Archive | design RSS feed for this section

Little Earth

14 Jun

littleearth.001

Vanochtend werd ik wakker met het verhaal van mijn Little Earth riem. Ik kocht de riem samen met een rugzak in Atlanta toen we daar naar de jaarlijkse grootste pretparkbeurs ter wereld gingen. En of dat nog niet genoeg vermaak was hadden we een Ford Mustang gehuurd. Deze was nog zo nieuw dat de nummerplaten nog niet klaar waren en er Toyota City (de naam van de dealer waar we hem huurden) op de nummerplaat stond. Dat bleek legaal te zijn. Maar zou later toch flink wat verwarring opleveren.

En dat kwam omdat de Little Earth rugzak gemaakt was van een oude binnenband van een vrachtwagen met daarop een oud nummerbord uit California. Een cooler souvenir uit de U.S of A. kon ik me als autoliefhebber niet voorstellen.

Met de riem om mijn middel en de California nummerplaat op mijn rug liepen we door de hallen met pretpark en kermis attracties op zoek naar nieuwe dingen. Aan het eind van de dag zat de rugzak vol met folders en ging de riem een gaatje groter om ruimte te maken voor het fastfood.

Aangekomen bij onze Toyota City Mustang gooide ik de volle rugzak op de achterbank die daarbij bijna onzichtbaar verdween tussen de lege Starbucks bekers en ander fastfood verpakkingsmateriaal. Ik stapte achter het stuur en merkte dat mijn riem best nog een gaatje ruimer kon. Overigens had mijn zakenpartner de avond ervoor  het Toyota City nummerbord en het eraf getrokken met de woorden; “Dit is een Mustang geen Japanner.”

Tevreden onderuit gezakt in het leer van de wilde paardenkrachten reden we nergens heen. Dat zijn misschien wel de mooiste ritjes. Die zonder bestemming.

Na een minuut of 20 zag ik een politieauto in mijn binnenspiegel en ik probeerde zo onopvallend mogelijk te rijden omdat ik mijn rijbewijs niet bij me had en geen nummerplaat. Even verderop was een hele grote parkeerplaats waar ik rustig opdraaide….gevolgd door de politie. Ik reed de enorme, en bijna lege parkeerplaats, helemaal tot het eind waar een paar auto’s stonden geparkeerd………gevolgd door de politie. Eenmaal tot stilstand gekomen zag ik in mijn binnenspiegel de agent een poging wagen uit zijn auto te komen. De man was zo dik dat, toen hij eenmaal naast de politieauto stond ik niet kon geloven dat hij er ooit een keer in was gekomen.

Waggelend kwam hij naar de bestuurderskant lopen waarop ik mijn raam alvast liet zakken.

“Can I see your papers?” waarop ik hem de huurgegevens van de Toyota City Mustang gaf. Hij keek ons even kort recht in de ogen en wierp tevens een blik op de achterbank waar de California nummerplaat half zichtbaar tussen het food & beverage karton omhoog stak.

“Why is that plate not on the car?” vroeg hij, waarop ik de tas pakte en hem enthousiast vertelde over Little Earth. Dat die gemaakt was van een oude binnenband van een truck, de hengsels van een veiligheidsgordel en de oude nummerplaat uit California kwam. “I also got a belt!” deelde ik oprecht enthousiast en drukte op de vliegtuigsluiting van de riem en klikte hem open, vergezeld met een “Cool he”

littleearth_riem

De blik waarmee de agent ons aankeek had niet misstaan in een Coen Brothers film. Hij  schreef het nummer van de nummerplaat op om zich vervolgens om te draaien en het nummer te checken. Ik kneep hem want ik dacht straks vraagt ie alsnog om mijn rijbewijs. Dat deed ie niet. Hij vroeg wel waar de originele nummerplaat was. Toen ik hem vertelde dat waarschijnlijk een trotse, vaderlands lievende Amerikaan de avond ervoor de Toyota City nummerplaat van het achterste van deze volbloed Mustang had verwijderd, glimlachte hij en wenst ons een goede dag aangevuld met;

“Get that plate fixed”

“Yes Sir”, antwoordde ik alsof ik net als klein jochie een laatste waarschuwing had gekregen van de schoolmeester.

“Let’s get a Taco.”

VW T2

13 Jun

vwt2.001

Toen we in 2004 een half jaar naar Zuid Afrika gingen met het gezin hadden we afgesproken geen dieren in huis te nemen en, een speciale regel voor mij, geen wielen aan te schaffen. Na twee weken stond er een verwaarloosde kat op de stoep en een week later besloot een border collie dat onze toen 8 jarige zoon zijn puppy was. ‘You can leave South Africa, but South Africa never leaves you’ zeggen ze. Hierdoor werd het nog moeilijker ZA zowiezo te verlaten.

Wat betreft die wielen heb ik me keurig aan de afspraak gehouden. Totdat ik bij een benzinepomp in Oudtshoorn een baby blauw/witte Volkswagen T2 uit 1979 te koop zag staan. Met een blik die nog het best te definiëren valt als ‘hulpeloos machteloos’ keek ik mijn vrouw aan die heel streng nee probeerde te schudden maar ik oprecht de twijfel in haar ogen zag…..toch. Die bussie was van het bejaardentehuis en stond in het weekend te koop omdat er dan geen bejaarden vervoerd werden. Doordeweeks werd ie gewoon nog gebruikt. Hij moest eerst verkocht worden zodat ze het geld hadden voor een ‘nieuwe’.

Trots op dat we zo sterk waren geweest niet toe te geven aan de ongelooflijke aantrekkingskracht van de 2 liter lucht gekoelde  BB (BejaardenBus) ging ik een dag later terug en kocht de bus.

VWT2

De potentiële spijt die ik voelde bij de gedachte de bus niet te kopen was veel groter dan de problemen die ik thuis zou hebben als ik met de bus thuis zou komen. Maar eigenlijk deed ik het voor de bejaarden in Oudtshoorn. Ik gunde ze echt een nieuwe bus……..ahum.

In 6 maanden reden we zo’n 14.000 kilometer door Zuid Afrika. Tussen de olifanten, op het strand en over de nu afgesloten Swartbergpas. Een aantal jaar geleden besloten we de bus naar Nederland te halen maar op weg naar de container in Kaapstad liep de motor in elkaar. Jaren stond de bus met de motor op de achterbank in een tuin en meerdere pogingen haar te laten maken mislukte jammerlijk.

Totdat ik een expert vond die de bus fikste en veilig voor me bewaart als ik 7 juli weer naar ZA vertrek. De eerste dagen ga ik proefrijden en later komt de hele familie om na 13 jaar met z’n vieren weer kilometers aan de verkeerde kant van de weg te rijden.

If you can’t leave. Go back.

Busje. We komen zo.

 

1917/2017.003/100

4 Jun

destijlbroche.001

Ken jij Cor Noltee?

Is dat die prijswinnende reclamecreatief?

Nee niet dat ik weet.

Of bedoel je die gast die een jaar lang zijn wekker om 6.00 uur zette en voor 7.00 een verhaal over Design Thinking publiceerde op zijn blog?

Nee ik geloof het  niet.

Ook niet die experience designer die in 1997 een radiografische model auto voorzag van een draadloze kleuren videocamera en deze verbond met een head mounted display zodat het leek alsof je in het autootje zat?

Is vast niet dezelfde.

Ook niet die Professor aan de Politecnico in Milaan.

Lijkt me zeer onwaarschijnlijk.

Is het dan die master kunsteducatie die met zijn ontwerp onderzoek jonge kinderen spelenderwijs verbond met moderne kunst door ze een opvolger te laten maken op een werk van Piet Mondriaan?

Nou dat zou kunnen. Ik ken hem eigenlijk alleen maar als de ontwerper van de De Stijl Broche. Geïntroduceerd tijdens de opening van de grote Mondriaan tentoonstelling in het Haags Gemeente Museum. Voor € 19,17 te koop in een oplage van 100 omdat het 100 jaar geleden is dat De Stijl werd opgericht.

Welke nummer heb jij?

Nummer drie.

Ik wil hem ook.

Leuk is ie he. Stuur hem een mailtje, er zijn er vast nog wel: cornoltee@mac.com

destijlbroche_003.jpg

 

 

 

 

 

Fijn Design

1 Jun

fijndesign.001

Wanneer werd jij echt blij van design. Zei ik blij? Laat ik het anders formuleren; positief geraakt. Door een van de, door Barbara Fredrickson beschreven, positieve emoties;

 

1. Vreugde

2. Dankbaarheid

3. Sereniteit

4. Belangstelling

5. Hoop

6. Trots

7. Plezier

8. Inspiratie

9. Ontzag

10. Liefde

Vanochtend vroeg was het een combinatie van Dankbaarheid, Plezier en een dosis inspiratie die mij nu aan het schrijven heeft gezet.

Het gebruik van het voorwerp maakte me Dankbaar om dat het zo goed en makkelijk werkte. Vergeleken met het met de hand doen, doet het voorwerp het zo’n 50 keer sneller.

Het gebruik van het voorwerp is Plezierig omdat het gewoon leuk is om te doen en het resultaat er prachtig uit ziet.

Het eindresultaat inspireerde me tot het maken van deze foto’s en deze post.

IMG_0058IMG_0059IMG_0057

De appel heeft het overigens niet overleefd. Hij is samen met een banaan, kiwi, het sap van twee sinaasappels, 4 bladen sla en twee handen spinazie beland in een bad met  zoutzuur.

En met bad bedoel ik mijn maag. Niet mijn badkuip. Ik heb van Walter White geleerd dat dat geen goed idee is.

Eet smakelijk.

Door hand en hart.

7 Mei

handhart.001

Ik ben in mijn hele leven 22 keer verhuisd. Tegen mijn opa schijnen ze een keer gezegd te hebben “Zeg Cor waarom ga je niet in een verhuiswagen wonen.” Als je zo vaak verhuisd bent, zou je denken dat je steeds minder spullen hebt. Ik heb geen idee. Ik weet wel wat ik nu heb en dat is veel. Tel daarbij een 250 m2 open ruimte en je hebt de ingrediënten voor een huis vol. Een huis vol dingen waarvan je van een groot deel geen afscheid kunt nemen. Want het zijn herinneringen, mijn eerste speelgoedauto,  eerste horloge,  eerste racefiets, eerste kostuum, eerste handgemaakte overhemd,……….). Of wat dacht je van de  dingen die ik nu niet gebruik maar zeker nog een keer kan of ga gebruiken. Of de veel grotere groep ‘zonde om weg te gooien’. Tel daarbij de hoeveelheid materiaal die mijn  tweejarige master heeft gegenereerd en 298 LP’s, ruim 400 CD’s en ik zou echt niet weten hoeveel boeken. Is het al vol in je hoofd?

Toen ik afgelopen maart in China was, las ik over de Japanse Marie Kondo. Kondo heeft een adviesbudo ‘dat mensen leert hoe ze hun rommelige huizen kunnen transformeren in ruimtes vol rust en inspiratie.’ En Kondo heeft een boek geschreven waarvan er inmiddels meer dan 4.000.000 van verkocht zijn, las ik in een magazine op zaterdagochtend in Shanghai. Ik schreef de titel van haar boek op in mijn aantekenboekje en bestelde het bij De New Bengel in Dordrecht. Het lag inmiddels al een tweetal weken geduldig op de tafel tussen mijn andere rommel op me te wachten. Vorige week ben ik het gaan lezen en gisteren hebben Kondo en ik de eerste stap gezet naar een ‘opgeruimd en inspirerend huis’. Om mezelf nog meer te inspireren en motiveren keek ik afgelopen vrijdag ook nog naar The Minimalists:

En gisteren was het zover. Op advies van Kondo ben ik begonnen met mijn kleding. Ik heb al mijn kleding eerst bij elkaar gezocht en op een hoop gegooid. Vervolgens heb ik elk kledingstuk vast gepakt, het goed bekeken en gevoeld of ik er blij van werd. Als ik er blij van werd hing ik het netjes op een van mijn houten hangers (ik kocht een tijd geleden al 50 hangers). Werd ik niet direct blij van het kledingstuk en begon mijn Bewaar Kabouter redenen op te sommen waarom ik het TOCH zou moeten bewaren, ging het resoluut op de hoop ‘WEG’. Kondo legde me uit dat ik mijn mobiele kledingrek van zwaar naar licht moest inrichten. Dus zware dingen links en lichte dingen rechts.

Twee uur later was ik klaar en verlicht.

Vandaag zijn mijn boeken aan de beurt. Eerst allemaal op de grond en dan een voor een in mijn hand en door mijn hart.

To predict the future…

25 Apr

topredictthefuture.001

Op de VPRO Tegenlicht pagina staat:

Tot vandaag was de wereldgeschiedenis een westers gecentreerde onderneming – gebaseerd op de stelling dat iedereen zou moeten zijn zoals wij, of tenminste zo zou moeten worden. Volgens de Britse historicus Peter Frankopan, schrijver van de wereldwijde bestseller ‘De Zijderoutes’, heeft het Westen zich op die manier volledig vervreemd van de rest van de wereld. Het oude Europa is in verval en de economische voorspoed in Azië, Afrika en Zuid-Amerika gaat aan onze neus voorbij. We hebben geen vrienden meer oostelijk van Venetië, zegt Frankopan. Het machtscentrum verschuift langs de lijnen van de nieuwe zijderoute, van west naar oost. Hoe zullen wij ons aan die nieuwe wereldorde moeten aanpassen?

En in de aflevering eindigt Frankopan met zijn favoriete quote uit zijn boek:

Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.25.42Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.25.47Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.25.53Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.25.58Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.02Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.10Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.15Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.19Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.22Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.28Schermafbeelding 2017-04-25 om 10.26.33

To predict the future

You don’t look ahead

You look around

Geen standaard verhaal

24 Apr

geenstandaardverhaal.001

Vorige week ben ik ontsnapt. Ontsnapt aan de gevolgen van te weinig aandacht.

1 april heb ik mijn zwarte Ducati 900 super light weer van stal gehaald. Met nieuwe ketting en tandwielen. Rijdt beter dan ooit. Dankzij Ruud. Ruud doet het onderhoud en is goed. Heel goed. Ruud weet wat ie doet. Ik houd van vakmannen als Ruud. Die met hun handen maken  wat er niet goed uit ziet, vreemd klinkt of raar aanvoelt.

De eerste keer weer rijden is een geweldige ervaring. Zodra ik op mijn Ducati zit verandert mijn hele ‘zijn’. Daar helpt de outfit ook aan mee. Ik ben er van overtuigd dat ik beter rijd met motorpak. Het aantrekken is een opwarmer van de zintuigen die op vol vermogen moeten gaan presteren.

Enfin. Ik was op een mooie dag naar Utrecht gereden. Met de motor is dat max 50 minuten vanuit Dordrecht. Ook in de spits. Een augmented reality man-machine game met maar een leven. Volledige focus op de omgeving, vooruit kijkend, zoekend naar aanleidingen voor verandering. Rekening houdend en met respect voor de ander. Want niet iedereen is zo gefocust als ik en houdt rekening met de acceleratie van een motor. Opeens ben ik er.

Ik weet zeker dat in een niet al te verre toekomst motorrijden verboden wordt. Dan kijkt men terug en vraagt zich verbijsterd af dat dat mocht. Zittend op een motor met 130 km/uur over de snelweg. Je mocht zelfs iemand achterop nemen.

Tot die tijd geniet ik weer met volle teugen van mijn Italiaanse tweewieler.

Ik verheugde me dan ook om aan het eind van de dag van Utrecht naar Dordrecht te rijden.  Ik liep naar mijn motor die op zijn zijstandaard op de parkeerplaats achter HKU stond. Pakte met mijn linkerhand het stuur vast en zwaaide mijn rechter been over de motor heen en ging zitten. Met mijn linkervoet tikte ik de standaard in, zette mijn helm op, deed mijn handschoenen aan en deed de sleutel in het contact. Draaide de sleutel twee tikken naar rechts, schoof de choke uit, zette hem in zijn vrij en startte. Zonder het gas aan te raken, leerde ik van Ruud. Vervolgens duwde ik met mijn linkervoet de versnelling in zijn 1 en reed zachtjes weg, licht naar links sturend. Een harde klap en flinke duw van links en ik wist het meteen. Mijn standaard. Ik had hem terug getikt maar dat had ik niet gecontroleerd. Ik was te gretig, te graag wilde ik rijden.

Ik schrok me kapot en baalde van mezelf. Dit was onnodig en ik realiseerde me dat ik geluk had gehad. Als ik met standaard uit eerst naar rechts had gestuurd, snelheid had gemaakt en dan naar links gestuurd had……….ik wil er niet aan denken. Ik had echt geluk gehad. Wat een eikel was ik. Levensgevaarlijk. Een ongeluk zit in zo’n klein hoekje. Dit soort stommiteiten lopen soms dodelijk af.

Enfin. Ik keek of alles nog werkte. Ik kon schakelen, remmen en sturen en het leek OK. Totdat ik op de snelweg belandde en ik terug moest schakelen. Dat lukte niet. Rollend met de koppeling in en versnelling in zijn 5 probeerde ik terug te schakelen. Dat ging niet  . Mijn snelheid nam af en in zijn 5 met  20km/u gas geven vindt een Ducati niet fijn. Het lukte toch om met lage snelheid te blijven rijden en ik vond een manier om te schakelen. Eerst een beetje omhoog duwen en dan met een tik naar beneden. Ik legde toen nog niet de link met de standaard omdat ik daarvoor gewoon had kunnen schakelen. Toen even later ook mijn toerenteller uitviel werd het eng. Wat was er aan de hand? Ik was bang dat er iets ernstig mis was.

Op de P zag ik wat er was gebeurd. Door de klap was ook het stangetje van de versnelling gebogen. Nu ik dat wist, bedacht ik een nog beter schakelalternatief . Veilig kwam ik thuis. Ik klapte mijn standaard uit en liet de motor naar links zakken. En op het punt waar hij normaal tot stilstand komt, was er nog zeker 10 centimeter te gaan voordat de standaard de grond zou raken. Ik was blij dat ik het zo rustig aan had gedaan anders was de motor ook nog gevallen. Weer zittend op de motor opende ik de deur van het binnenterrein en reed naar mijn stalling. Onderweg zoekend naar een steen als steun, die ik snel vond en net van de grond kon pakken in mijn strakke leren pak. Wat een gedoe.

Ik belde meteen Ruud en kon de dag erna terecht. Maar daar kwam van alles tussen.

Een drukke week verder belde gisteren mijn goede vriend Arie. Arie is handig met staal, aluminium en maakt oa heel speciale precisie onderdelen voor de scheepvaart en vliegtuig industrie. Echt waanzinnig. Arie heeft niet alleen een geweldig technisch inzicht, veel ervaring en een geweldig netwerk, Arie is ook een estheet. Hij maakt het niet alleen werkend, het werkt ook nog eens mooi, en ziet er ook nog eens prachtig uit. Zo liet hij me vandaag de tassen zien die hij op zijn Ducati had gemonteerd. Ongelooflijk. Slim, sterk, makkelijk en stijlvol. Arie is een stijlvolle vakman en vandaag mocht ik meekijken hoe Arie mijn standaard ging maken. Arie keek, nam maten, probeerde, boorde gaten, sleep randen, soldeerde, zaagde en fikste het op een manier en met een snelheid waar mijn ‘makershart’ sneller van ging kloppen. Arie is een vakman en een vriend waar ik nog een hoop van leren kan.

Hier het stuk dat afgebroken was.

IMG_0336

Arie zei dat ik geluk had gehad. Dat mijn carter niet gescheurd was.

Ik heb geluk gehad.

En ben gelukkig met Arie.

Dank je wel Arie.

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: