Dit is Design Thinking by Doing verhaal 478/1001. Last Goodbye

16 Jun

lastgodbye478.001

Het volgende verhaal heeft werkelijk niets met Design Thinking te maken maar ik werd er om 02.11 mee wakker. Na wat slappe pogingen om weer in slaap te komen zit ik nu te typen. Met een heerlijke koffie en een zelf gesneden boterham met de nieuwe cashew pindakaas (met honing) van Albert Heijn. Misschien had ik al eerder moeten schrijven over mijn schrijfdip. Nu schrijvend in het holst van de nacht met het kaarsje aan voelt in ieder geval weer als vanouds.

Zoals jullie misschien weten heet ik Cor. Cor Noltee. De achter en voornaam kreeg ik via mijn ouders van mijn opa. Hij overleed 12 dagen voor mijn geboorte en als je zo oud bent als ik dan heet je naar je opa. Gelukkig ben ik gedoopt dus kreeg ik ook nog twee namen van mijn andere opa. Je wilt natuurlijk geen gezeik in de familie. Een en ander resulteerde in een verzameling namen waarvan de initialen langer zijn dan mijn hele roepnaam.

Telt u even mee:

1. Bernardus

2. Cornelis

3. Albertus

4. Maria

En we noemen hem

1. C

2. o

3. r

Of als u nog horizontaal ligt: Cor.

Nogmaals als u meer wilt weten over design thinking kunt u beter nu afhaken. U bent gewaarschuwd. Twee keer inmiddels.

Nu  moet u het zelf maar weten.

Dit verhaal gaat over een schilderij van mijn opa. Hij was een Dordtse impressionist. Sommige noemden hem ook wel de Dordtse Breitner, voor wie dat iets zegt.

cornolteedentoom

En het schilderij was een zelfportet. Het hing op de verkooptentoonstelling die kunsthistoricus  Bert Jintes had georganiseerd ter gelegenheid van de expositie in het Papendrechts museum en het tegelijkertijd uitkomen van zijn boek over Cor Noltee. Na de overhandiging van het eerste exemplaar aan mijn oma werd de familie uitgenodigd om naar Berts galerie te komen. Verbaasd over de toentertijd zeer hoge prijzen liep ik tot achterin de galerie waar ik kijkend naar het laatste schilderij als verstijfd bleef stilstaan. Met het kippenvel van mijn nek tot aan mijn  enkels. De laatste keer dat ik zo geraakt was was tijdens het concert van Jeff Buckley op Lowlands. Nu ik dit typ vind ik dat wel een mooie titel voor deze post. Het prachtige Last Goodbye op Grace.

Ik vertypte me net en typte Goodbuy. Ook niet gek. en zeer toepasselijk omdat ik na het zien van het schilderij, een zelfportret van mijn opa waar hij ongeveer net zo oud was als ik toen, besloot het te kopen. Helaas zat er al een stickertje naast het schilderij geplakt wat aangaf dat het al gereserveerd was. Ik liep naar Bert en vertelde mijn verhaal en dat ik het wilde kopen. Hoe ik aan die 5.000 gulden moest komen bedacht ik later wel. Hij glimlachte en zei: ‘Ik bel wel even.’ Vijf minuten laten kwam hij terug en zei dat potentiële koper het een prachtig verhaal vond en het mij gunde om er vervolgens aan toe te voegen of het schilderij nog tot eind januari mocht blijven hangen. Dat vond ik geen probleem. Kon ik  nog even sparen….lees een list verzinnen om aan die 5.000 gulden te komen.

Eind januari op een donderdag belde Bert dat ik het schilderij zaterdag kon komen ophalen. Als ik eind van de middag kwam, konden we nog een wijntje drinken. Zaterdag om 16.30 stapte ik met mijn 7 jarige dochter De Rode Deur binnen. Op de Voorstraat in Dordrecht. Schuin tegenover het huis waar mijn opa en oma jarenlang hadden gewoond. Na het wijntje vroeg Bert hoe ik ‘Opa’ ging meenemen. ‘Gewoon samen dragen, he Noëlle.’ Mijn dochter knikte bevestigend waarop Bert voorstelde om er dan toch wel een deken overheen te doen. Die zou hij later die week week dan wel bij mijn moeder ophalen.

In de deuropening stond ik met opa onder een deken tussen mijn kleine dochter en mij in in de straat waar mijn grootouders hadden gewoond. Ik zei tegen Bert: ‘Het is net of ik Opa weer mee neem.’ Bert lachte. Het was ons Last Goodbye. Ik heb Bert nooit meer gezien.

Maandag werd ik gebeld door zijn vrouw. Bert was die nacht overleden. Zijn taak zat er op. Cor was bij Cor. Althans zo voelde dat.

En dit is het schilderij:

cornolteezelfportret

 

En dit het nummer van Jeff Buckley:

 

3 Reacties to “Dit is Design Thinking by Doing verhaal 478/1001. Last Goodbye”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Dit is Design Thinking by Doing verhaal 479/1001. Ik ben los(t) | Design Thinking by Doing - 17 juni 2014

    […] Cort nadat het zelfportret van mijn opa bij ons thuis aan de muur hing stond ik met Art Director Ernst in de keuken van het reclameburo en tevens mede-aandeelhouder waar ik met mijn bedrijfje gehuisvest was. Ernst wist dat ik een goeduitziende broer had die in het verleden model was geweest en liet me een foto zien. Op de foto stond een man met lang haar en een zonnebril op, naakt, met zijn handen voor zijn Willie Johnson om me vervolgens te vragen of mijn broer het aan zou durven om model te staan. Ik vroeg hem wat er mis met mij was. Toen Ernst zei dat het om een campagne ging die in Amersfoort ging ‘hangen’ en ik daar toen woonde hij dacht dat ik dat nooit zou doen. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel 0,4 seconde twijfelde maar toen Ernst zei de klus uitbetaald werd in een aanzienlijk bedrag aan kleding was ik om en stelde Ernst voor om mij als model te nemen. Waarschijnlijk heeft niemand van jullie de foto ooit gezien. Een aantal moeders op school wel. Jaren later werd ik aangesproken door een moeder uit de klas van mijn zoon Noah met de vraag of ik dat nou was geweest op die poster die in Amersfoort had gehangen. Ze hadden namelijk een weddenschap afgesloten en het nooit aan me durven vragen. Toen ik haar vroeg wat zij dacht en ze zei dat ik het wel was geweest kon ik haar feliciteren met haar weddenschap. Gelukkig speelde ik verder geen rol in die weddenschap en kon ik door met mijn carrière als fotomodel. Die daarna ernstig in het slop raakte. Echter toen we met het gezinnetje in onze Renault Kango langs een van de posters reden en onze 5 jarige zoon zich hardop af vroeg waarom papa geen kleren aan had en hij het echt zielig voor me vond,  ik me toch af vroeg of het nu wel zo’n goed idee was geweest. Maar met een goed gevulde kledingkast dacht ik dat het toch ooit wel goed zou komen……met mijn carrière. […]

  2. In tweeën. Design Thinking by Doing verhaal 634/1.111 | Design Thinking by Doing - 2 januari 2015

    […] precies achtenveertig jaar geleden blies Cor Noltee zijn laatste adem uit. Ik schreef al eerder over mijn opa. Ik zou wel een boek kunnen schrijven over mijn opa. Bert Jintes, de kunsthistoricus, […]

  3. Gezegend door van der Ende. Design Thinking by Doing verhaal 669/1.111 | Design Thinking by Doing - 6 februari 2015

    […] Gisteren schreef ik een post over de vloek van de Mona Lisa. Ik schreef hem in de trein omdat ik om 6.00 een Skype gesprek had met een van mijn stage lopende studenten in Australië. Ik schreef over de waarde van kunst geïnspireerd door de geweldige documentaire van Robert Hughes, de kunstcriticus. Ik vroeg me af wat het duurste kunstwerk was dat ik zelf ooit kocht. Het is het zelfportret van mijn opa. Ik kocht het voor 5 duizend gulden en zou het nu voor geen miljoen verkopen. Waarom niet lees je hier. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: