Dit is Design Thinking by Doing verhaal 398/1001. Life is for sharing.

24 Mrt

NOLT-MOBILE.398.001

Ik ben klant bij T-Mobile en die ga ik vandaag een kadootje geven. Ik heb het gisteren geprototyped met mijn 21 jarige dochter. En het werkt. Zij wil het hebben. Ze vindt het leuk. Dan weet ik genoeg. Toen ik nog bij reclameburo’s werkte gebeurde het ook regelmatig dat ik dit soort ideeën had. Een idee dat een bestaande behoefte vervuld. Een idee dat ik prototypte en als de feedback positief was mee naar mijn leidinggevende ging. Jarenlang heb ik vervolgens de verkeerde vraag gesteld namelijk: ‘Wat vind je er van?’ dan zeiden ze ‘Ja leuk.’ Om vervolgens weer door te gaan met waar ze druk mee waren. De keren dat ik wel door de volgende ronde kwam moest er een begroting aan geplakt worden en een planning en een afspraak met de klant. 9 van de 10 keren wist je dan al dat dat gedoemd was te mislukken. Het prototype gewoon even laten zien en in handen van de klant geven om om feedback te vragen werd NOOIT gedaan. Nee ideeën kosten geld. Maar zoals ik inmiddels van ‘1.001 punten Jeroen de Bakker’ weet, is een idee helemaal niets waard. Althans weinig. 1 punt van de 1.001. En het prototype? Duizend punten. Ja u leest het goed.

Idee = 1 punt

Prototype = 1000 punten

Noëlle en ik hebben gisteren 1000 punten gescoord met het volgende prototype.

Zoals jullie misschien weten werk ik parttime bij HKU en reis ik veel met de trein. In beide gevallen ben ik omringd door jonge mensen. Die van alles en nog wat met elkaar delen. Online en in real life. Verhalen, muziek, foto’s etc. Zo zie ik regelmatig dat ze op de volgende manier muziek met elkaar delen. Zoals laatst in de stilte coupe weer. Twee dames van rond de 20 hadden duidelijk schik met elkaar. En dat deden ze allemaal netjes in stilte nadat de ene de ander er op gewezen had dat het een stiltecoupe was. Met een verontschuldigende glimlach om zich heen kijkend, gaf ze een oortje van haar koptelefoon aan haar vriendin om vervolgens allebei naar hetzelfde nummer dat op de telefoon van haar stond te luisteren. Dit is niet de eerste keer dat ik dat zie. En ik heb het zelf ook wel eens gedaan. Maar ideaal zou zijn  als ik het gewoon met mijn eigen koptelefoon zou kunnen  luisteren. Samen. In stereo.

Enfin. Vorig jaar is de geweldige installatie uit mijn Alfaatje Spider gestolen. Heel jammer. Luister. Ik kan nog echt genieten van het geluid van de 2 liter motor maar mijn kinderen hebben daar niet zoveel mee. Gisteren reed ik dus met mijn dochter naar huis toen Noëlle opeens zei dat het zo jammer vond dat er geen muziek meer in de Spider zat. Waarop ik zei: ‘Ja hoor.’ En pakte een klein ‘stekkertje’ uit mijn binnenzak die ik sinds een paar dagen gewoon standaard bij me heb.

tmobilestekkertje

Ik plugde onze koptelefoons aan de ene kant in en het ‘stekkertje’ in mijn iPhone om vervolgens SAMEN ‘Get it Bae’ van de nieuwe Pharrell Williams te luisteren. Noëlle en ik zijn allebei al jaren fan van Pharrell. Al sinds de eerste N.E.R.D. plaat. (voor de duidelijkheid. Noëlle tipte mij op  N.E.R.D. en niet andersom).

‘Wow, das handig. Die wil ik ook.’ Zei Nöelle.

Ik weet genoeg. Ik ga niet naar een leidinggevende. Ik ga ook geen begroting maken….of een planning. Ik geef het gewoon weg. Ik stuur het zo naar Marco Kind, marketing directeur van T-mobile. Gratis.

Life is for Sharing.

Vriendelijke groet,

Cor Nol-T-mobile

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: