Dagelijkse verbeelding van mijn nieuwsgierigheid?

7 Sep

Van donderdag 2 september 17.54 tot en met gisteren 6 september 12.52 was ik in Ostuni, zuid oost Italië. Ik schreef wel elke dag maar had geen, of hele slechte verbinding dus kon niet publiceren. Nu ben ik weer terug in Nederland en vertrek zo op mijn Italiaanse Ducati op de prachtig geasfalteerde snelweg naar Hilversum waar bijna 300 eerstejaars kunst en economie studenten hun eerste week beleven; Avatar. Daarover waarschijnlijk deze week meer maar eerst afgelopen week.

Donderdag 2 september.

Van de week zat ik in Parijs nu zit ik in Ostuni in Italië. Gisteren al. Maar de reis had veel langer geduurd als ik mijn aannames had gevolgd. Dan was ik automatisch aangesloten in de lange rij van mensen bij de incheckbalie. Dat deed ik natuurlijk niet omdat ik al ingecheckt was en slechts handbagage bij me had. Maar waar ik naar de gate kon was me niet direct duidelijk dus vroeg ik het de Transavia dame die verderop bij de lange rij stond. Ik zei haar dat ik al ingecheckt was en slechts handbagage bij me had en vroeg haar waar ik naar de gate kon, waarop ze mijn koffer van een tag voorzag en het lint naast de wachtrij opzij deed en mij doorliet. Ik zag een aantal mensen met nog kleinere koffers dan ik, die midden in de lange rij stonden, en vroeg me af waarom zij daar stonden. Waren ze nog niet ingecheckt, online of bij een van de machines op Schiphol. Waren ze automatisch aangesloten bij de rij, ook mijn eerste reactie. Of durfden ze het niemand te vragen omdat ze….ja vul maar in.

Het vervolg verliep allemaal erg soepel. Goede vlucht gehad naar Bari van waaruit ik met de trein naar Ostuni zou reizen. Het vliegveld uitlopend liep ik op de aanwijzingen op de borden zo het station in om beneden opgewacht te worden door een dame die me begeleidde naar een treinticketmachine, nadat ik haar in het engels had verteld dat ik naar Ostuni wilde. Ze vertelde me dat ik dan eerst naar Bari Centrale moest, ze tikte e.e.a. in op de treinticketmachine en vertelde me de prijs waarop ik haar cash betaalde en zij het eurobiljet in de machine schoof. Ze gaf me mijn ticket om daar aan toe te voegen dat ik voor de reis van Bari Centrale naar Ustuni een ander ticket nodig had omdat dat een andere maatschappij was. De treinticketmachine die dat moest verzorgen deed het echter niet dus adviseerde ze me op Bari Centrale mijn ticket naar Ostuni te kopen. De trein in Bari Centrale uit naar links zei ze. Bari Centrale was het eindstation dus telde ik onderweg niet het aantal stations en raakte niet in paniek als ik niet had gezien bij welk station we gestopt waren. Bari Centrale was uiteindelijk het grote (aanname) eind station. Toen de trein na ongeveer de verwachte reistijd stopte keek ik naar buiten of ik een bord Bari Centrale zag. Er was niets te zien een aantal mensen stapten uit maar een dame met rugzak bleef ook zitten. Mijn aanname was toen dat we nog niet bij het eindstation waren want waarom zou ze dan blijven zitten. Ik keek nogmaals naar buiten op zoek naar een bord en zag dat wij inmiddels de enige in de trein waren. Toen bedacht ik me dat wat als zij nu hetzelfde denkt als ik? Dat we er nog niet zijn? Ik had het haar kunnen vragen maar omdat zij zoveel bagage bij zich had dacht ik dat zij net als ik toerist (aanname) was…..en het ook niet wist. Toen ik in de andere coupe een, wat leek op een machinist (de zoveelste aanname) binnen zag komen, werd deze aanname bevestigd toen hij met een sleutel de bestuurderscoupe opende. Ik liep op hem af liep en vroeg of dit Bari Centrale was. Dat was het dus. Ik liep terug en zag de dame met de bagage nog steeds, eigenlijk heel relaxed (aanname) zitten. Het perron aflopend zag ik dat we waren aangekomen op een zogenaamd kopstation. De trein kon niet verder en ging op zoek naar de aansluitende trein. Op welk perron zou dat zijn…..op dit station. Dat bleek een verkeerde aanname. De trein naar Ostuni vertrok namelijk niet op dit station maar op een ander. Ik moest het station uit en zag rechts, niet links zoals de dame op het vliegveld had gezegd, een ander station waar ik met de machine een kaartje kocht naar Ostuni.

Ik hoop dat mijn HKU collega Karen wat heeft aan mijn ‘customer journey’. Ik was namelijk vergeten om foto’s te maken van de belangrijke touchpoints zoals ik vorig jaar voor mijn vrouw had gedaan die toen later dan ik in Milaan aankwam. Ik hoop dat Karen er iets aan heeft als ze met de trein van Bari naar Ostuni reist. Maar dat ze, net als ik op Bari vliegt, is een aanname. En als dat zo is, ze met de trein reist ook.

Ik geef maandagavond om zes uur een openbare lecture in Ostuni. Ik ga er van uit dat er een beamer met geluid is. Denk dat ik die aanname voor de zekerheid maar even controleer. Mijn apple verlengkabeltje heb ik voor de zekerheid meegenomen. Ga er namelijk vanuit dat ze die niet hebben…maar dat is een aanname.

 

3 september 2016

Ik schreef al vele malen over nieuwsgierigheid en laatst over de relatie met creativiteit.

En laat ik creativiteit nu eens definiëren als het lef om je gebrek aan Kennis (wat je weet x wat je kan x wat je wilt x wat je gedaan hebt) te koppelen aan een uitdaging.

Maar waar komt die uitdaging vandaan? Ik bedacht me gisteren zittend op een 200 cc scooter rijdend door de olijfboomgaarden in de omgeving van Ostuni dat dat nieuwsgierigheid is. En hoe dat werkt heeft Roland van der Vorst mooi uitgelegd. Je wordt nieuwsgierig gemaakt door een bewustwording van dat gebrek aan Kennis.

Misschien moet ik dat eens in een modelletje gieten.

 

4 september 2016

Vorig jaar leerde ik van Alain de Botton iets geweldigs. De Botton voegde iets toe aan mijn Kennis over kijken. Als je kijken defineert als alles wat je tot nu weet over kijken, hebt bekeken, wil bekijken en kan bekijken. En als je beter wilt kijken moet je je Kennis over kijken dus vergroten en dat doe je door deze te koppelen aan een uitdaging. Ik weet het al een jaar maar had het nog niet in praktijk gebracht. De Botton gaf een architectuur cursus in, ik geloof Brugge, en de deelnemers zagen er Aziatisch uit. Niet alleen door hun uiterlijk maar ook doordat ze alles waar De Botton’s vinger of blik ook maar naar wees vast te leggen met hun (video) camera’s. Op een gegeven moment vroeg De Botton of ze hun camera’s wilde neerleggen en gaf ze een stuk papier en vroeg ze om te tekenen wat ze bekeken. Ik ben er van overtuigd dat wat ze toen tekenden meer toegevoegd heeft aan hun Architectuur kennis dan alle genomen foto’s tezamen. Gisteren zat ik in de laars van Italie (Ostuni) aan een panini zalm, buffelmozzarella, vijgen en basilicum en besloot het stillleven op mijn tafeltje te tekenen. Hoe de twee, verschillende kleuren bruin gevlochten placemats over elkaar heen lagen en de lage zon schaduwen maakte van de rood wit gestreepte aardenwerk pot met daarin de bordeaux rode servetten. Of hoe het rietje uit mijn glas een schaduw wierp die tot over de tafel heen ging en verdween in het oneindige plein in het oude centrum van Ostuni. Als kleinzoon van een Dordtsche Meester lijkt het me beter het resultaat niet te delen.

Wil je beter leren kijken ga dan tekenen. Doen brengt het denken verder. En tekenen brengt het kijken verder.

 

5 september 2016

Gisteren verlieten mijn zoon en ik ‘ons’ airbnb appartement om vervolgens ergens een cappuccino, cornetto (croissant) en wat wifi te halen. Noah had me de dag ervoor verteld dat hij sinds tijden niet zo goed geslapen had en dat dat volgens hem kwam omdat hij voordat hij ging slapen niet op zijn telefoon had gekeken. In plaats daarvan had hij gelezen en was als een blok in slaap gevallen. Het beviel hem goed dat offline Italiaanse leven. Maar eerlijk is eerlijk online zijn heeft ook zijn voordelen. Of is het haar voordelen. Enfin. Zo kwam Noah bij de Wifi cappuccinno er via Facebook achter dat hij zijn paspoort was verloren. Facebook wist eerder dan Noah zelf dat hij zijn paspoort was verloren en dat iemand zijn paspoort had afgegeven bij de locale polizia in Ostuni. De locale agent had zijn naam ingetikt op Facebook en de foto vergeleken met die in het paspoort en Noah vervolgens een bericht verstuurd. Gelukkig had ik voordat we op reis waren gegaan een foto gemaakt van onzer paspoorten, mijn bank en creditcard en de foto naar mezelf gemaild. Voor het geval dat. Dat geval was aangebroken. Een paar jaar geleden kocht Facebook Whatsapp en ik hoorde laatst dat je in je Whatsapp instellingen kunt aangeven of Facebook je Whatsapp gegevens mag gebruiken. Facebook wist eerder van Noah’s verloren paspoort dan Whatsapp en Noah zelf…….dus.

 

6 september 2016

Gisteravond gaf ik een open lecture op een geweldige locatie in zuid oost italie, Ostuni. Het was de officiele opening van CREA, een Europees initiatief om jonge ondernemers/studenten te coachen op het gebied van creatviteit, ondernemerschap en ICT.

Mijn doel was iedereen kennis te laten maken met ‘mijn’ kabouter en vertelde ze over de eerste keer dat ik Kabouter ontmoette in de vorm van mijn juf van de tweede kleuterklas. Ik legde het spelen in de waterbak uit aan de hand van het model van Flow van Csikszentmilahyi. Dat de waterbak voor mij een uitdaging was om alle in de waterbak aanwezige elementen te laten stromen. Aan het eind van de presentatie had ik ruimte ingepland voor vragen en vroeg het publiek of er dus nog vragen waren. Die kwamen langzaam op gang en waren op een gegeven moment niet meer te stoppen. Nu weet ik dat ze hier later dan ik gewend ben te eten maar om 19.30 hoorde ik mijn Kabouter tegen me zeggen dat het nu wel klaar was. Anders was er niets meer over voor het college van vandaag.

Aan het eind van het college vroeg ik mijn zoon wat er beter kon. Hij gaf een hele goede tip. Hij zei dat na het vragen of er nog vragen waren ik dit zou kunnen aanvullen met: “Ja nu hoor je je Kabouter zeggen “Wat een domme vraag, die ga je toch niet stellen, wat zullen ze wel niet denken” Een prima idee NoaH! Het sloot ook mooi aan bij de laatste slide van mijn presentatie; mijn Kabouter in het kerkje op het nederlandse consulaat in Istanboel. Een Kabouter in een kerk in een kerk in Ostuni.

 

 

 

 

 

 

Eén reactie to “Dagelijkse verbeelding van mijn nieuwsgierigheid?”

  1. els 7 september 2016 bij 8:35 AM #

    Nieuwsgierig ben ik…hoe kom je in ostini terecht voor lecture?? En dan bedoel ik niet het vervoer er naar toe
    ;-). of heb ik toch iets gemist?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: