Archive | play RSS feed for this section

positief negatief

19 Mrt

plusmin.001Gisteren schreef ik over inspiratie voordat ik op de open dag op HKU een workshop over inspiratie gaf. Dat laatste was volgens mij inspirerender en tijdens de open dag hoorde ik iets wat misschien wel de reden daarvoor is. Tussen de workshops keek ik de inspirerende serie ‘Het Geheime Leven van 4-jarigen’. Bekijk ze hier online.

Het concept van de serie is simpel. Je nodigt een stuk of 8 vier jarigen uit een middagje te komen spelen. Alle kleuters dragen een microfoon en worden door verschillende camera’s gefilmd. En nog een belangrijk gegeven is dat ze elkaar niet kennen. Tijdens hun samen zijn plegen de programmamakers allerlei interventies en observeren en becommentariëren ze hun gedrag. De serie is een prachtig bewijs dat kinderen spelenderwijs leren. Door rollenspel zie je hun ouders terug. Dit werd weer heerlijk zichtbaar toen twee kleuters vader en moedertje aan de telefoon speelden. Ook het gezegde ‘meisjes plagen zoentjes vragen’ werd weer eens heerlijk duidelijk. Of de situatie die ontstaat als er een rode knop in het lokaal gezet wordt en duidelijke instructie wordt gegeven dat daar niet op gedrukt mag worden. Of een grote kauwgomballenautomaat vol M&M’s met zo’n draaiknop. Dat zijn enorme uitdagingen voor een 4 jarige.

Kijkend naar de kleuters viel me op hoeveel emotie er los komt in het spel. Hoe boos ze soms zijn en hoeveel er gelachen wordt. En één opmerking van een van de presentatoren/observatoren is me bij gebleven. Hij zei dat de lach de kortste verbinding tussen mensen is. Ik heb daar over nagedacht en het zette mij op de volgende gedachte. De lach is een voorbeeld van een positieve emotie.

Barbara Frederickson’s noemt er 10.

Wow wat leuk! Er gebeurt iets leuks en ik moet gewoon lachen.

Wow wat lief! Mijn hart wordt geroerd binnen de veilige context van een (intieme) relatie.

Wow wat wat inspirerend! Ik word geconfronteerd met echte menselijke/dierlijke/natuurlijke excellentie.

Wow ik hoop…. Ik vrees het ergste maar verlang intens naar beterschap.

Wow wat sereen! Ik leun achterover en zuig alles in me op.

Wow….trots! Ik investeerde tijd en kennis en ben geslaagd.

Wow fascinerend! Ik wil me verder onderdompelen met waar ik nu mee bezig ben.

Wow de dingen gaan naar mijn zin, zelfs beter dan verwacht!

Wow wat vet! Ik word geconfronteerd met iets verpletterend moois of goeds en voel me letterlijk overweldigd door de grootsheid ervan.

Positieve emoties als de kortste weg naar de ander.

Inspiratie is een manier om je verbinden met mensen. Op een positieve manier. En dat lukte gisteren beter in de klas dan op mijn blog.

Maar hoe zit dat met negatieve emoties? Is die weg korter?

Nee die verbindt niet. Die stoot af.

 

 

Anagram

17 Mrt

Gisteren vroeg ik waar dit een anagram van was:

ipaintmodern.001

Alleen Hettie had het goed. Ze vroeg ze wel af of er nier een ‘a’ bij moest maar dat moest niet. Die werd namelijk in Nederland achtergelaten toen naar Parijs vertrokken werd. Het was zelfs de bedoeling om nooit meer terug te gaan naar Nederland. De ‘a’ werd er nog wel bijgehaald als als er bloemen werden verkocht.

Dankjewel Anna-Maria. Deze zou niet misstaan in een Mondriaan escaperoom. Een idee? Een Mondriaan Escape room? In Amersfoort, Winterswijk, Amsterdam, Parijs, Londen of New York?

Zou die dan net zou goed worden als die jij hebt gebouwd in Utrecht?

 

 

 

 

 

Kijken met je oren.

14 Mrt

kijk.001

Ik stond laatst op de golfbaan en wil net afslaan, landt er een UFO op de green en komt er een alien op me af lopen. Met de golfclub rustend in mijn nek en met open mond vraagt de alien allervriendelijkst en in perfect Nederlands “Wat ben je aan het doen?”.

Alsof ik net met mijn hand in de koekjestrommel wordt betrapt, stamel ik “Ik ben aan het golfen”. Waarop de alien antwoordt “Wat is dat, golfen?”

“Dat is een spel.” zeg ik.

“Wat is het doel van het spel?” vraagt de alien verder.

“Dat is om de bal in dat gat verderop te krijgen.”

Waarop de alien mijn balletje pakt, naar de hole loopt, het balletje erin legt, terug loopt en zegt “Zo?”

“Neeeeee”, zeg ik “Je mag niet met het balletje lopen. Je gaat heel ver weg staan (overbodig obstakel 1), kiest de juiste golfclub (overbodig obstakel 2) en je trekt een ruitjesbroek aan (overbodig obstakel 3).”

De alien kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom en zegt “Waarom maak je het jezelf zo moeilijk?”

“Omdat ik dat leuk vind.”

“Jij vindt het leuk om het jezelf moeilijk te maken?” vraagt alien. “Heb je niets beters te doen?”

“Uhhh nee. Nu even niet.”

“En wat heeft deze planneet er aan dat jij golft?”

“Uhhhhh…..”

Ik moest aan  bovenstaand verhaaltje denken toen ik met koptelefoon een van Swinkels Inner Voice filmpjes zat te beluisteren en te bekijken. Ik schreef er al eerder over.

Dit is het filmpje:

Zie jij de alien?

Nee? Beter luisteren dan.

 

 

No Pain No Gain

13 Mrt

NOPAINNOGAIN.001

Eergisteren schreef ik over mijn ontmoeting met Irene Koel van The Zoooo. Het verhaal ging over verandering en dat mensen dat in eerste instantie misschien wel willen maar als het er op aan komt liever met een natte luier blijven lopen; “nobody likes changes except for a wet baby” las ik laatst. Wat cool is aan Irene dat ze het lef heeft van te voren aan te geven dat er een moment in dat verandertraject komt dat het helemaal niet meer zo leuk is. Mensen zijn dus voorbereid. Wat nog cooler is dat als mensen voelen dat dat moment is aangebroken, het veilig en OK is om dat te delen.

Gisteren mailde Irene me het model dat daar aan ten grondslag ligt;

Schermafbeelding 2017-03-13 om 07.00.40Schermafbeelding 2017-03-13 om 07.00.52

Het model is dus afgeleid van de Kubler-Ross curve. Kubler-Ross heeft het model ontwikkeld om het rouwproces in kaart te brengen. Ik google haar net en kwam op een Belgische site terecht die het model uitlegt. Ik heb deze tekst een beetje aangepast en rouw vervangen door verandering;

De vijf fasen van verandering.

Wanneer mensen worden geconfronteerd met verandering zijn er een aantal fasen te herkennen die men doorloopt.

We onderscheiden 5 fasen. Verandering is geen  lineair proces, dat iedereen stap voor stap doorloopt. Bij iedereen verloopt de verandering anders. Sommige mensen slaan fasen over. Anderen blijven lang in één fase hangen of hernemen een eerdere fase. Ook veranderervaringen uit het verleden bepalen mee hoe iemand vandaag omgaat met verandering.

Mensen die moeten veranderen hebben een veilige plek nodig om hun gevoelens te kunnen uiten. Het is daarbij belangrijk dat ze niet alleen worden gelaten. Ook respect voor het unieke proces van iedere persoon is nodig. Iemand kan niet op bevel een bepaalde fase doorleven of afsluiten. Bewustzijn van het proces helpt wel om te (h)erkennen wat er gebeurt en om geduld te hebben.

Ontkenning: “Dit gebeurt niet bij mij.”

Ontkenning is een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Het helpt om zelf te bepalen in welk tempo de verandering wordt toegelaten. We laten niet meer binnen dan we aankunnen. Sommige mensen blijven echter opgesloten in deze fase.

Woede: “Waarom met mij?”

Als de waarheid tot iemand is doorgedrongen ontstaat er vaak boosheid. In deze periode is men meestal moeilijk te benaderen. Onder de woede ligt de pijn.

Marchanderen: ”Ik beloof een betere persoon te worden als…”

In deze fase probeert men te onderhandelen. Men belooft het één te doen als er iets anders tegenover staat. Men denkt bijvoorbeeld “Als ik vanaf nu heel aardig ben voor mijn personeel, dan kan ik vast mijn bedrijf nog wel zien groeien”. Veelal is de hoop een grote drijfveer.

Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.”

Wanneer men de realiteit begint te accepteren komen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven. Vaak dienen ook veranderingen uit het verleden zich weer aan. Men is bijna niet meer te bereiken. Men kan behoefte hebben aan het steeds weer uiten van het verdriet over de oude situatie. Op de bodem van het verdriet ligt vaak woede. Onderdrukte woede is vaak de oorzaak van een depressie.

Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.”

Als iemand voldoende tijd en vaak ook enige hulp heeft gehad om door de genoemde fasen te gaan, begint men de realiteit te accepteren. Er komt berusting en men kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Het is de verandering een plaats geven in het leven en verder gaan. Met droge billetjes.

 

 

Zooooooo

11 Mrt

Schermafbeelding 2017-03-11 om 10.06.57

Gisteren was ik weer in het Gemeentemuseum Den Haag. Ik had een afspraak met Irene Koel. Via meerdere contacten was ons aangeraden om elkaar te ontmoeten. En dat was een heerlijke ontmoeting. Dank Sikko en Sabine!

Maar wat het maakt het nu dat het inderdaad klikt. Dat wisten Sikko en Sabine al maar ik nog niet, en ze hadden het bij het rechte eind.

Een heerlijke ontmoeting is een eerlijke ontmoeting. Een ontmoeting waar je jezelf kunt zijn, je op je gemak voelt, je oprecht nieuwsgierig bent naar elkaar, je wordt bevestigd en verrast. Zo deelde ik een paar boeken waarvan Irene de schrijvers persoonlijk kende en mee had samengewerkt.

Het is moeilijk om een hoogtepunt aan te geven maar ik kreeg toch wel een hele grote glimlach op mijn gezicht toen Irene me het volgende verhaal vertelde. En voordat ik verder ga wil ik even dat je dit filmpje bekijkt. Het komt van de site van het bedrijf van Irene; The Zooooo.

Het is het meest briljante ‘bedrijfsfilmpje’ wat ik ooit gezien heb.

Het geeft prachtig weer wat The Zooooo doet. The Zoooo zorgt voor verandering op een speelse manier waardoor er groei ontstaat.

Dat sluit perfect aan bij  mijn geloof dat spel de krachtigste menselijk vaardigheid is voor verandering.

En het filmpje laat dit op een prachtige manier zien. Wat je echter niet ziet is wat Irene voorspelt als er besloten is met elkaar te spelen, te veranderen en te groeien. En dat is dat er een moment komt dat het helemaal niet leuk meer is. En dat dan ook uitgesproken wordt. Er komt een moment dat ze het allemaal niet zo leuk meer vinden. En Irene soms ook niet. En dat naar elkaar durven uit te spreken is voorwaarde voor echte verandering.  Want verandering is leuk want het is nieuw, geeft energie. Tot we ECHT moeten veranderen, voor het echie. Het feit dat je voorbereid bent op dat dat moment komt en de ruimte en veiligheid er is om dat met elkaar te delen, was voor mij de Wow! van de Week.

Ik ben fan.

Kijk vooral eens op de site van The Zooooo. Een bron van inspiratie. Heerlijk!

 

 

 

96.290 + 11 =6

9 Mrt

96290plus11is6.001

 

 

 

Omgeduld

5 Mrt

raarmaarwaar-001

Een aantal weken geleden volgde ik een training Visible Thinking in het Moco Museum:

moco_villa

Als je niet weet waar Moco is en je  bovenstaande foto bekijkt, heb je dan enig idee waar dit is?

Moco bevindt zich tussen het Rijks en Stedelijk museum op het Museumplein. De training werd verzorgd door Thinking Museum en het was mijn tweede kennismaking met Visible Thinking.

De training was twee dagen en ik was de enige man tussen 11 vrouwen. Ja er mag best wat meer testosteron in het kunsteducatieve domein. Enfin. De training was als volgt  opgebouwd; in de ochtend theorie en oefenen en in de middag naar het museum en zelf aan de slag. Donderdag het Rijks en vrijdag het Stedelijk. En dat werkte uitstekend. En vooral omdat ik me op een gegeven moment een zeer ongeduldige puber voelde op het moment dat we naar een foto moesten kijken.

A View from an Apartment 2004-5 by Jeff Wall born 1946

De foto werd geprojecteerd op de muur.

Mijn eerste reactie was, “ok een foto van een appartement met uitzicht op een haven. Zullen we nu lunchen?”

De gemiddelde kijktijd van 9 seconden die er naar kunst in een museum wordt gekeken, haalde ik niet eens. Bij lange na niet. Na 5 seconden had ik ik het al gezien.

Maar ik kreeg ruim 2 minuten de tijd om te kijken en op te schrijven ‘Wat je zag’. Ik was blij dat mijn mobiel in mijn tas zat want ik voelde een onbeheersbare drang om me online te verbergen. Ik bedacht me dat dit nu precies het gevoel moest zijn van menig museumbezoeker. Een ‘ik ben niet de enige’ gedachte verbond me met de grote groep ‘ongeduldigen’. Ik besloot me over te geven aan de opdracht en op te schrijven wat ik zag.

Vervolgens deelden we onze observaties met elkaar en werden ze centraal op een flip-over gezet. En het mooie was dat ik meer zag door de observaties van de anderen die andere dingen waren opgevallen. We waren inmiddels bijna 10 minuten aan het kijken en delen. Mijn ongeduld was omgezet in een oprechte nieuwsgierigheid naar wat ik allemaal nog meer kon ontdekken en wat de anderen zagen.

In het tweede deel van de Thinking Routine ‘See, Think, Wonder’ neem je een aantal minuten de tijd om na te denken en op te schrijven ‘Waar het over gaat?’ Ook hier weer eerst individueel om e.e.a. vervolgens weer met elkaar te delen. Individueel, samen. Listen, Silent. Eerst het Wat bekijken en dan pas het ‘Waar het over gaat’.

Door ook dit weer na elkaar in alle rust met elkaar te delen, leerde ik dat iedereen andere betekenissen aan de observaties gaf. Wat het kijken een enorme verdieping gaf en me leerde dat je dingen van meerdere kanten kunt bezien en daar dus andere betekenissen aan kunt geven.

De 10 seconden waren inmiddels 15 minuten geworden en ik was benieuwd naar wat de volgende stap zou zijn. De derde stap van deze routine was de vraag ‘Welke vragen zijn er nog overgebleven?’ Zo vroeg een deelnemer zich af of de situatie echt was of in scene gezet. Zo kwamen er meer vragen voorbij waarbij ik dacht “Hoe kom je er op?” of “Wat een goede vraag!”. En steeds weer kijkend naar de foto die inmiddels echt tot leven was gekomen. Het leek of ik in het appartement was en ik als Tita Tovenaar alles en iedereen had stil gezet. Raar maar waar.

Ruim 20 minuten later was ik oprecht teleurgesteld toen de lunch werd aangekondigd.

Mijn ongeduld was omgeduld.

In twee dagen leerden we zo’n 6 visible thinking routines.

Ik raad iedereen die wil vertragen en (be)vragen van harte de training van Thinking Museum aan.

Wil je zelf een keer ervaren wat het is om met VTR naar kunst te kijken, kom dan zaterdag 11 maart naar het Dordrechts Museum. Er is plek voor 6 m/v. Wie het eerst mailt wie het eerst komt.

cornoltee@mac.com

Wil je meer weten over bovenstaande foto?

Kijk dan hier.

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: