Playtest twee, deel twee.

10 Mei

Moge Piet.

Moge Cor. Nog steeds bruin maar ook  nog steeds een bult op je rug 🙂 Je liet me gisteren even snel de inhoud zien van je tas voordat je je playtest ging doen.

Ja je sleept wat mee.

materiaal_playtest_9mei2016.001

Maar waarom heb je dit nog steeds allemaal bij je?

Omdat ik straks nog een playtest ga doen, op dezelfde school, zelfde leeftijd maar andere groep.

Aha. Maar vertel eerst nog even hoe het gisteren ging.

Ik was er gisteren om 10.15 en had rustig de tijd om mijn computer aan te sluiten met mijn apple-beamer tussenstukje, mijn videocamera met microfoon op mijn spinstatief te monteren (deze was ik de vorige keer vergeten) en mijn  pointer-clicker met mijn computer te verbinden. Om 10.30 kwamen de leerlingen binnen en dat was heel leuk want iedereen kende me natuurlijk. Ik gaf iedereen een hand en begon met ze te bedanken met hun werk en dat ze me zo ongelooflijk geholpen in mijn onderzoek. Dat ik zonder hun nooit zover gekomen was waarop een jongen vroeg “Hoeveel procent ben je verder gekomen?”

Hoe oud waren die leerlingen ook alweer?

9 en 10 jaar Piet.

Enfin ik antwoordde dat ik zonder hun 0 % verder was gekomen en met 100 % verder was gekomen waarop de klas zelf spontaan begon te applaudisseren. Echt hilarisch. Vervolgens vertelde ik ze dat ik hun tekeningen aan Mondriaan-kenner Carel Blotkamp had laten zien; “de meneer in Nederland die het meeste verstand heeft van Piet Mondriaan.”

En hoe reageerden ze daarop?

Nou daar werden ze heel stil van. En ik vervolgde dat Carel er een paar best op jouw werk vond lijken en een paar die er wat minder op leken maar die dan wel op andere kunstwerken leken. En ik vertelde ze dat Carel Blotkamp twee tips had en dat we met die twee tips aan de slag gaan om een betere opvolger te maken op dit werk:

compositie_in_kleur_B_1917

De eerste tip van meneer Blotkamp was dat ze zelf door goed te kijken, naar elkaar te luisteren, elkaar waardevolle ‘feedback’ zouden kunnen geven die ze in staat zouden stellen een betere opvolger te maken.

Feedback? Dat woord kennen ze toch niet?

Dat vroeg ik ze dan ook eerst.

En?

“Dat je ergens op reageert, commentaar geeft.” zei een leerling.

Mooi!

Toen vertelde ik ze dat ik ze nog een keer het filmpje ging laten zien en dat Carel me deze tip had gegeven aangevuld met dat ze goed naar het filmpje moesten kijken, wat er gebeurt, wat er verandert, wat ze opvalt. En toen kregen ze een notitieblokje waar ze aantekeningen in mochten maken. Ik maakte de vergelijking met een detective die aantekeningen maakt in zijn boekje. Ik starte het filmpje met als aanvulling dat het werk verandert van realistisch naar abstract om nogmaals te herhalen wat dat ook alweer was, abstract. Ik herhaalde de definitie van de vorige keer van een van de leerlingen: “iets waar nergens op lijkt maar wel mooi is.” en wees glimlachend naar hem waarop hij met een trotse blik antwoordde. Ik liep naar mijn computer om het filmpje te starten en herhaalde nog een keer; “Kijk goed naar wat er gebeurt, wat er verandert.”

Kunnen ze dat wel, schrijven en kijken tegelijk?

Piet daar heb je inderdaad een punt. Ik heb de videobeelden terug gekeken en daar zie je leerlingen of met aandacht kijken of met veel aandacht schrijven. Een volgende keer geef ik de boekjes nog niet en laat ze alleen maar kijken en achteraf opschrijven.

En toen?

Toen vertelde ik ze dat zij nu Piet Mondriaan waren en dat ik ze aan aantal tekeningen ging laten zien die zij de vorige keer gemaakt hadden, met de vraag; “Waarom is deze tekening (die ik dan op het scherm liet zien) een goede opvolger op deze?”:

compositie_in_kleur_B_1917

Ik vroeg ze om zoveel mogelijk redenen te bedenken waarom zij, als Piet Mondriaan, vonden dat die tekening een goede opvolger was.

En moesten ze dat alleen doen of met een groepje?

Piet, dat was precies een vraag van een van de leerlingen. En deze playtest was het individueel. Maar de volgende probeer ik het als groepje.

Maar enfin. Ik liet ze deze zien:

Schermafbeelding 2016-04-28 om 13.28.12

En vroeg ze waarom zij, als Piet Mondriaan, dit best een goede opvolger vonden. En liet ze nog even kort de voorganger zien:

compositie_in_kleur_B_1917

Om vervolgens weer terug te gaan naar:

Schermafbeelding 2016-04-28 om 13.28.12

Kijk Piet daar heb ik dus die pointer-clicker nodig voor nodig. Ik kan dan namelijk op afstand mijn presentatie bedienen. En dus even snel wisselen tussen de afbeeldingen als ik denk/voel dat dat nodig is.

En hoe ging dat?

Prima. Iedereen was serieus aan het kijken of schrijven. En een een leerling stelde de vraag wat je moest doen als het zijn eigen tekening was.

Goede vraag.

Zeker. Ik vertelde hem dat hij moest proberen te kijken als Piet Mondriaan en of het dan een goede opvolger zou zijn.

Ik ben nu wel heel benieuwd wat er uit die “feedback” sessie is gekomen.

Dat geloof ik maar ik moet nu echt gaan voor de volgende playtest.

Succes daarmee. Tot morgen.

Tot morgen.

 

 

 

 

 

 

Eén reactie to “Playtest twee, deel twee.”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Playtest twee, deel drie. | Design Thinking by Doing - 12 mei 2016

    […] ik je gisteren vertelde liet ik ze hun eigen werk zien en vroeg ze om, als Piet Mondriaan, in hun notitieblokje op […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: