op pad ben geniet ik met volle teugen. Gretchen Ruben noemt geluk ‘je goed en slecht kunnen voelen maar voelen dat het klopt in een context van groei’. Dit klopt. Mijn droom om weer, net als in 2004, met het gezin naar Addo Ellephant Park te gaan mengt zich met de werkelijkheid en doen mijn mondhoeken nog verder opkrullen.

Eenmaal aangekomen in Montagu rijd ik naar Chris, de monteur die de achterremmen die ik bij Arno van Wijck, de man die de bus gereviseerd heeft, heb gekocht, gaat maken en oliefilter en olie zal vervangen. Voor de laatste keer hoor ik de achtertrommels schrapen, het geluid van ijzer op ijzer. Chris is zichtbaar verbaasd als ik hem de nieuwe remschoenen en cilinders laat zien. Het oliefilter en de 5 liter Shell HEX 3 motorolie maken duidelijk minder indruk op hem. Chris had me na het vaststellen dat de remmen echt vervangen moesten worden, iets dat me gezien het geluid en gevoel dat de remmen maakten me niet verbaasd had, namelijk verteld dat de desbetreffende onderdelen niet meer te krijgen waren. Gelukkig kende Chris een bedrijf die de oude remschoenen kon voorzien van een nieuwe remlaag, iets wat nu dus niet meer nodig was. De verbazing op Chris’s gezicht was, achteraf gezien, wellicht teleurstelling. Een financiële tegenvaller. Hij kon nu namelijk niet verdienen op het materiaal. Ik kende Chris niet goed genoeg om het verschil tussen verbazing en teleurstelling te kunnen onderscheiden. Chris had duidelijk minder moeite met mijn gelaatsuitdrukking en beantwoorde mijn ‘trots en blij’ gezicht met een volle lach. Ik vertelde hem dat ik met mijn vader een paar dagen naar Vanrhynsdorp zou gaan om daar een film te gaan schieten en donderdag weer terug zou zijn, precies een week later. “Alles sal reg kom”, dacht ik nu zelf. Ik stapte de garage uit met een goed gevoel.

Ik kijk nog een keer om. Zoals altijd als ik afscheid moeten nemen van de bus. Al was het maar even. Net als dat je je geliefde nog even nazwaait die daar in de deuropening met een lieve glimlach het verlangen naar het samenkomen de tijdelijke scheiding doet verzachten.

Dag bus. Cor komt zo. Over een week.

IMG_1007

%d bloggers liken dit: