Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Geen tijd

29 Apr

geentijd.001

Vandaag heb ik geen tijd.

Maarten wel.

Maarten maakt tijd.

Heb je een minuutje?

 

 

Frozen light

28 Apr

frozenlight.001

maartenonthebeach

Gisteren schreef ik hoe ik bovenstaand beeld had gemaakt/ontdekt en toen ik dat, na het schrijven van mijn post, opende om te zien hoe ver ik kon inzoomen, belandde ik rechts in het water:

Schermafbeelding 2017-04-28 om 09.25.38Schermafbeelding 2017-04-28 om 09.26.03

Nog verder inzoomend selecteerde ik dit beeld, importeerde het in Keynote en zette er een blauw randje om. Ik vond het een heel breekbaar beeld. Bijna een soort glas in lood.

Schermafbeelding 2017-04-28 om 09.29.23Wat zou er gebeuren als ik het als glas zou kunnen breken met een Keynote animatie effect?

Daar moest duidelijk nog geluid onder.

Op Youtube vond ik deze:

Schermafbeelding 2017-04-28 om 09.35.44

Ik downloadde het geluid met ClipGrab:

Schermafbeelding 2017-04-28 om 09.37.56

Vervolgens importeerde ik filmpje en geluid in iMovie en selecteerde eerst het stuk geluid wat ik interessant vond en paste daar de lengte van het filmpje op aan.

Schermafbeelding 2017-04-28 om 09.53.23

Ik exporteerde het filmpje in zo groot mogelijke kwaliteit en liet mijn vriend Maarten op de spatiebalk drukken om het bevroren licht kapot te slaan.

Als ik dit werk in een museum zou hangen dan zou ik er een heel klein houten hamertje bij hangen.

Voor nu gewoon even op play drukken:

 

 

 

 

Trouble water

27 Apr

troublewater.001

maartenonthebeach

Dit is Maarten. Op Schiermonnikoog. Daar waren we gisteren. We liepen op het diepe strand met de zon in ons gezicht. En in een poging de weidsheid van het strand en het contrast van wolken en blauwe lucht, tussen water en zand, mens en natuur vast te leggen maakte ik een aantal panorama foto’s met de bedoeling die later, nu dus, aan elkaar te ‘plakken’ en er een muziekje onder te knallen. Ja Pa, daar gaan we weer.

This is Maarten. On Schiermonnikoog, yesterday. We walked on the wide beach with the sun in our face. In an attempt to capture the contrast between the clouds and the blue sky, between water and sand, men and nature, I made a couple of panoramatic pictures and, later, added some music. Yes Dad, here we go again.

Dus even terug naar gisteren waar ik deze twee pano’s maakte met mijn iPhone 7 Plus:

Let’s go back to yesterday where I made these two pano’s with my iPhone 7 Plus”

IMG_9545IMG_9546

Ik importeerde ze in iMovie waar ik ze met behulp van Ken Burns van links naar rechts kon laten bewegen. Ik zette ze achter elkaar en liet ze in elkaar overvloeien.

I imported them in iMovie so I could move from left to right with Ken Burns.

Bovenstaand filmpje exporteerde ik weer als mp4 om dat vervolgens weer te importeren in iMovie zodat ik de beelden kon vertragen. Dat kan namelijk niet met Ken Burns in iMovie. Waarschijnlijk heel omslachtig allemaal maar ik had uiteindelijk wel het materiaal waar ik mee verder kon experimenteren. Zoals verschillende filters en muziek.

Then I exported the above movie as an mp4 file and imported it again in iMovie so I could slow it down. Which is impossible with Ken Burns. Probably all very clumsy but what the hack. I had the material I could experiment with. Like different filters and music.

Toen ik het eindresultaat vanochtend aan Maarten liet zien, tikte hij me bij het zien van een beeld aan als teken dat ie het mooi vond. Ik ging later terug naar dat beeld en maakte een screenshot.

When I showed Maarten the result he ticked my arm as a sign he liked it. Later I went back to that shot and made a screenshot.maartenonthebeach

Gisteren maakte ik materiaal op strand van Schiermonnikoog met het idee daar iets mee te doen. Wat? Ik had geen idee. Het nummer wat onder het filmpje staat is van Soulwax en heet ‘Do you want to get into trouble’. Dat is eigenlijk wat ik mezelf toeliet. In de problemen komen met de mogelijkheden van nieuwe technologie. Niet weten hoe, maar gewoon proberen en zien waar het schip strand. Op Schiermonnikoog dus.

Yesterday I made material on the beach of  Schiermonnikoog with the idea to use it later. What? I had no idea. The song by the way is by Soulwax and is called ‘Do you want to get into trouble’. That’s what I had allowed myself . Getting into trouble with new technology. Not knowing how, but try and see where the ship strands. On the beach of Schiermonnikoog.

22 Apr

zenoemenhetdesigndrinking.001

 

 

 

Dat zit zo.

13 Apr

datzitzo.001

Afgelopen zaterdag werd ik rondgeleid op de geweldige tentoonstelling van Gerrit Rietveld in het Centraal Museum Utrecht. Afgezien van het het mooie overzicht van Rietveld’s werk in relatie met andere De Stijl leden maakte deze stoel de meeste indruk: De Berlijnse Stoel

rietveld_berlijn_stoel

Rietveld ontwierp de stoel voor de ‘Juryfreie Kunstschau’ van 1923 in Berlijn. Omdat hiervan alleen de originele maquette bewaard is gebleven is het onduidelijk of de stoel toen ook daadwerkelijk als meubel is tentoongesteld. In 1960 ontwierp Rietveld twee nieuwe versies van de stoel voor de bestuurskamer van de Rijksacademie van beeldende Kunsten in Amsterdam. In deze tweede versie werd een kussen gebruikt en werd één van de stoelen (die van de voorzitter) met een hogere rugleuning uitgevoerd.

De Berlijnse stoel wordt vervaardigd uit massief eiken of beuken panelen. Deze worden zo gelakt dat de houtstructuur zichtbaar blijft.

€ 2025,-

(bron)

We kennen natuurlijk allemaal deze:

rietveld_red_blue

 

De Rood-blauwe stoel is Rietvelds bekendste meubel. Het eerste ontwerp van deze stoel dateert uit 1917. Met deze leunstoel reduceerde Rietveld de traditionele armstoel tot 13 latten met een vierkant profiel, twee armleuningen met een rechthoekig profiel en twee rechthoekige panelen die de zitting en leuning vormen. Hij ontdeed met dit ontwerp de traditionele stoel van haar volume en legde de nadruk op functionaliteit. De kleuren rood, blauw, geel en zwart werden omstreeks 1923 door Rietveld toegevoegd en de zijpanelen verdwenen. Op dat moment was hij al enige tijd actief bij De Stijl waar hij eerder vergelijkbaar gekleurde interieurs publiceerde.

€ 2515,-

(bron)

De laatste wordt vaak als het voorbeeld van een De Stijl object genoemd. Rechte lijnen, primaire kleuren, zwart, wit, grijstinten.

Maar waarom vind ik de De Berlijnse Stoel eigenlijk een veel betere De Stijl stoel?

U mag er even over nadenken.

Omdat De Berlijnse Stoel meer dan de Rood blauwe Stoel opgaat in zijn omgeving en zo onderdeel wordt van een groter geheel?

Omdat de Rood blauwe stoel echt alleen een stoel is en de Berlijnse stoel een als stoel vermomde sculptuur?

Misschien moet je er op gezeten hebben om het antwoord te weten. Te voelen is misschien beter verwoord.

De Berlijnse Stoel bezit misschien wel het belangrijkste De Stijl kenmerk dat bij de Rood blauwe ontbreekt en dat is dat hij asymetrisch is. Dat maakte het een nieuw object in mijn geheugen. Stoelen zijn namelijk symmetrisch. Dat hoort zo. En dat is nu net wat deze stoel zo modern maakte. En nog steeds. Als ik in mijn interieur rondkijk, is er geen stoel asymmetrisch. De stoelen zijn autonome zitelementen in mijn interieur. De Berlijnse Stoel lijkt zich te verbinden met de omgeving omdat vlakken doorlopen. De stoel doorbreekt ons bekende stoelbeeld.

En dan heb ik nog niet gehad over hoe De Berlijnse Stoel zit. Mijn aanname was dat het erg ongemakkelijk zou zitten vanwege de verschillende hoogte en breedte van de armsteunen. Maar tot mijn grote verbazing zat dat geweldig. Ik vraag me af hoe dat komt? Komt dat omdat de stoel juist de asymmetrie van ons lichaam ondersteunt? Is dat een soort wederzijdse asymmetrische (h)erkenning of omdat het een spannende nieuwe (zit)ervaring is die die dingen ons hoofd en lijf losmaakt en daardoor verrast?

Hoe zit dat?

Een ding weet ik wel als ik € 2.515 te besteden had voor een echte Rietveld kocht ik De Berlijnse Stoel. Dat is toch meer Mijn Stijl.

 

Beeld en Geluid

1 Apr

GELUID.001

Gisteren reageerde een lezer:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Ik moest denken aan het filmpje dat ik maakte toen ik aan het eind van Lijn 2 bij het Convention Centre was beland.

Ook deze versterkte Chinees vond ik heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Dus hierbij mijn hypnotiserende versterkte schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chines Stembel wordt geluid.

 

ZiEN

31 Mrt

zien.001

Nog niets gehoord van Vik Muniz. Maar wel wat geleerd. Die vraag werd gesteld door Elja. Ik leer veel van Elja omdat Elja deelt wat zij leert. Daarin lijken we op elkaar. De beste docent is een delende lerende docent.

Zo leerde ik dat mijn verblijf in Shanghai eigenlijk heel rustgevend was ondanks dat het een miljoenenstad is. Ik bedacht daar de volgende theorie voor. Als ik in Nederland door een grote stad loop wordt er voortdurend om mijn aandacht gevraagd door merken. In een taal die ik begrijp. In Shanghai gebeurt dat ook maar in een taal die ik niet begrijp. Die niets voor me betekent. Dus binnenkomt als beeld en niet als tekst. Dat maakt het veel rustiger. Alleen mijn beeldbrein wordt aangesproken. Heel zen met een paar miljoen Chinezen. Die er in mijn ogen ook nog eens allemaal hetzelfde uitzien. Dat maakt het allemaal nog rustiger….in mijn hoofd.

 

 

 

%d bloggers liken dit: