Ziet em duun.

15 Apr

ZIETEMDUUN.001

Ik ben een muziekliefhebber. Ik houd van pop, rock, blues en klassiek maar niet van rap, hip hop en Maria Carey. Maar april doet wat ie wil en zo kan mijn muzieksmaak ook zomaar veranderen. Nee ik ga nu niet vertellen dat ik toch heb zitten/liggen genieten van een Maria Carey nummer maar wel van rap.

Belgische rap dan. En misschien komt het omdat ik er geen reet van versta. Waarom ik het dan zou goed vind? Dat is best een moeilijke vraag.

Misschien juist wel omdat ik er niets van versta. Zo nu en dan een woord  waardoor ik hoop heb dat ik de rest van de zin ook begrijp.

Of is het gewoon de beat en het rauwe randje. Een Belgische variant van Alabama 3. De band die de titel track van The Sopranos speelde en seizoenen, afleveringen lang het begin was van weer een maffia avontuur. Ik sloeg het intro nooit over.

Ik zocht net het Alabama 3 nummer op en zag op 16 seconden drie wolven over een vlakte naar me toe rennen. Drie wolven.

Schermafbeelding 2017-04-15 om 08.02.00Waarschijnlijk Alabama 3 zelf, bedenk ik me nu. Even later belandt een wolf op het dak van een auto.

Schermafbeelding 2017-04-15 om 07.56.08.png Wat me deed denken aan wat ik gisteren ontdekte toen ik de clip van het Belgische rapnummer bekeek. De hoofdrolspeler/zanger trekt namelijk een T-shirt aan waarvan ik de tekst wel begreep;

redt nog beter as die van ellie

Ik moest lachen en maakte een screenshot om deze naar mijn vriend Gerrit te sturen.

Schermafbeelding 2017-04-14 om 12.25.33.pngGerrit heeft namelijk een Pontiac Firebird uit 1967. Maar een fractie van een seconde later verscheen er rechtsboven in beeld een zwart blokje met witte tekst ‘Koop hier het T-shirt’. Nog beter, dacht ik. Ik klikte en belandde in de webshop. Het shirt was er echter alleen in kindermaten. Jammer Gerrit.

Maar had ik al verteld waarom ik stopte bij de wolven? Nee he. Nou omdat zo’n beetje het enige zinnetje wat ik wel verstond, was “Ik ben een wolf”.

Enfin. Ik bekeek het nummer nog eens en zette het bij elke nieuwe ondertiteling stil om de tekst te lezen en het beeld beter te bekijken. Zo ontdekte ik dat de zanger in zijn panterslip onder dezelfde zonnebank ligt als die wij al 20 jaar elke verhuizing meeslepen en ik soms in de winter drie keer achter elkaar een half uurtje onder lig om van het gezeur van mensen af te zijn die zeggen dat ik zo wit zie en vragen of ik ziek ben.Schermafbeelding 2017-04-14 om 12.22.13.png

Drie keer………hmmmmm Alabama 3…..ik ben een wolf.

Nee Cor je bent helemaal geen wolf. Je bent een steenbok.

En hoe dit allemaal zo gekomen is?

Omdat mijn vriend Robbert Jansen me een mailtje stuurde met als enige zin:

“Moes an ge denke”

en een link

Het werd inderdaad tijd voor de kapper.
Fijne Pasen.

Dat zit zo.

13 Apr

datzitzo.001

Afgelopen zaterdag werd ik rondgeleid op de geweldige tentoonstelling van Gerrit Rietveld in het Centraal Museum Utrecht. Afgezien van het het mooie overzicht van Rietveld’s werk in relatie met andere De Stijl leden maakte deze stoel de meeste indruk: De Berlijnse Stoel

rietveld_berlijn_stoel

Rietveld ontwierp de stoel voor de ‘Juryfreie Kunstschau’ van 1923 in Berlijn. Omdat hiervan alleen de originele maquette bewaard is gebleven is het onduidelijk of de stoel toen ook daadwerkelijk als meubel is tentoongesteld. In 1960 ontwierp Rietveld twee nieuwe versies van de stoel voor de bestuurskamer van de Rijksacademie van beeldende Kunsten in Amsterdam. In deze tweede versie werd een kussen gebruikt en werd één van de stoelen (die van de voorzitter) met een hogere rugleuning uitgevoerd.

De Berlijnse stoel wordt vervaardigd uit massief eiken of beuken panelen. Deze worden zo gelakt dat de houtstructuur zichtbaar blijft.

€ 2025,-

(bron)

We kennen natuurlijk allemaal deze:

rietveld_red_blue

 

De Rood-blauwe stoel is Rietvelds bekendste meubel. Het eerste ontwerp van deze stoel dateert uit 1917. Met deze leunstoel reduceerde Rietveld de traditionele armstoel tot 13 latten met een vierkant profiel, twee armleuningen met een rechthoekig profiel en twee rechthoekige panelen die de zitting en leuning vormen. Hij ontdeed met dit ontwerp de traditionele stoel van haar volume en legde de nadruk op functionaliteit. De kleuren rood, blauw, geel en zwart werden omstreeks 1923 door Rietveld toegevoegd en de zijpanelen verdwenen. Op dat moment was hij al enige tijd actief bij De Stijl waar hij eerder vergelijkbaar gekleurde interieurs publiceerde.

€ 2515,-

(bron)

De laatste wordt vaak als het voorbeeld van een De Stijl object genoemd. Rechte lijnen, primaire kleuren, zwart, wit, grijstinten.

Maar waarom vind ik de De Berlijnse Stoel eigenlijk een veel betere De Stijl stoel?

U mag er even over nadenken.

Omdat De Berlijnse Stoel meer dan de Rood blauwe Stoel opgaat in zijn omgeving en zo onderdeel wordt van een groter geheel?

Omdat de Rood blauwe stoel echt alleen een stoel is en de Berlijnse stoel een als stoel vermomde sculptuur?

Misschien moet je er op gezeten hebben om het antwoord te weten. Te voelen is misschien beter verwoord.

De Berlijnse Stoel bezit misschien wel het belangrijkste De Stijl kenmerk dat bij de Rood blauwe ontbreekt en dat is dat hij asymetrisch is. Dat maakte het een nieuw object in mijn geheugen. Stoelen zijn namelijk symmetrisch. Dat hoort zo. En dat is nu net wat deze stoel zo modern maakte. En nog steeds. Als ik in mijn interieur rondkijk, is er geen stoel asymmetrisch. De stoelen zijn autonome zitelementen in mijn interieur. De Berlijnse Stoel lijkt zich te verbinden met de omgeving omdat vlakken doorlopen. De stoel doorbreekt ons bekende stoelbeeld.

En dan heb ik nog niet gehad over hoe De Berlijnse Stoel zit. Mijn aanname was dat het erg ongemakkelijk zou zitten vanwege de verschillende hoogte en breedte van de armsteunen. Maar tot mijn grote verbazing zat dat geweldig. Ik vraag me af hoe dat komt? Komt dat omdat de stoel juist de asymmetrie van ons lichaam ondersteunt? Is dat een soort wederzijdse asymmetrische (h)erkenning of omdat het een spannende nieuwe (zit)ervaring is die die dingen ons hoofd en lijf losmaakt en daardoor verrast?

Hoe zit dat?

Een ding weet ik wel als ik € 2.515 te besteden had voor een echte Rietveld kocht ik De Berlijnse Stoel. Dat is toch meer Mijn Stijl.

 

nikCORmat

3 Apr

nikkormat.001

Ik loop al vanaf mijn twaalfde  met een camera. Als eerste de volledig hand bediende  Nikkormat van mijn Pa. Hij had altijd de allernieuwste Nikon’s maar gebruikte de Nikkormat als reserve op zijn ontdekkingsreizen. Als hij niet op reis was had ik de Nikkormat. De perfecte foto leerschool.

Nu was ik met met iPhone 7 Plus in Shanghai.

Panorama’s geschoten.

Audio opnames gemaakt in Tempel complex.

Geimporteerd in iMovie.

Heen en weer kijkend achter elkaar gemonteerd.

Speciaal voor Betty.

190 in 84 seconden

2 Apr

190in84.001

Ik leerde dat mijn verblijf in Shanghai ondanks dat het een miljoenenstad is, eigenlijk heel rustgevend was. Ik bedacht daar de volgende theorie voor. Als ik in Nederland door een grote stad loop, wordt er voortdurend om mijn aandacht gevraagd door merken en mensen. In een taal die ik begrijp. In Shanghai gebeurt dat ook maar in een taal die ik niet begrijp. Die niets voor me betekent. Dus binnenkomt als beeld en niet als tekst. Dat maakt het veel rustiger. Alleen mijn beeldbrein wordt aangesproken. Heel zen met een paar miljoen Chinezen. Die er in mijn ogen ook nog eens allemaal hetzelfde uitzien. Dat maakt het allemaal nog rustiger….in mijn hoofd.

Waarop een lezer reageerde:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Maar ik bedoel niet alleen schreeuwende Chinezen, ook de Chinezen die met elkaar in gesprek zijn in bij de metro of een restaurant. Ik heb geen oordeel over wat ze zeggen omdat ik ze niet versta. En zelfs als dat via een megafoon versterkt wordt werkte dat heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Eem hypnotiserend, versterkt schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chinese Stembel wordt geluid.

Een dag later werd mijn terugvlucht een dag uitgesteld omdat ik door vertraging van mijn vliegtuig in Shanghai mijn transfer miste. Ik moest een dag en nacht in Gangzhou blijven. Ik besloot naar de Yuanxuan Taoist Tempel te gaan. Afgezien dat ik daar de enige Europeaan was, was ik bijna de enige bezoeker. Het complex is enorm en er staan talloze tempels. Ik was al rustig in mijn hoofd maar nu ging ik ook nog eens een versnelling lager lopen. Onderstaand filmpje maakte ik in iPhoto met de 20 foto’s die ik stilstaand na 10 passen maakte van het enorme beeld verderop. 190 passen later keek ik van onder naar de opgestoken vinger. Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoelde. Wel zo rustig.

 

 

Beeld en Geluid

1 Apr

GELUID.001

Gisteren reageerde een lezer:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Ik moest denken aan het filmpje dat ik maakte toen ik aan het eind van Lijn 2 bij het Convention Centre was beland.

Ook deze versterkte Chinees vond ik heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Dus hierbij mijn hypnotiserende versterkte schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chines Stembel wordt geluid.

 

ZiEN

31 Mrt

zien.001

Nog niets gehoord van Vik Muniz. Maar wel wat geleerd. Die vraag werd gesteld door Elja. Ik leer veel van Elja omdat Elja deelt wat zij leert. Daarin lijken we op elkaar. De beste docent is een delende lerende docent.

Zo leerde ik dat mijn verblijf in Shanghai eigenlijk heel rustgevend was ondanks dat het een miljoenenstad is. Ik bedacht daar de volgende theorie voor. Als ik in Nederland door een grote stad loop wordt er voortdurend om mijn aandacht gevraagd door merken. In een taal die ik begrijp. In Shanghai gebeurt dat ook maar in een taal die ik niet begrijp. Die niets voor me betekent. Dus binnenkomt als beeld en niet als tekst. Dat maakt het veel rustiger. Alleen mijn beeldbrein wordt aangesproken. Heel zen met een paar miljoen Chinezen. Die er in mijn ogen ook nog eens allemaal hetzelfde uitzien. Dat maakt het allemaal nog rustiger….in mijn hoofd.

 

 

 

VIKstory

29 Mrt

vikstory.001.jpeg.001

Dear Mr. Muniz,

Please call me Cor. I am an art educator at the University of the Arts Utrecht in the Netherlands and got introduced to your work by a professor of mine (Nelly van der Geest) during my master in Art Education three years ago. Nelly showed us the documentary Waste Land as an inspiration for our essay about creativity and sustainability. The documentary made a big impact, it made me cry and laugh. After graduating I showed it to ‘my’ first year students during the module ‘creative process’. Since then I am a big fan of your work. Not only because of the beauty of your work but also because of the beauty of the process. And beauty here I define according to Stendahl; the promise of happiness.

Last week I was in Shanghai and saw the work of James Turrell. Saw? Maybe ‘felt’ is a better way to describe his work. It was at the Long Museum. After my visit I wanted to buy the book of this exhibition to share with my students and family. Unfortunately it was still not for sale. I was told it will will be published after the show, so they can implement his latest work exhibited at the  Long Museum. Quite disappointed I looked around in the bookshop and saw this:

IMG_8780 (1)

I was attracted to the little note book without the plastic wrapping. To be honest I did not recognize it as your work right away.  I opened it and noticed that it had been restored. The cracks in the cover were actually real and now covered by tape. I thought of the many hands that had caused these cracks that so beautifully fitted the cover artwork. And who decided or was ordered to repair this notebook? It felt and looked like ‘The Original” and all the other plastic wrapped ones like ‘perfect’ copies, made in China. I decided I wanted both and put them next to each other:

madeinchina_2017_©o®.001

Writing this letter feels like a victory. In two ways. Yesterday my 20 year old son called ‘Made in China’ my first art work. Second is writing you this letter. Therefor I had to find  your email address. And what happened? I saw this work on your homepage;

Schermafbeelding 2017-03-29 om 06.06.23

Yesterday I got this essay about Piet Mondriaan’s final, unfinished work. It’s about how it would have looked like if Mondriaan could have finished it. But how unfinished was his masterpiece actually? Mondriaan is actually the artist I did my master thesis on.

Piet_Mondriaan_Victory_Boogie_Woogie

You probably know the title of this work?

Yes indeed. VIKtory Boogie Woogie (New York, 1942-1944)

I would love to show it to you. It’s in The Hague, The Netherlands.

As a teacher I will never be able to buy your work. And here I feel we have something in common because you also can’t ‘buy’ my work. You can get it. I will give you my original ‘Made in China’ and you give me an original artwork of yourself that you think that will make me happy.

Till then I will keep your ‘Made in China’.

Kind regards,

 

Cor Noltee

cornoltee@mac.com

%d bloggers liken dit: